COLUMNThomas van Luyn

Buitenboordmotoren starten, het is de lakmoesproef voor je mannelijkheid

Beeld Aisha Zeijpveld

De Biesbosch is een mooi stukje natuur, met heuse bevers. Die zijn belangrijk, omdat ze bewijzen dat het echt natuur is. Ik was er deze week, goed voorbereid, want ik had de folder gelezen. Tot mijn schrik stond daar dat de bevers er waren uitgezet. O jee, dacht ik, wat hadden ze misdaan? Luidruchtige feestjes? Vuilnis op de verkeerde dag buiten gezet? Otters racistisch bejegend? Maar nee, als dieren ergens worden uitgezet, betekent dat blijkbaar het tegenovergestelde als bij mensen. Oef. Rare taal hebben we toch. Verderop in de folder heette het ineens een ‘herintrede’. Dat klonk weer als een weloverwogen beslissing, alsof de bevers na lang en rijp beraad besloten hadden alsnog terug te gaan. Maar het betekende dus allemaal gewoon dat ze er waren losgelaten door mensen. Dan was het technisch gezien meer safaripark dan natuur, vond ik. Met het verschil dat je in een safaripark de beesten goed kunt zien.

Ons huurbootje had een ouderwetse benzinemotor. Niks geen elektrisch fluisterding, dat is iets voor de grachtengordelelite. De Biesbosch ligt in Brabant dus we hadden een buitenboordmotor die de bevers van kilometers afstand waarschuwde voor onze komst. Ik moest ook ouderwets aan een koord rukken om ’m te starten. Daar was ik bevreesd voor, want buitenboordmotoren starten is net als met deksels van potjes draaien: het is de lakmoesproef voor je mannelijkheid. Ik herinner mij een bootje dobberend op het IJ, met daarin mij en mijn toenmalige vriendin, terwijl ik wanhopig aan een koord rukte, met rijnaken die ons van alle kanten naderden. Het werd panisch naar de kant roeien met één peddel, en een vriendin die over de rand hing om met zwembewegingen meer vaart te maken. Ik kon mansplainen wat ik wilde over verzopen motoren en vieze bougies, ik had gewoon gefaald. Niet veel later maakte ze het uit, en gelijk had ze.

Het was dus met grote aandacht dat ik de instructies van de schijnbaar 15-jarige instructeur tot mij nam, en met grote vreugde dat ik ontdekte dat het aanzwengelen een makkie was. De paar keren dat we vastliepen in de modder, wist ik de achteruit te vinden en de goede kant op te sturen om ons vrij te maken. Toen de motor begon te sputteren, kon ik zelfs het ding uitzetten, omhoog tillen en de verstrengelde waterplanten uit de schroef halen. Mijn vrouw en kinderen keken goedkeurend toe, en zo hoort het. Minpuntje was dat ik de boot niet terug het water in kreeg, maar gelukkig stond er een telefoonnummer op, dat ik prompt daadkrachtig belde, waarna ik uiterst mannelijk het juiste palletje alsnog kon indrukken.

Het was een prachtige tocht. Alles zag er wild en ongerept uit, net als met echte natuur. Onderhoud was natuurlijk onvermijdelijk, we waren tenslotte in Nederland, niet in Botswana, dus er was hier en daar een bosje riet geplant of teruggesnoeid, een vaart uitgediept of juist afgesloten met borden. Aan onze kennis van ruimtelijke ordening kan de natuur nog een puntje zuigen.

Maar wanneer we een zijtak insloegen, dan was het héél even weer als die boottocht in Kenia. Of nee, dat meer in Montenegro, aan de Albanese grens. Of nee, dat mangrovenbos in Brazilië.

En zo associeerden wij urenlang lustig door op alle prachtige dingen waar de Biesbosch op leek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden