Bruiloft in Gaza

Om negen uur 's avonds heb ik een afspraak met Amin om samen met hem een bruiloft te bezoeken van een familie-lid. Amin woont in Noord-Gaza.

Tijdens de laatste oorlog zijn ze hun huis kwijtgeraakt. Nu wonen ze weer bij hun ouders in. De familiebanden zijn hier voor dit kleine stukje strook erg uitgebreid en complex. Als je niet naar buiten kunt reizen dan moet je maar vooral veel familie hebben om eindeloos heen en weer in te pendelen. In je familie heb je mensen die je meer haat dan Israel, die gewelddadiger zijn dan Hamas maar dat soort nieuws haalt nooit de krant.

'Het is een islamitische bruiloft', zegt Mahmoud in de wagen. Ik zie Hamas-strijders voor me die de bruid en bruidegom vergezellen.

'Er is religieus gezang.' Ik kan nog terug naar mijn hotel.

'Geen waterpijp?'

'Niet op bruiloften.'

'Waarom doet hij aan een islamitische bruiloft?'

'Omdat het goedkoper is.' Een islamitische bruiloft is de helft goedkoper dan een reguliere. Ook in de islam gaat alles op een koopje.

Ik besluit de islamitische bruiloft een kans te geven. Bruiloften bezoeken doe ik graag; er is veel hoop te vinden en iedereen is vergeten dat er nog rekeningen betaald moeten worden. Ik rijd met Mahmoud richting het noorden van Gaza. In de verte zie ik de elektriciteitscentrale van het Israelische kuststadje Ashkalon oplichten.

De bruidegom is ingenieur. Informatie over haar heb ik niet. Met de islamitische bruiloft stelt de ingenieur Hamas tevreden, in ruil voor tevredenheid geeft Hamas je een baan. Geen slechte deal. Ik krijg een plekje vooraan. Eerst schudden ze de bruidegom de hand, daarna de mijne. De Engels-sprekende delegatie, een Palestijn die in Libië heeft gewoon, komt ook even langs.

'Where you from?'

'Holland.'

'Welcome.' Als ik zeg dat ik geboren ben in Marokko, wordt hij spraakzamer.

'Everybody good in Morocco.' Hij steekt zijn duim omhoog. Mensen worden blij van mij in Gaza. De inleider van de avond kondigt me aan. Na het religieuze gezang wordt er gedanst door de mannen. In een hoekje zie ik de gesluierde vrouwen zitten. Ik moet naar het toilet. 'Kom maar mee,' zegt Amin. Ik loop achter hem aan. Er is geen licht in het huis, het hele woonblok zit zonder electriciteit. 'Alles wordt voor de bruiloft gebruikt vanavond.' Amin gaat een kaarsje halen. Ik heb geen tijd om te wachten. Ik pis in het donker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden