Media inGroot-Brittannië

Britse media nagelen covidiots massaal aan de schandpaal

Vrijwel over de gehele linie doen de Britse media mee met de regeringsstrijd tegen het coronavirus en de covidiots, die de regels overtreden, constateert correspondent Patrick van IJzendoorn.

Een zomerfeest bij The Spectator in 2011. Beeld Getty Images

Een jubileum zonder feest. The Spectator heeft afgelopen week haar tienduizendste nummer gepubliceerd, maar vanwege de lockdown kon ’s werelds oudste nog bestaande opinieweekblad dit unicum niet vieren. Het is zelfs de vraag of haar befaamde Summer Party door kan gaan, de borrel waar politiek en journalistiek Londen gezien wil worden. Deze populariteit tekent de prominente plek van het magazine dat in 1828 door de Schot R.S. Rintoul werd opgezet, maar waarvan een eerdere vorm reeds in 1711 het licht zag. Het was de lievelingslectuur in de Londense koffiehuizen. Coffee House is nu de naam van het online-discussieplatform.

The Spectator is altijd een blad van vrije, geestige en conservatieve geesten geweest, een contrast met de morele ernst van de linkse tegenhanger The New Statesman. Wat dat betreft was Boris Johnson begin deze eeuw de archetypische hoofdredacteur. Door de jaren heeft ‘The Speccie’ ’s lands vocabulaire verrijkt met woorden en termen als establishment (gevestigde orde), young-fogey (vroeg-oude heer), nanny-state (betuttelstaat) en virtue-signal (deugdsignaal). Onder leiding van de lispelende Schot Fraser Nelson stevent de oplage af op 100.000, een record in de lange geschiedenis.

Eigenzinnige auteurs

Het is een blad met eigenzinnige auteurs, van de decadente playboy en oud-worstelaar Taki met zijn High Life-rubriek, de liberale-conservatief Matthew Parris en beroepsprovocateur Rod Liddle, die in het jubileumnummer schreef over de praktische moeilijkheden die mondkapjes rokers bezorgen. Een week eerder had schrijver Lionel Shriver onder de kop ‘Ik heb groepsimmuniteit’ haar beklag gedaan over het belligerente groepsdenken in de strijd tegen corona. ‘Tegendraadse denkers worden van verraad beschuldigd. Regering en pers zitten op één lijn.’

De Amerikaanse schreef dat ‘de welwillende capitulatie naar een de facto politiestaat, in een land dat lang is beschouwd als de wieg van de vrijheid, een van de meest deprimerende gebeurtenissen is die ik ooit heb aanschouwd’. Eenzelfde toon sloeg de ‘Lockdown Sceptic’ Toby Young aan in The Daily Telegraph. ‘Wat is er gebeurd met de ‘bulldog-geest’ van de Britten, onze instinctieve libertarisme? Afgaand op de manier waarop we hebben gereageerd op de lockdown, zijn we een natie van autoritairen geworden.’ Young, die in The Spectator over klassen columneert, wees jaloers op lockdownprotesten in Duitsland.

De enige lockdownscepticus die de televisieschermen heeft gehaald is Peter Hitchens, Mail-columnist en broer van wijlen Christopher. Op televisie is principiële kritiek op de lockdown taboe. Van journalisten, door de overheid bestempeld als ‘key workers’ wordt verwacht deel te nemen aan de strijd tegen de onzichtbare vijand. De BBC is actief in het verspreiden van de ‘Blijf thuis, bescherm de zorg, red levens’- boodschap. Op het libertaire webzine Spiked wijst Mike Hume erop dat George Orwell zijn 1984 baseerde op zijn ervaring tijdens de oorlog op de propaganda-afdeling van de publieke omroep.

Covidiots aan de schandpaal

Tabloids, The Daily Mail voorop, sturen dagelijks fotografen naar de parken om zonaanbidders – opvallend veel knappe vrouwen – aan de schandpaal te nagelen als ‘covidiots’. Dezelfde krant heeft een vliegtuig vol met beschermingsmiddelen uit China laten overvliegen. Hoe gevoelig de regering is voor kritiek bleek toen The Sunday Times met een lang artikel kwam over het wanbeleid in aanloop naar de coronacrisis. Nog dezelfde dag kwam 10 Downing Street, uitzonderlijk, met een boze, 2.200 woorden tellende reactie, waarin nogal wat correcties stonden, maar de kern van de kritiek overeind bleef.

Het zal de Youngs en de Shrivers hebben gedeprimeerd hoeveel steun de nanny state thans krijgt.

Patrick van IJzendoorn is correspondent in Londen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden