Briljante studenten die overheerst worden door machtsbeluste anarchisten

'This is quite a lokaalvredebreuk!' Het is bijna middernacht en Eberhard van der Laan, burgemeester van Amsterdam, staat op een kleine verhoging in het Maagdenhuis. Hij is omringd door honderden boze studenten die het gebouw zojuist hebben bestormd. Er lopen krakers rond, types met sjaals om hun gezicht en andere beroepsactivisten, maar verreweg de meeste aanwezigen zijn gewoon boze studenten.

Tien jaar geleden, toen ik zelf aan de UvA studeerde, vond ik het daar best goed geregeld. Soms was de syllabus stom of viel er een werkgroep uit, maar verder had ik niks te klagen. Inmiddels schijnt er veel te zijn veranderd, en wordt de universiteit gerund als een commercieel bedrijf: docenten worden ontslagen, gebouwen worden verkocht en kleine studies dreigen te verdwijnen.

Best logisch dus dat studenten protesteren. Graag zou ik ze dan ook volmondig steunen: leve de jeugd, leve de wetenschap, fuck lokaalvredebreuk! Maar godverdomme - het lukt mij niet. Kijkend naar de livestream voel ik mijn hoofd steeds driftig knikken als de burgemeester spreekt, en zodra er een demonstrant aan het woord komt, wil ik schreeuwen en wegrennen.

Wat is dat toch?

Een belangrijke factor, denk ik, is een soort gewichtigheid die in de vorm van het debat is ingebakken. Die vorm, een directe democratie zonder leiders, hebben de studenten overgenomen van de occupy-beweging: ze roepen bijvoorbeeld steeds om een 'temperature check' en dan wapperen ze met hun handen om te stemmen. Dat ziet er mal uit, maar ze nemen zichzelf zo bloedserieus dat niemand lacht. Ook een microfoon, zoals elke bejaardenbingo even regelt, vinden ze niet nodig.

'Wat is aangifte in het Engels?', fluistert Van der Laan. De studenten hebben namelijk besloten dat alles in het Engels moet, zodat het debat gevoerd wordt in een taal die bijna niemand goed beheerst. Dat is fijn voor gaststudenten die te nieuw (of te lui) zijn om Nederlands te verstaan, maar ik kan alleen maar denken: waarom moeten die meepraten over de toekomst van de UvA?

Het dieptepunt is een buitenlandse student die eerst door de burgemeester heen schreeuwt, en hem dan 'in much respect' te kennen geeft dat hij pas spreken mag als hij de beurt krijgt van de 'facilitator'. Van der Laan, die vanwege een operatie verband voor zijn rechteroog heeft en inmiddels dringend toe is aan een sigaret, blijft ijzig beleefd: 'Okay, I will try.'

Ook ik heb het geprobeerd, echt waar, maar ik geef het op. Ik zie een paar briljante studenten die volkomen gelijk hebben, maar ze worden overheerst door machtsbeluste anarchisten die uit hun ogen kijken alsof ze tegen de slavernij strijden. Als deze vertoning één ding duidelijk maakt - behalve dus dat Van der Laan geweldig is, en ik een rechtse zak - dan is het dat indirecte volksvertegenwoordiging, met onafhankelijke rechtspraak en een geweldsmonopolie van de staat, toch eigenlijk best een goed systeem is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.