Brieven

Brieven: Napels aan de Noordzee

Bas van der Schot Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag

De overheid vergat bij Zandvoort regie te pakken schrijft sporteconoom Willem de Boer (O&D, 1 april). Maar de regie is wel degelijk gepakt. We zien in onze praktijk regelmatig dat een gemeente onder het mom van ‘economie’ geld in een megaproject steekt waar elk gezond verstand ‘nee’ tegen zegt.

Na grondige analyse geldt dan vaak dat we te maken hebben met de regie achter de schermen door rijke invloedrijke ondernemers die een territorium controleren. Als deze dan ook nog vanuit een invloedrijke familie-achtergrond in staat zijn het (lokale) overheidssysteem te infiltreren dan is de regie compleet. Dit speelt beide hier overduidelijk.

Een eigenaar die vanuit zijn (koninklijke) familie-achtergrond eenvoudig toegang heeft tot financiering, daarmee met instemming van de gemeente Amsterdam een groot territorium aan huisjesmelkerij op poten heeft kunnen zetten waarmee een nog grotere kapitaalaccumulatie tot stand is gebracht.

Deze truc wordt herhaald waarbij de regie eenvoudig is. Stap voor stap worden in een maatschappelijk domein dominante posities verworven.

Daarbij specialiseren ze zich in economische activiteiten die voor een gemeente belangrijk zijn zoals in dit geval het Zandvoortse racecircuit. Door de combinatie van afkomst en de ervan afgeleide relaties met directe toegang tot kapitaal regisseren zij de overheid. Een prachtvorm van witte-boorden-ondermijning van onze rechtsstaat.

Piet van Mourik, Broek in Waterland

Bas van der Schot Beeld Bas van der Schot

Nederlandse universiteit

René Cuperus (O&D, 1 april) is zeer positief te spreken over de verengelsing aan de universiteiten. Hij ziet dit als een onvermijdelijk proces binnen de Europese eenwording. En als je het aan de Nederlandse studenten zelf vraagt, zeggen de meesten dat ze de internationalisering zeer waarderen, schrijft hij. Ik meen toch ook heel andere kritische geluiden van studentenzijde te hebben gehoord.

Wat mij stoort is de opmerking, dat die ijverige buitenlandse studenten een prettig tegenwicht vormen tegen de beruchte Nederlandse zesjescultuur. Het vooroordeel dat buitenlandse studenten ijveriger en beter zouden zijn dan die minimalistische inheemse studenten hoor je vaak in kringen van voorstanders. Het zou statistisch ‘bewezen” zijn. Met de juiste statistieken kun je, zoals bekend, alles bewijzen.

Wel duidelijk is, dat studeren voor de lagere inkomensgroepen steeds moeilijker betaalbaar is geworden. Dat was in de jaren zestig toen het beleid gericht was op het stimuleren van talenten uit alle bevolkingsgroepen wel anders.

Ik vind dat de belastingbetalers in Nederland daar nog steeds recht op hebben. Een probleem bij de verengelsing nu is, dat de Nederlandse studenten die liever waar het kan Nederlands spreken en horen, weinig keuze hebben. Misschien is het een goed idee om ten minste één Nederlandstalige universiteit over te houden met een Nederlandse naam waar het Nederlands in alles in principe de voertaal is.

Niet een provinciale tweederangs universiteit, die zich terugtrekt achter de dijken zoals sommige voorstanders van de verengelsing beweren, maar ééntje met een open blik naar de wereld, Engels mag, Frans en Duits trouwens ook. Op die manier blijft er nog wat te kiezen.

Ben Verkroost, Schiedam

Roomse ‘doortastendheid’

Ja, het celibaat is een groot goed en priester Pierre Valkering heeft zich daar niet aan gehouden, poeh poeh. Hij moet weg. Wat een doortastendheid, waren ze dat ook maar bij kindermisbruik!

Marcella van Leeuwen, Vleuten

Niet alles is maakbaar

Vermakelijk debat tussen Sunny Bergman en Theo Maassen (V, 5 april). Als evolutionair psycholoog val ik echter van de ene verbazing in de andere. Opmerkelijk hoe Sunny Bergman alle inzichten uit de gedragsbiologie over verschillen tussen mannen en vrouwen zo maar even van tafel veegt en haar extreme nurture visie als enige valide standpunt wegzet.

Nu zou je dit kunnen afdoen als een puur academisch debat met weinig praktische consequenties, maar dan zie je een aantal implicaties van Bergmans radicale maakbaarheidsdenken over het hoofd. Wanneer iets veranderbaar is, en het in de praktijk niet verandert, dan is daar iemand dus verantwoordelijk voor. Deze verongelijkte boosheid is de rode draad in het hele optreden van Bergman. Hiermee zet ze op een onverantwoorde manier mensen tegen elkaar op en helpt ze de emancipatie niet vooruit.

Henk Verhoeven, Rijen, docent Toegepaste Psychologie

Zwart op wit

Ik heb me bijzonder geamuseerd met het dubbelinterview met Theo Maassen en Sunny Bergman afgelopen vrijdag. Confronterend hoor wanneer borrelpraat zwart op wit wordt gezet. Om Theo Maassen kon ik nog wel lachen, maar Sunny Bergman? Het probleem is niet dat ze radicaal is, maar dat ze inconsequent is.

Zo valt ze Maassen herhaaldelijk aan op zijn vermeend seksisme, bijvoorbeeld wanneer hij zegt: ‘Het is wel zo dat hoe meer een man stofzuigt, hoe minder seks hij schijnt te hebben.’ Bergman: ‘Weer zo’n seksistische opmerking.’ Maassen even later: ‘Als Picasso meer gestofzuigd had, hadden we veel minder kunstwerken gehad.’ Bergman: ‘Dan was zijn vriendin misschien een groot kunstenaar geworden. Het schijnt dat Picasso een heel kleine piemel had, wist je dat?’

Daarna valt het stil, viel ik even stil. Stel dat Theo Maassen over - ik noem maar een willekeurige grootheid - Marie Curie had gezegd: ‘Het schijnt dat Curie hele grote kleine schaamlippen had, wist je dat?’ dan zou de wereld te klein zijn. Terecht.

Over seksisme gesproken. Sunny Bergman, ga je schamen!

Robin Mattias Hurkens, Nijmegen

Jeugdidool Sunny

Wat een heerlijk gesprek tussen Theo Maassen en Sunny Bergman over mannen en vrouwen. Als 14-jarige viel ik voor Sunny in Een maand later (1987). Een film die volgens de gedachtenpolitie bij ons thuis veel te frivool en rolbevestigend was - maar wel leuk. Later kwam ik op plekken waar men mannen en vrouwen wél gelijkwaardig vond, maar níét gelijk. Het leven werd er niet opeens makkelijker van, wel een stuk leuker.

Ik gun dat mijn jeugdidool ook.

Bauke Koekkoek, Zeist

Oprukkende bejaarden

Geachte redactie, even over de kop boven het artikel op pagina 14 van vrijdag 5 april: ‘Senioren rukken op, dus ook op de woningmarkt’. Ja, de senioren rukken op en dat doen ze met wapens zoals: rollaters, scootmobielen, stokken en krukken! Wat een misplaatste kop.

Bernadette van Leeuwen, Groningen

Twexit

Ik vind de oproep van Bard van de Weijer in zijn essay (O&D, 5 april) om Twitter te verlaten (‘Twexit’) wel erg drastisch. Je zou dan ook geen tv meer moeten kijken, waarop door bepaalde (vooral commerciële) zenders immers dagelijks ook de nodige bagger de wereld in wordt geslingerd.

Zoals Van de Weijer zelf ervaart, kun je ook je eigen ‘rustige Twitterbiotoop’ creëren voor nuttige informatie en onderlinge gedachtewissing, door zorgvuldig te selecteren wie je volgt en door wie je je wilt laten volgen.

En wat de maatschappelijke functie van Twitter betreft, kunnen we misschien lering trekken uit het feit, dat de hygiëne in onze samenleving enorm verbeterd is sinds we over riolering beschikken. Zou Twitter niet een soortgelijke zuiverende rol kunnen vervullen op het vlak van de geestelijke hygiëne? Twitter mag stinken, maar voert ook een hoop ontlasting af.

En hoge bomen vangen nu eenmaal ook op Twitter veel wind...

Leo Mesman, Utrecht

Spreekverbod

Je zou wensen dat de verantwoordelijken die een instantie leiden, waar zoveel is misgegaan, iets van zich laten horen. Zo ook de directie van de Justitiële Inrichtingen Vught, de voormalige verblijfplaats van Michael P.

Het betreft hier meestal geen onwil; het is ambtenaren en contractpartners van Justitie, op dreiging van sancties, ten strengste verboden hun mond open te doen, teneinde te voorkomen dat een bewindspersoon (in dit geval Dekker), ook maar één opmerking als bananenschil voor de voeten komt te liggen.

Voor betrokken leidinggevenden is dat frustrerend: je zou op z’n minst willen laten horen, hoezeer je bent aangeslagen en je verantwoordelijk voelt.

Dit verbod op communiceren heb ik, als voormalig baas van een tbs-kliniek, altijd als heel gekunsteld en ongemakkelijk ervaren. Ik hield me er vaak niet aan en dat heeft de nodige strijd met Justitie opgeleverd. Je komt, naar mijn mening, niet weg met de opmerking: ‘geen commentaar’.

Laten de machtige persvoorlichters van de overheid daar eens goed over nadenken.

J.A. Poelmann, voormalig bestuurder Pompestichting, Nijmegen

Prachtig gebaar gevraagd

Schokkend om te lezen dat een prachtig initiatief als Acato in Rotterdam de deuren moet sluiten (column Harriet Duurvoort, O&D, 4 april). Als moeder van een autistische dochter weet ik hoe afschuwelijk het is voor een jongere om thuis te moeten zitten, omdat het gewoon niet vol te houden is in het reguliere onderwijs. Ik voel mee met die dertig kinderen en jongeren die even mochten voelen dat ze weer meededen, structuur kregen, sociaal contact en bovenal onderwijs kregen op een manier die bij hun past. En nu zijn ze weer terug bij af. En met de ouders, die blij waren dat er een oplossing was voor de uitzichtloze situatie van hun kinderen.

In februari van dit jaar sprak minister Slob nog zijn ontevredenheid uit over het feit dat het aantal thuiszitters niet afneemt. Overheid verdiep je eens in de behoeften van kinderen en jongeren met autisme. Zorg ervoor dat initiatieven zoals Acato de middelen krijgen om te kunnen blijven bestaan. Juist in de week waarin het Wereld Autisme Dag was, zou dit een prachtig gebaar zijn.

Brigitte Snoeks, Heemstede

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.