Brief van Fatima aan Abdel

'Nu is er een staakt-het-vuren. Ik ga gewoon weer naar school. Het leven neemt weer zijn normale loop.'

Beste Abel,

Jij kent mij niet, ik jou wel. Mijn naam is Fatima; ik heb je een paar keer geprobeerd toe te voegen op Hyves, maar je weigerde me steeds. Begrijp ik wel. Je zal wel andere dingen aan je hoofd hebben. Daarom schrijf ik je via deze weg. Een vriendin van een neef die nu in Brussel zit heeft me je emailadres gegeven.

Afijn, waarom ik je schrijf: Palestina, de toestand in Gaza. Hoe ik ermee omga. Ik ben 21 jaar en woon nog thuis. We kijken elke avond naar de Marokkaanse zenders, en ook naar Al Jazeera, samen met mijn ouders. Ik kijk ook naar Sex in the City en Pauw en Witteman maar daar wil ik het nu niet over hebben.

Heb je over die boycot gehoord van de Lidl? Daar heb ik aan meegedaan. Mijn moeder zegt dat het niet nodig is want tussen vijf en zes uur geeft de Lidl het brood gratis weg. Of het nu wel of niet klopt dat Lidl de weekeinde opbrengst stuurt naar Israel; dat kan me niet schelen. Het gaat me erom dat ik een daad kan stellen. Dat ik het gevoel heb dat ik iets kan doen. Als je een euro geeft aan Oxfam-Novib ga je toch ook niet pietepeuterig nadenken of die euro ook helemaal aankomt bij dat zielige Afrikaanse kind. Het ging me om het grote gebaar.

Je hebt over Gaza geschreven in je columns, daarom schrijf ik je deze brief. Ik las ook die andere columnisten. Jullie hebben wel allemaal een mening zeg. Kon ik maar zo schrijven. In Gaza sterven mensen, in Nederland woorden. Maar woorden kunnen opstaan, hun vitaliteit terugkrijgen. Daarom zijn er woorden: om ons terug te laten komen. Dood is helaas dood.

Deze gedachte deed me het meeste pijn wanneer ik weer zo'n babylijkje afgevoerd zag worden: Je kan er nog zo lang op richten met je camera, nog zoveel tranen vergieten, er nog zo lang bij huilen maar het lichaam is weg. Dat lichaam kan niet meer veranderen. Het is zijn woordelijke kracht ontnomen.

Vader zegt dat al die kinderen naar het paradijs gaan. Het zijn de martelaren van de Palestijnse zaak, ons geloof ook. Ik zal je iets zeggen dat ik alleen aan jou wil vertellen: ik geloof dat niet. Ik denk dat die kinderen nergens heen gaan. Ze zijn dood gegaan om ons voor de rest van ons leven te herinneren aan onze wereld. Zij zijn bloedvaten van de geschiedenis.

Sinds het begin van de aanval heb ik iets willen doen. Iets kleins. Ik heb mijn stem laten horen. Ik bleek niet de enige te zijn. We verenigden ons. De afgelopen drie weken heb ik in acht demonstraties voor Palestina gelopen. Een paar schoenen is eraan gegaan. Bij die demonstratie met die man van de SP, Van Bommel, liep ik vlak achter hem. Je kan me zien als je het filmpje downloadt.

Het was een heel goede demonstratie. Iedereen liep er. Jammer alleen van die jongens die al die stomme dingen riepen. Joden aan het gas. Ze verpesten het altijd voor iedereen. Er is een speciaal talent voor nodig om op het juiste moment het meest verwerpelijke te kunnen zeggen. Later wil ik lesgeven op een school en dan zal ik deze jongens vertellen hoe ze zich moeten gedragen.

Normaal verveel ik me stierlijk in deze donkere maanden maar daar was dit jaar geen sprake van. De oorlog tegen Gaza zorgde ervoor dat ik elke dag wakker werd met, hoe gek het ook mag klinken, hoop. Hoop dat er een staakt-het-vuren komt, hoop dat er niet gebombardeerd wordt, hoop dat de kinderen blijven. En ook hoop dat ik iets kon doen. Dat ik eindelijk eens mijn stem kon laten horen, zoals alle mensen op aarde, tegen onrecht. Luidkeels, zonder reserve. Het gewoon heerlijk uitschreeuwen op straat: dit moet stoppen. Ik voelde me vrij.

Nu is er een staakt-het-vuren. Ik ga gewoon weer naar school. Het leven neemt weer zijn normale loop. De afgelopen dagen sloegen de golven van de zee van Gaza over mijn voeten. Leven is minder leuk zonder nattigheid.

Dat wilde ik je schrijven,

groet

Fatima.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden