In de aanloop naar BrexitBrieven van Anglofielen

Brevieren in Hyde Park en een sherry toe, Engelser wordt het niet

In de aanloop naar de Brexit publiceert de Volkskrant vier brieven van anglofielen. De eerste: ‘Het zal waarachtig toch wel lukken om een deal te sluiten’, verzucht Anne-Marie Stordiau, ambassaderaad in Londen.  

Het publiek tijdens BBC Proms In The Park 2019 in Hyde Park in Londen.Beeld Redferns

Beste Britten, 

I want my time with you.’ Mijn hart springt altijd open zodra ik uitstap op St Pancras International, de rode bakstenen Victoriaanse kathedraal midden in Londen. Daar komen de Eurostars binnen. Is er een warmer welkom denkbaar dan de meterslange handgeschreven tekst van kunstenaar Tracey Emin? In roze neon licht hij op tegen de strenge, uit staal en glas opgetrokken overkapping. Geen trein ontkomt aan deze innige boodschap. Het schijnt een tijdelijk kunstwerk te zijn. Maar ik hoop zo dat jullie het nooit meer zullen weghalen. Meer woorden hebben wij niet nodig op 31 januari.

Brexit is getting done. Het heeft lang genoeg geduurd. De Big Ben wordt even uit zijn restauratieslaap gewekt en er zal hartstochtelijk gefeest worden. Daarna begint onze nieuwe relatie pas echt. Over de volgende fase valt nog geen zinnig woord te zeggen. Behalve dat onderhandelingen nog slopender en ingewikkelder worden. Over handel, maar ook over hoe politie en justitie blijven samenwerken. Jullie Prime Minister heeft nu een ontzagwekkend eigen mandaat voor minstens vijf jaar en een vleugellamme oppositie tegenover zich. En iedereen is Brexit beu, de media voorop. Dat zal de druk een stuk minder maken.

Het zal waarachtig toch wel lukken om een deal te sluiten. Als Boris Johnson het maar kan verkopen aan zijn kiezers, en verkopen kan hij. Ik weet, mijn particuliere wens is de vader van de gedachte, misschien wordt het tenslotte wel het spiegelbeeld van wat we hebben: nu nog ‘in’ met heel veel ‘out’ (euro, Schengen), straks ‘out’ met genoeg ‘in’ om door te gaan waar we waren gebleven.

Het is onze staatssecretaris Ankie Broekers-Knol juist nu gelukt de Eurostar zonder overstap van ons land naar Londen te krijgen. In 3 à 4 uur heb je Londen straks binnen handbereik, een kwartier later ben je waar je zijn wilt. De Barbican bijvoorbeeld. Ik geef toe, het was even wennen, zo’n multiculti Brutalist-complex waar je heg noch steg kon vinden. Alles loopt er binnen met z’n laptop en gaat zomaar ergens zitten. Voor een tientje koop je een zwerfkaartje voor wat misschien wel het evenement van het jaar is. Grote kans met Sir Simon Rattle die er huist met zijn London Symphony Orchestra. Ze spelen alsof ze mooiste akoestiek van de wereld hebben. Of de Royal Shakespeare Company, zit er ook. Zo benijdenswaardig hoe zeker de helft van de zaal teksten kan meefluisteren. Hebben jullie op school geleerd zoals ik de catechismus. Bijzonder dat iedereen zijn jas erbij aanhoudt en in de pauze massaal een ijsje eet. Netjes in de rij. Dat is dan ook het enige wat minder relaxed is, want je grijpt altijd net naast de salted caramel. Maar je hoeft je er niet voor te verkleden.

Overal kan je altijd zomaar in. Hier zet men koffie, staat er op het bord bij de Supreme Court. Zoveel gebouwen staan open voor nieuwsgierige mensen. Altijd wel iemand die iets wil vertellen. Musea zijn vrijplaatsen om tijd te overbruggen, al doe je dat maar op een bankje voor een kunstwerk. En als Tate Modern dan net iets te veel kermis is, vlucht je naar de overkant, de St Paul’s Cathedral in. Altijd wel een dienst aan de gang met overdonderend orgel of een lied van het unieke boys choir. Kan geen mindfullness tegenop.

Lopen in de parken van Londen, zo gewetensvol bijgehouden. Met je handen in de grond zitten, is jullie eerste levensbehoefte, de Queen voorop. ’s Morgens brevieren in Hyde Park met de zondagkranten is daarom zoveel leuker dan je afbeulen in een sportschool. Zeker als je daarna in de Wigmore Hall belandt. Een concertje in die wereldberoemde art nouveau-parel. Met een glaasje sherry toe. Engelser wordt het niet. Behalve dan om de hoek waar de Wallace-collectie is, met Rembrandts zoon Titus.

Dan heb ik het nog niet gehad over de BBC-Proms. Twee maanden lang elke avond feest voor zesduizend mensen. Iedereen wil er spelen. Bernard Haitink deed er zijn voorlaatste concert deze zomer. De magie van het moment, de plek en het unieke van de dirigent vielen samen in een Bruckner die nooit meer vergeten wordt. En dan de rest van jullie land. Er gaan snelle lijnen van Londen naar het Noorden van Engeland, dat wel, maar na Doncaster wordt de trein grimmig. Bussen waar 40 jaar geleden de wielen vanaf gehaald zijn, moeten nog altijd worden vervangen. Nu de rode muur van het Noorden in handen van Boris Johnson is gevallen, wil hij flink investeren in zijn nieuwe kiezers. Dat geeft hoop voor prachtige Victoriaanse industriesteden met hun enorme countryside. Manchester, Sheffield, Leeds: I want my time with you.’

Anne-Marie Stordiau is Ambassaderaad Veiligheid en Justitie op de Nederlandse ambassade in Londen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden