Opinie

Boze hockeyouders stellen terecht dat selectieproces bij jeugdteams niet deugt

Geen wonder dat ouders zich opwinden over het selectieproces binnen hockeyclubs. Om de een of andere reden spelen de kinderen van bestuursleden altijd in de selectie. En wie daarbuiten valt, belandt in een breedteteam waar de lessen kwalitatief een stuk slechter zijn.

De reportage 'Coach, waarom zit mijn kind niet bij de selectie?' beschrijft de selectieprocedure bij een hockeyclub. Het artikel bevestigt het karikaturale beeld van verontwaardigde ouders die furieus reageren op afwijzing van hun kind. Maar is het enkel gekrenkte trots en frustratie dat hen zo kwaad maakt of is er meer aan de hand?

Het gedrag van boze ouders vindt plaats in een context die bij vrijwel alle hockeyclubs in Nederland dezelfde is. Een grote hockeyclub met 2000 leden heeft 20 jongensteams en 36 meisjesteams (plus honderden jongste jeugdleden). Zes van de jongens- en zes van de meisjesteams zijn selectieteams; de overige zijn breedteteams. Er is een wereld van verschil tussen de selectie en de breedte.

Aanmodderen

Het belangrijkste verschil is het niveau van de trainers. Selectieteams kennen gediplomeerde en betaalde trainers, breedteteams worden 'getraind' door jeugdleden zonder diploma die daarvoor vaak niet meer dan 5 euro, hooguit 8 euro per uur krijgen. Dit betekent dat spelers van selectieteams met sprongen vooruit gaan door de goede training, terwijl spelers van selectieteams maar een beetje aanmodderen.

Iedere hockeyvereniging heeft voor de tophockeyteams een technisch manager aangesteld die circa 40.000 euro per jaar verdient. Voor de breedteteams is er een coördinator die voor 30.000 euro per jaar trainers probeert te regelen. Een simpele rekensom leert dat een doorsnee hockeyclub ruim 600 euro investeert in een kind dat in een selectieteam speelt, terwijl ze aan een jeugdlid uit een breedteteam slechts 80 euro kwijt zijn.

De selectieteams worden gecoacht door professionals die een team tactiek kunnen bijbrengen. Bij de breedteteams staan twee goedwillende ouders te brullen langs de lijn zonder sjoege van hockey. De wedstrijden van selectieteams worden geleid door gediplomeerde scheidsrechters. De wedstrijden van de breedteteams door jonge kinderen die voor het eerst mogen fluiten of, erger, door partijdige ouders van de thuisclub. Er gaapt, kortom, een kloof tussen de manier waarop de hockeysport wordt beoefend in selectieteams en de manier waarop dat in breedteteams gebeurt.

Neerwaartse spiraal

Als ouder wil je dat je kind gaat sporten, vanwege de vormende aspecten. Al sportend leer je verlies te incasseren, leer je dat je door harder te trainen beter wordt, leer je gezonde competitie aan te gaan. Al die aspecten zijn voor spelers in een breedteteam niet aan de orde. Wanneer je bij de D-jeugd niet bij de selectie komt, zit je hockeycarrière in een neerwaartse spiraal. Je krijgt slechte training, waardoor er minder teamgenootjes komen trainen. Daardoor zijn de wedstrijdresultaten steeds minder. Uiteindelijk is de lol voor iemand die wil sporten er helemaal vanaf.

Tegen deze achtergrond wordt duidelijk hoe belangrijk het selectieproces is. Maar juist dat gaat vaak onzorgvuldig, weinig transparant, door mensen die geen verstand van hockey hebben, op grond van een enkele waarneming of van gekleurde beoordelingen door coachende ouders. Om de een of andere reden is het daarbij stom toeval dat in alle clubs van Nederland de kinderen van bestuursleden altijd in de selectie spelen. Dat is wat die ouders tot razernij drijft. Die bestuurders die zeuren over klagende ouders zouden eens bij zichzelf te rade moeten gaan. Hoe kunnen we de training in de breedte verbeteren? Hoe kunnen we een beter kader opleiden? Staan de uitgaven voor selectieteams wel in de juiste verhouding tot die voor de breedteteams?

Hockey mag in Nederland bloeien als nooit tevoren, vanuit sportief oogpunt is het een zootje. De hockeysport gaat aan zijn eigen succes ten onder.

Roger van Emden is vader van drie hockeyende kinderen. Een van hen zit in een selectieteam, de ander in een breedteteam en één van zijn kinderen is verdrietig gestopt met spelen in clubverband.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden