Column

Bowie, 't was een ráre kerel

Het was afgeladen vol bij de Bowie-tentoonstelling in Groningen. Omdat ik mijn kaartjes al had gekocht toen hij nog leefde, stond ik zelfgenoegzaam in de rij en keek vorsend om me heen, denkend: ja, jij daar, en jij, jullie hielden niet écht van hem, jullie staan hier alleen maar omdat hij dood is, geef het maar toe. Nee, dat was niet mooi van me.

Het gastenboek bracht uiteenlopende beweegredenen voor bezoek aan het Groninger Museum aan het licht. Lieve gedichtjes met hartjes op de i's, maar ook 'Dikke mongool'. Beeld anp
Het gastenboek bracht uiteenlopende beweegredenen voor bezoek aan het Groninger Museum aan het licht. Lieve gedichtjes met hartjes op de i's, maar ook 'Dikke mongool'.Beeld anp

Het gastenboek bracht inderdaad uiteenlopende beweegredenen voor bezoek aan het licht. Naast lieve gedichtjes over voorgoed gedoofde sterren in meisjeshandschriften met hartjes op de i's, trof ik ook de met ruwe hand geboekstaafde tekst 'Dikke mongool' aan. Ook had iemand met grote, emotionele letters 'REÏNCARNEER!' over een hele bladzijde gekalkt.

Voor mijn geestesoog zag ik Bowie vanaf zijn wolkje, met een enorme berg coke op een gouden spiegel (nu kon het tenslotte geen kwaad meer) die boodschap lezen en denken: nu ja, als ze het zó graag willen, dan moet ik misschien inderdaad maar reïncarneren. Zal ik als Tibetaanse priester? Of toch als badeendje?'

Eindelijk mocht ik naar binnen. Bij zijn leven droeg Bowie allerlei fascinerende kleren om het schriele lijfje, en het was leuk die nu eens van dichtbij te bekijken. 'Wat 'n drokte', hoorde ik achter me een vrouwenstem in het Gronings foeteren. Ik keek om en zag een echtpaar op leeftijd, weldoorvoede mensen, allebei met een kort kapsel en rulle, kennelijk in huisvlijt vervaardigde, dwarsgestreepte wollen truien, waardoor ze een beetje op hommels leken.

Verbaasd keken ze naar een Bowie-pop gekleed in een strak, kleurrijk kledingstuk waaraan één mouw en één broekspijp ontbraken. 't Zijn wel ráre pakjes...', zei de man misprijzend. De vrouw knikte. De rij schuifelde verder en we belandden bij de zogeheten 'verbasizer', een computerprogramma waarmee Bowie flarden van nieuwsberichten willekeurig combineerde tot nieuwe, weinig samenhangende zinnen als 'The British reach details moved in charge at player of final facts.'

Het echtpaar keek, de ogen half dichtgeknepen en met vertrokken mond, alsof ze guur weer te verduren kregen. ''t Is wel een ráre machine...', concludeerde de vrouw. Weer iets verderop was Bowie op een scherm te zien, gekleed in een oud-Perzisch fantasiegewaad, terwijl hij (het trouwens behoorlijk slappe) Blue Jean zong. Omdat ik inmiddels mijn koptelefoon op had, hoorde ik niet of het echtpaar het een 'raar filmpje' vond, maar bij de uitgang kwam ik ze weer tegen, met de gezichten van mensen die eindelijk de zon zien nadat ze zestien uur hebben vastgezeten in een defect vliegtuig op de luchthaven van Tasjkent.

''t Was een ráre kerel', besloot de vrouw.

De man knikte.

s.witteman@volkskrant.nl

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden