Column Jean-Pierre Geelen

Bouwers zeggen van alles, maar op hun beloftes mag jij nooit bouwen

‘Wij verdienen hier de centen’, knorde VNO-NCW-baas Hans de Boer deze dagen. Het was zijn verweer tegen milieumaatregelen waaraan de bouwsector zich ineens – hoe kan dát nou? - óók dient te houden. Waarvóór of -tegen zijn mantra een argument is, blijft vaag, maar de kreet staat als een huis. Tot op de voorpagina van De Telegraaf, in koeieletters waar de boeren nog jaloers op zullen zijn.

Zijn uitspraak is, zoals elke open deur, ontegenzeglijk waar. Opmerkelijk, want de bouwwereld is gefundeerd op onwaarheden en valse beloftes. Ik zie ze overal waar ik om me heen kijk. Bij mijn buren bijvoorbeeld.

Ineens stond er een groot bord voor het voormalige kantoorpand. ‘Hier realiseren wij in negen maanden uw droomappartement’, stond erop geschreven. Dat is ruim twee jaar geleden. Pas twee maanden geleden kregen de eerste buren hun sleutel. Bouwers zeggen van alles, maar op hun beloftes mag jij nooit bouwen.

Zelf was ik een paar jaar eerder in een soortgelijk pand komen wonen. Zelfde verhaal. Prima huis, alleen de aannemer geeft niet thuis bij de hardnekkige kinderziektes. Vast ergens anders de centen aan het verdienen.

Als hoofdrolspeler in mijn eigen documentaire zag ik het binnenhengelen. Hoe de vis gelokt wordt met idyllische advertenties en brochures van het luchtkasteel, waar speels het zonlicht schijnt door de glazen puien met zicht op groene oases. Het doet de ogen van de makelaar glimmen wanneer hij/zij je het droomproject in rommelt. Je hoeft alleen nog maar even te tekenen, op de stippellijn.

Pas later vindt de argeloze koper zichzelf terug in een woud vol loze beloftes en een netwerk van aannemers en vage onderboertjes, die bij problemen steevast naar elkaar verwijzen tot er één failliet is en de bouw wéér vertraagd wordt.

Intussen stort de keukenboer zich op je: ‘Ja, de architect heeft deze badkamer wel ingetekend, maar met die stelpost gaat dat natuurlijk niet lukken.’ Betalen, pannekoek. Er wordt aan de deur geklopt: de badkamerboer, de vloerenboer. Daarna volgt de eerste brief, een uit een lange reeks: vertraging. Het kan jaren duren. Wie zijn huis al verkocht had, moet de huur van zijn tijdelijke tussenwoning zelf maar zien op te hoesten.

Zo gaat het steeds. Kennissen dokten zes jaar geleden voor een appartement in hartje Rotterdam, een jaartje later zou het af zijn. Sinds een paar maanden wonen ze er. Uit het AD: ‘Kopers van nieuwbouwwoningen in Pijnacker-Nootdorp zijn in grote financiële problemen gekomen. Oorzaak is de enorme vertraging bij de oplevering.’ De bouwer kon zijn onderaannemers niet meer betalen. Het risico is voor de burger, de belastingbetaler, of beiden.

Met mijn riante uitzicht zie ik de contouren van het nieuwe Haagse cultuurpaleis. De bouw begon in 2017, na acht jaar gedoe. Dat lag deels aan de welstandscommissie, maar ook aan bonje tussen de bouwers en bestuurders. Over de centen. ‘Een loopgravenoorlog’, schreef de NRC. De krantenkoppen: ‘Spuiforum wordt 20 miljoen duurder’. En natuurlijk: ‘Oplevering jaar vertraagd’.

Een paar honderd meter verderop doemt het drama op van het Binnenhof. Het eerste uitstel (verbouwing een jaar vertraagd) is al binnen, het zal niet het laatste zijn. En je verwacht het niet: ‘De bouwkosten stijgen harder dan verwacht’, luiden de eerste noodsignalen.

Wat Hans de Boer zei: ‘Wij verdienen hier de centen’. Ik weet precies wie z’n centen dat zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden