Boos over het roze strijkijzer? Hou toch op!

Als in de strijd voor gelijkheid van man en vrouw alles even belangrijk wordt gevonden, wordt van alles even weinig gerealiseerd.

Emile Roemer kijkt hoe vrouwen baden in het loonverschil tussen mannen en vrouwen. Beeld Bart Maat

In het interview in de Volkskrant (V, 18 april) zegt Wiegertje Postma - samensteller van de bundel 'Vrouwen schrijven niet met hun tieten' - dingen waar wij het eigenlijk niet mee oneens kunnen zijn: De vrouw is een mens, het moet binnen feminisme niet over of het een of het ander gaan, maar over én, én, én, én, en én. We moeten minder ruzie maken, minder oordelen, feminisme heb je in alle soorten en maten.

Maar toch schuurde er iets en het was geen zand in onze vagina's.

Ook op de boekpresentatie van 'Vrouwen schrijven niet met hun tieten' werden veel verschillende onderwerpen besproken, heel even ging het over Keulen, maar toen gelukkig al snel weer over de crop top. De vraag is of er binnen én, én, en én wel genoeg ruimte blijft voor een minder aantrekkelijk én. Bepaalde onderwerpen spreken meer aan dan andere.

Veel mensen willen het hebben over de tepels op social media, en inmiddels dus ook over het vaderschapsverlof, minder mensen willen het hebben over het glazen plafond of vrouwenquota. Helaas moet iemand af en toe een knuppel in het hennenhok gooien om aandacht te vragen voor de bijstandsmoeder. Die knuppel hoeft niet meteen een andere hen bewusteloos te slaan, maar moet wel duidelijk maken waar de pijn zit.

Er is niets mis met zaken die naast elkaar bestaan, maar wel als de ene zaak altijd prioriteit krijgt: Als het roze strijkijzer niet meer te koop is, maar het aantal vrouwen in boardrooms vermindert en het aantal kindbruiden toeneemt.

Postma heeft gelijk dat die structuren naast elkaar bestaan en allemaal bestreden moeten worden. De ene machtsstructuur is de andere niet. Het risico van én dit én dat én zus én zo, is alleen dat alles voor en achter die énnen even zwaar weegt.

Soms lijkt het alsof vrouwenbesnijdenis en de bic-pennen, het roze jurkje en de aanranding allemaal evenveel boosheid of verontwaardiging verdienen. Dat is niet waar. Er is een verschil tussen een hamburger eten of 300 liter chemisch afval dumpen in een natuurgebied. Hoewel we beide eigenlijk niet zouden moeten doen, zouden we voor dat laatste meer op ons falie moeten krijgen.

Daarnaast zorgt de overvloed aan thema's, en vooral de gelijkwaardigheid ervan, voor een impasse. Van alles een beetje betekent in de praktijk vaak van alles heel weinig.

Postma stelt ons gerust door te zeggen dat een 'puntenplan', waarbij heel veel in korte tijd moet gebeuren, niet nodig is. Het alternatief is jammer genoeg dat heel veel individuele eilanden met ieder een eigen belang, toch minder bereiken dan één continent. Postma sprak over een ontregelend leger. Volgens ons zit de kracht van een leger toch tenminste voor een deel in het samen gericht optreden. Het leger van blauwhelmen vecht voor vrede, maar het is wel prettig als elk conflictgebied een substantieel aantal soldaten heeft en we niet en masse uittrekken naar Bretagne, terwijl we Soedan links laten liggen.

Het risico van dat alles belangrijk is, is dat alles uiteindelijk blijft voortkabbelen en dat we een kritische noot missen. Als vrouwen ook mensen zijn, dan zouden ze elkaar niet de hand boven het hoofd moeten houden, en kan de conclusie niet altijd zijn: 'maar wat jij doet is ook heel belangrijk'.

In elke mensenkwestie spelen prioriteiten een rol, de uitkeringen kunnen niet tegelijkertijd verlaagd worden als de zorgkosten stijgen. Ook de weg naar gelijkheid kent prioriteiten en, beroepsmilitair of reservist, je zult die moeten stellen.

Ianthe Mosselman is programmamaker bij De Balie

Sophie Rutenfrans is junior adviseur bij strategisch adviesbureau &MAES.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.