column Loes Reijmer

Bonkige mannelijkheid als excuus

Een beetje gekleurd sta ik er wel in, ik geef het maar direct toe. Dat komt door een paar reacties op mijn column van twee weken geleden. Die ging over populistische partijen en het boerenprotest: hoe politici als Wilders en Baudet de boer plotseling als electorale melkkoe hadden ontdekt, niet gehinderd door enige visie op landbouw in hun partijprogramma’s. Er viel geen onvertogen woord over boeren, toch vonden een paar anoniempjes op Twitter dat ik straf verdiende. ‘Door 12 boeren genomen worden op een baal hooi’, om specifieker te zijn. ‘Boerengangbang’, voegde ‘Bolle Hond’ eraan toe.

Het gekke: in de column was het thema seks in geen velden of wegen te bekennen. Ik schreef over populisme – en een klein beetje over de Droomvlucht. Nu heb ik ook niet de illusie dat Bolle Hond zich bekommert om mijn seksleven. Het ging om het enorme fysieke machtsverschil. Twaalf boeren op een baal hooi: ja, daar zou het opiniërende vrouwtje wel stil van worden.

Dus toen ben ik, zo gaat dat nu eenmaal, ook door die bril naar de boerenprotesten van deze week gaan kijken. Naar het protestbord waarop stond dat landbouwminister Carola Schouten ‘in de kont geneukt’ moest worden. Naar de liedjes over de (overleden) moeder van Jesse Klaver. Naar de doodskist met daarop de naam van de GroenLinks-leider, evenals die van Rob Jetten. Naar de auto van de Texelse boer met de tekst ‘Boeren op een missie: Klaver in een kissie’. Naar de akkerbouwer die in Groningen dingen zei als ‘hier wordt niemand opgepakt, en anders halen we die gewoon weer uit de cel’, en ‘als de trekker door de pui moet, dan doen we dat’ en ‘wij bepalen nu het beleid’. En dat hij toen daadwerkelijk met een tractor door dranghekken reed en daarbij bijna een fietser raakte.

Deze week is al veel over de trekkers gezegd. Voertuigen ‘die in staat zijn verandering af te dwingen’, schreef de Volkskrant. NRC noemde ze ‘de tanks van de stikstofrevolte’. Opvallend dat fysieke overmacht ook nu nog hand in hand lijkt te moeten gaan met intimidatie, alsof de een logisch volgt uit de ander, ondanks alle maatschappelijke en technologische vooruitgang.

#Notallboeren, natuurlijk. Verre van zelfs. Op het Malieveld stonden vaders met hun kinderen, bang voor het verlies van het familiebedrijf. De demonstranten zijn terecht boos over het zwalkende beleid van Den Haag – hoewel het gek is dat de woede zich vooral richt op de leider van een partij die nog nooit in de regering heeft gezeten. Maar Klaver staat natuurlijk voor meer. Heel zijn wezen is aanstootgevend voor de bonkige mannelijkheid die op het Malieveld zo gevierd werd. ‘Ik moet niet denken aan een Jesse Klaver met zijn papa-dagje’, zei een boerin twee jaar geleden in De Telegraaf. ‘Een metroman, bah!’ En dat mag natuurlijk. Bakfiets of tractor, het maakt niet uit.

Wanneer die bonkige mannelijkheid wel een probleem is? Als er excessen mee goedgepraat worden, zoals de boerenwoordvoerders deze week opvallend vaak deden. De lijkkist? ‘Humor van de plattelandsjeugd’, dus die moesten we vooral met ‘een korreltje zout nemen’. Andere actieleiders wezen op ‘de hoogoplopende emoties’. Dan kunnen de jongens nu eenmaal wat primair reageren. Boys will be boys, niet? 

De komende tijd zal het veel over dedain gaan. Van stad naar platteland, van elite naar volk, van ‘loserige veganisten’ naar ‘onze boeren’. Een belangrijk gesprek om te voeren. Maar wie om meer waardering vraagt, mag de lat in eigen kring ook best wat hoger leggen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden