Lezersbrieven Vrijdag 10 mei

Bomen zijn niet verantwoordelijk voor de dood van mijn zoon

Gedenksteen voor verkeersslachtoffer in Dwingeloo. Beeld Arie Kievit

De provincie Gelderland wil in de Achterhoek 343 oude eiken kappen vanwege een dodelijk ongeval, waarbij een van de eiken ‘in de weg stond’. Teneinde soort­gelijke ongelukken te voorkomen, is besloten dat álle eiken weg moeten. Een verwerpelijke drogreden!

In 1999 verongelukte onze 17-jarige zoon. Zijn vriend, die net zijn rijbewijs had, botste midden in het dorp met hoge snelheid tegen een boom. De boom was licht beschadigd, de vriend kwam er goed vanaf, onze zoon was op slag dood. Aan de boom hebben we een nestkastje gehangen.

Ik hou veel van bomen en nog oneindig veel meer hield ik van mijn prachtige kind, maar het is nooit in mijn hoofd opgekomen om de boom verantwoordelijk te houden voor zijn dood. De verantwoordelijke is altijd degene achter het stuur én de overheid die in het overvolle Nederland snelheid faciliteert door op veel wegen de maximale snelheid op te voeren tot 130 km/uur. Hiermee wordt een verkeerd signaal afgegeven, vooral aan onervaren jongelui die graag voor Max ­Verstappen spelen en zich het gevaar niet realiseren. Het aantal dodelijke verkeersongelukken is sindsdien weer toegenomen, slachtoffers zijn vaak jonge mensen, in de bloei van hun leven.

Niet de bomen dienen te worden aangepakt, maar de (wan)beleidmakers, autobestuurders, en al degenen die verantwoordelijk zijn voor dood en verderf op de wegen en het ­levenslange verdriet dat er mee gepaard gaat.

Maria Quist, Dwingeloo 

Frenkie de Jong na de wedstrijd tegen Tottenham Hotspur. Beeld BSR Agency

Hartverscheurend mooi

Ze hebben de beker al. Ze kunnen nog kampioen worden. Ze hebben bewondering geoogst in heel Europa. Ze bewezen dat geld toch niet alles bepaalt in het voetbal. Ze hebben Van der Gijp en Derksen de mond gesnoerd. Ze hebben mij en vele anderen buiten Amsterdam Ajaxsupporter gemaakt. Ze hebben verloren van een sympathiek team met verschillende ex-­Ajacieden en zonder supersterren. Ze hebben hun arrogantie afgelegd. Ze hebben laten zien waarom sport, en voetbal in het bijzonder, zo hartverscheurend mooi kan zijn.

Maar nee, wat ik ook bedenk, het helpt allemaal niets.

Cyril Lansink, Nijmegen

Laatste secondes

Genoten van heerlijke voetbalwedstrijden en de verslagen daarvan. En Ajax verdient heel veel lof. Toch mis ik in die verslagen één kritische noot waarvan geleerd zou kunnen worden. Ajax zou volgens de verslaggevers in de laatste 5 seconden verloren hebben. Maar zonder Onana’s tijdrekken waren die laatste 5 seconden er toch in de verste verte nooit geweest?

Elly van den Boom, Den Haag

SP-humor

De SP maakt een filmpje afgekeken van de Amerikaanse presidentsverkiezingen (‘SP zet zich af tegen Spitzenkandidat’, Ten eerste, 9 mei). Als je zelf geen goede punten hebt om je te onderscheiden en mensen op je te ­laten stemmen, maak je je tegenstander zwart.

Als je kwaliteiten hebt, groei je ­boven het gras uit, maar de SP kan dat blijkbaar niet. Dus proberen ze het gras om zich heen kort te houden, om er toch maar bovenuit te steken. Ik vind de SP zielig, omdat ze niks te bieden hebben om zich positief te onderscheiden.

Of zijn ze bij de SP Amerikaanser dan ze zelf denken?

Leon Rodenburg, Scheveningen

Examen een trucje?

Als door de wol geverfde docent wil ik best erkennen dat er hier en daar wat valt aan te merken op ‘de examens’. Maar je kan het ook schromelijk overdrijven, zoals schoolleider Jessica Jensen doet (Ten eerste, 9 mei), die het maken van een examen ‘een trucje’ noemt, waarmee ze suggereert dat er maar weinig verband is tussen wat iemand écht in de breedte kan en wat hij op een examen presteert.

Ik vind het centraal examen een groot goed omdat het voorkomt dat scholen heel verschillende (en waarschijnlijk aanmerkelijk lagere) eisen gaan stellen dan nu gebeurt, mét een centraal examen.

Als je school het bij de examens niet goed doet, is het een beetje flauw om dan maar te roepen dat die examens aan alle kanten rammelen.

Johan Bel, leraar klassieke talen, Amstelveen

‘Duister principe’

Dat verpleegkundigen bij hun voornaam worden aangesproken en dokters bij hun achternaam is geen duister journalistiek principe, zoals briefschrijver Tijs Rolle (Geachte redactie, 8 mei) aanneemt, maar een fenomeen dat in de medische wereld vrij stevig is verankerd.

Persoonlijk helpt het mij, als jonge dokter, om professionele afstand tot de patiënt te kunnen bewaken. En het voelt wel eens vreemd als een 92-jarige mij met u aanspreekt, maar ik waardeer het respect dat er doorheen klinkt.

Het lijkt logisch dat de verpleegkundige, die letterlijk dichter bij het bed staan, de voornaam gebruiken om het vertrouwen van de patiënt te winnen.

Je kunt er allerlei analyses op los laten en het zien als foute vorm van hiërarchie. Maar niet eerder heb ik gemerkt dat de patiënt zuster Marieke minder respecteert dan zuster Jansen als zij opnieuw met veel geduld hem op het toilet helpt.

En voor de dokter maakt het evenmin uit: respect heeft geen naam.

Marij Hartog, Rotterdam

Ach, dat vmbo

Hoezo zijn de eindexamens begonnen (Ten eerste, 9 mei), wat een minachting!

Mijn dochter, een leerling vmbo- bb, heeft vorige week dinsdag haar laatste centraal schriftelijk examen afgelegd.

Wat frustrerend voor deze groep leerlingen dat er pas sinds gisteren aandacht in de diverse media wordt besteed aan de examens.

Meer woorden heb ik hier eigenlijk niet voor!

Henriette Raat, Heerhugowaard

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.