OpinieBrieven

Boer en koe waren ooit levensreddende engelen, nu worden ze verketterd

De ingezonden lezersbrieven van vrijdag 16 augustus

Koeien in de wei in het Land van Maas en Waal. Beeld Marcel van den Bergh/de Volklskrant

Brief van de dag: leve de koe!

Randstedelijke onwetendheid druipt af van de kluchtige column van Max Pam (Ten eerste, 13 augustus). Hij beweert dat bonte dikbillen de weilanden staan vol te schijten. Dikbillen evenwel staan op stal, niet in de wei. Melkkoeien grazen in de wei, produceren al herkauwend melk en doen daar of op stal hun behoeften. Een levende mestkar? Een regendouche van stront? Mest is onmisbaar voor de groei van gras. Melkvee lijdt niet aan overgewicht. Het zijn slanke melkproducenten.

Nog niet zo heel lang geleden, toen de hongerende Randstedelingen alle tulpenbollen hadden opgegeten, togen zij massaal op de fiets over de Afsluitdijk op weg naar de noordelijke provincies. Daar was melk, ­boter, kaas, aardappelen, graan, vlees. Gezonde producten, die de uitgemergelde Randstedelingen in leven hielden. Duizenden onderduikers vonden een veilig heenkomen op het platteland. Ook bij de boer. Boer en koe waren voor hen levensreddende engelen. We zijn inmiddels zo gedegenereerd dat we alles wat maar een beetje naar mest ruikt op voorhand, zonder enige kennis van zaken, veroordelen en verketteren. Maar intussen verdrijven we massaal met milieubelastende chemische middelen in onze wc’s een eerlijke strontlucht. Leve de koe!

Evert de Jong, Nieuwehorne

Powerfeminisme

Heleen Mees is econoom en profileert zichzelf daarnaast als power­feminist. Opmerkelijk dat zij dan de column ‘De heilige Monica’ (O&D, 14 augustus) schrijft. Mees zou als econoom moeten weten dat grote emoties als verliefdheid en verraad niet tot rationele, weloverwogen en logische keuzes leiden. Vervolgens zet Mees, de powerfeminist, Clinton neer als een weinig weerbare man die niet anders kon dan een seksuele relatie aanknopen met een veel jongere stagiaire, nadat hij een stukje van haar string had gezien. Een man met wie we ook medelijden moeten hebben.

Zo attent naar Lewinsky in een geheime affaire en dan toch zo verraden worden. Daarnaast toont Mees weinig inlevingsvermogen in de situatie van de toen 22-jarige Lewinsky. Sterker, ze neemt haar ruim twintig jaar later met de blik van een 51-jarige vrouw de maat. Ik begrijp niet hoe deze column, waarin wederom de vrouw als intrigante wordt neergezet en de man als weerloos slachtoffer van zijn jagersinstinct, een bijdrage levert aan het door Mees aangehangen powerfeminisme. Dat lijkt mij meer gebaat bij vrouwen die elkaar sterken in plaats van bekritiseren.

Renee Oprel, Rotterdam

Vrijbrief

In de column van Heleen Mees trof ik een merkwaardige stelling aan: ‘Toen zij en Bill Clinton later alleen in het kantoor van de stafchef stonden, flapte Lewinksy eruit dat ze verliefd op hem was. Is het Clinton aan te rekenen dat zich daarna een seksuele relatie ontspon?’ Mees vindt van niet. En ze meent het serieus. De vraag is: telkens wanneer een vrouw tegen een man zegt dat ze verliefd op hem is, geeft dat die man een vrijbrief om z’n partner te bedriegen? Mees vindt blijkbaar van wel. Ik heb het een paar keer meegemaakt dat een vrouw tegen mij zei dat ze verliefd op mij was. Maar dacht ik dan meteen: seks met die vrouw en voor mijn partner houd ik het geheim? Natuurlijk niet.

Hans den Haan, Nijkerk

Seksleven

‘Als je gaat studeren, verandert je leven vrij snel en daarmee ook je seksleven’ (Ten eerste, 15 augustus). De eerste verandering begrijp ik, maar nieuw voor mij is dat studeren gepaard gaat met seks. Ik ben vrijwilliger Inburgering bij een taalschool voor asielmigranten en ondersteun de docenten onder meer bij de lessen Nederlands. Een mens is nooit te oud om te leren, daarom begin ik als 74-jarige op mbo-niveau te studeren voor onderwijsassistent. Tijdens mijn eerste studiecarrière 55 jaar geleden ging de voorlichting over studeren, en was voorlichting over seks taboe. Anno 2019 leven we in modern times. De nieuwe kennis is vast nuttig als ik op de taalschool aandacht besteed aan interculturele communicatie. Ik ben ook benieuwd naar de verandering van mijn seksleven. Dus anticonceptiecamper, kom alsjeblieft ook naar Almere.

Roelof Heyser, Almere

Naaldhakken

Hoe dwingend is het dragen van naaldhakken in het achtuurjournaal? In tijden waarin de dwang van de boerka speelt en je als werkende zelfbewuste westerse vrouw je niet meer al te zeer laat bepalen door de druk of verwachtingen vanuit de mannenwereld, zie je dat de nieuwspresentatrices iedere keer weer op de hoogste en spitste naaldhakken in beeld verschijnen om daarin hun journalistieke werk te doen.

Schoeisel waarvan de ongezondheid en het ongemak buiten kijf staan, maar vooral ook de nagestreefde sexy uitstraling. Naaldhakken als bedrijfskleding en als vlag op de vrouwelijkheid in het journaal waar toch min of meer een norm wordt gesteld. Maar het zal toch niet zo zijn, gezien de volharding hierin van de presentatrices dat dit op wens of zelfs op voorschrift is van hun werkgever de NPO?

Marcel Gerritsen, Amsterdam

Slecht imago

Mooi stuk van Wendy Meerman over de verpleegkundigen (O&D, 15 augustus). Mocht de Eerste Kamer meegaan met de invoering van een BIG II-register dat mbo-, nascholings- en praktijk-geschoolde verpleegkundigen de­klasseert, dan moeten parlement en regering stoppen zich te verbazen over het slechte imago van het beroepsonderwijs en de praktische ­beroepen. De wet maakt in één klap van vele duizenden hoogopgeleide gezondheidswerkers ‘laagopgeleiden’ en laagbetaalden.

Pim Ligtvoet, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden