ColumnSylvia Witteman

Boeiende lectuur, die levendig beschreven chirurgische ingrepen in de Quest Historie

Toen ik nog jong en arm was stond ik vaak urenlang boeken en tijdschriften te lezen op de bovenste verdieping van de Bijenkorf. Bij de sigarenboer of kleine boekhandel kon dat niet, want daar had je lastige uitbaters die –terecht – vonden dat ik voor de lectuur moest betalen. Maar bij de Bijenkorf kon het niemand wat schelen of daar een ongewassen tiener stond te bladeren. Heerlijk was het, alleen jammer dat er geen stoel of bankje beschikbaar was, want nu betaalde ik voor het leesplezier met vermoeide voeten.

Toen ik veel later in Washington kwam te wonen was ik dan ook blij verrast door de Amerikaanse boekwinkels; daar hadden ze inpandige koffiebars, waar je zo lang mocht lezen als je wou, zelfs als je geen koffie bestelde. Zo zag ik daar voortdurend, tot mijn grote vreugd, daklozen in diverse kleuren, maten en stadia van verwaarlozing lekker zitten lezen.

Die vermoeide voeten was ik al helemaal vergeten toen ik er gisteren weer aan werd herinnerd. In de supermarkt had ik het blad Quest Historie ter hand genomen, een tweemaandelijkse special van Quest. Ik raakte verdiept in een stuk over chirurgische ingrepen in de 17de eeuw; de verwijdering van een blaassteen, bijvoorbeeld. Een en ander werd levendig beschreven: ‘Er was geen verdoving. Je lag op je rug met je benen omhoog en de assistenten van de steensnijder hielden je stevig vast. Vlug maakte de vakman een snee tussen balzak en anus. Met een wijsvinger in de anus kon de steensnijder voelen waar de steen zat en met een tang in de wond probeerde hij het ongerief te pakken te krijgen.’ Ook aderlatingen en amputaties kwamen aan bod. Ik wist dat alles wel min of meer, maar ik las het tamelijk lange verhaal toch achter elkaar uit. Boeiende lectuur.

Quest Historie bleek een gevarieerd repertoire te bieden: bij het verder bladeren stuitte ik op een artikel met de titel ‘Hoe lang eten we al toetjes?’ Dat was even slikken na die bloedzuigers en tangen, maar mijn nieuwsgierigheid won. Ik zal niet alles verraden, maar een tipje van de sluier licht ik graag op: ‘Toen eenmaal de gelatine (1854) en de maizena (1862) waren uitgevonden ging het snel’. Ook dit verhaal las ik met instemming. Gelukkig kwam het Saroma-puddinkje ruimschoots aan bod.

Daarna las ik verhalen over respectievelijk Pablo Escobar, de proto-suffragette Emmeline Pankhurst, make-up in de zestiende eeuw (waarbij een 21ste-eeuws meisje wordt opgemaakt als Queen Elizabeth 1, inclusief pokdalige huid en rotte tanden), de eerste aidspatiënten en hun verkeerde diagnoses, de opkomst van de stofzuiger, iets over de Veluwe die ooit een industriegebied was, vermiste vliegtuigen die nooit zijn teruggevonden, koningin Boudica, een fotoreportage over schilders en hun atelier, dwangarbeid in Siberië...

Pas toen voelde ik mijn vermoeide voeten. Wat had ik lang staan lezen! Wat een ouderwets prettig blad! Ik zal een abonnement nemen, dan leren mijn kinderen misschien ook nog eens iets.

Ja, er zijn een paar minpunten: de koppen met woordspelingen ‘Heel Kundig’ (over chirurgie) ‘Opgemaakt staat netjes’ (bij Queen Elizabeth) en, o gruwel, ‘Loof om oud ijzer’ bij de Veluwe. Ook kan ik heel goed zonder dommigheidjes als ‘Heb je een zwakke maag? Sla deze alinea dan over!’, maar ik ben nu eenmaal een kniesoor.

Afgezien van die kleinigheden is Quest Historie een fijne grabbelton van even uiteenlopende als boeiende stukken, geschreven door mensen met een vaardige pen die hun kennis van zaken toegankelijk doch beschaafd presenteren.

Je zou elk dagblad zo’n wetenschapsbijlage gunnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden