Column Thomas Erdbrink

Bodybuilder zonder creditcard

Volkskrant-journalist Thomas Erdbrink woont in Teheran. Hij bericht op deze plek meestal over het dagelijks leven in zijn land.

Thomas Erdbrink. Foto Frank Ruiter

Mijn schoonzusje Negin had tien jaar lang een vriendje. Haar Amirali was de mooiste jongen van de wijk, zij was het mooiste meisje. De liefde kwam snel, al met 14 jaar. Voor ze het wisten, lag hun jeugd achter ze en was hun toekomst al een vermoeide - voordat ze er überhaupt aan begonnen waren. Het uitmaken werd een familiezaak, zoals alles in Iran, waarbij Negins zussen en moeder vonden dat Amirali een aanzoek had moeten doen, of niet. En nu was het te laat. Exit Amirali. We zijn nu jaren verder en ze zijn beiden gelukkig met een ander. Mijn toenmalige zwager en ik hebben altijd contact gehouden, ook omdat hij een kebabrestaurant heeft.

Amirali is naast restauranteigenaar ook bodybuilder geworden. Twee weken geleden belde hij me op. Na twee jaar trainen was hij klaar voor zijn eerste internationale competitie, in Ringsted. Ik moest het opzoeken op internet, maar Ringsted blijkt een stadje in Denemarken te zijn.

Als Iraniërs willen reizen, hebben ze een groot probleem. Ze hebben namelijk geen creditcards of internationale betaalpassen, want dat mag niet van Amerika. Wie vanuit Teheran naar het buitenland reist, neemt meestal euro's mee. In cash. Ik ben vaak gebeld door Iraanse vrienden die ten einde raad om hulp vroegen omdat ze met hun biljet van 500 euro nergens in Nederland konden betalen.

Amirali heeft hotels nodig, tickets voor vliegtuigen en treinen. Daarnaast eet hij alleen sla, omdat hij zijn sixpack in topconditie moet houden. Vlak voor de wedstrijd smeert hij zich in met bruine olie om dan in allerlei poses zijn spieren te laten zien. Voor eten heeft hij niet veel geld nodig.

Normaal had hij zijn Iraanse rials omgewisseld in euro's om dan, onhandig en duur, aan balies lastminutetickets te kopen, maar nu had hij een groot probleem. De Iraanse geldwisselmarkt is al maanden in rep en roer. De nationale munt is 35 procent in waarde gedaald ten opzichte van de euro. Niemand weet precies wat de koers is, dus wie nog buitenlands geld kan vinden, wat heel lastig is, weet niet wat ze in rials ervoor moeten betalen.

kiekje van Thomas Erdbrink Foto rv

Nu komen er nieuwe Amerikaanse sancties aan, nadat Trump vorige week uit de nucleaire deal is gestapt. Er is slecht management van de Iraanse leiders. Alles komt tegelijk en de gewone mensen draaien ervoor op. Denk even aan je banksaldo en haal daar dan 35 procent af. Dat betekent het. Stel je voor dat je naar Amerika op vakantie wil, geen pinpas of creditcard hebt en nergens dollars kunt krijgen. Zo is het leven van Iraniërs die naar het buitenland willen.

Het instorten van de munt betekent dat veel mensen het geld dat ze nog hebben van de bank halen. Omdat er geen euro's en dollars zijn, kopen ze dingen die hun waarde behouden. Huizen, land, en ook de winkel met crossmotoren is uitverkocht. Een vriend van mij heeft bier ingekocht, wat illegaal is. 'Bier houdt zijn waarde, geld niet', zegt hij.

Luxe winkelcentra hebben hun deuren gesloten. Hoeveel vraag je voor een uit het buitenland geïmporteerde Mont Blanc-pen als het onduidelijk is wat de koers is? Hoe bepaal je de prijs? 'Ik heb al mijn werknemers verplicht op vakantie gestuurd', zegt een kennis met een verffabriek. Hij importeert zijn basisingrediënten uit Zweden, maar kan nu niets bestellen. 'Als dit zo doorgaat, sluit ik de zaak', concludeert hij.

Iedereen zegt tegen Amirali dat hij onder deze omstandigheden beter thuis kan blijven. Bodybuilden is misschien geen topprioriteit als het geld als sneeuw voor de zon verdwijnt. Maar ja, al die jaren sla eten en aan rekken hangen: Amirali wil resultaat zien en de bodybuilderscup van Ringsted winnen.

kiekje van Thomas Erdbrink Foto rv

In mijn kantoor nemen we plaats achter de computer. Met mijn creditcard van een niet nader te noemen Europese bank (anders wordt mijn rekening geblokkeerd wegens het doorbreken van de sancties) boeken we tickets en hotels. In Ringsted zijn de hotels vol, dus boeken we een hotel in Kopenhagen. 'Maar dan moet ik met de trein, hoe moet ik die dan betalen?', vraagt Amirali. Ja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Wat als hij een krop sla moet kopen of als zijn bruine olie op is? Wat als hij een cadeautje voor zijn vriendin wil kopen? 'Misschien kan ik toch beter niet gaan', zegt hij, met zijn getatoeëerde armen over elkaar gevouwen.

Er zit niks anders op. Ik geef Amirali aansluiting bij de rest van de wereld: een plastic kaartje en mijn pincode. We spreken een koers af en hij betaalt me alles keurig terug in rials. Snel koop ik daar een telefoon van. Voordat het geld zijn waarde verliest.

Hij stuurt me een foto. Uit het congrescentrum van Ringsted. Daar staat hij op slippers en met een bekertje in zijn hand. Twee jaar sla eten en met de pinpas van Thomas op pad. De bodybuilder verslaat de sancties.

Twitter: @thomaserdbrink

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.