Column

Blue Monday, aan die flauwekul doe ik niet mee

Maandag 18 januari was het Blue Monday, officieel de somberste dag van het jaar.

'We hebben onze eigen boom net weggedaan hè? Weet je nog? Het ís geen Kerstmis meer...' Beeld epa
'We hebben onze eigen boom net weggedaan hè? Weet je nog? Het ís geen Kerstmis meer...'Beeld epa

Nu doe ik aan dergelijke flauwekul niet mee, want vóór je het weet ontdekt de middenstand een gat in de markt en moeten we troostend bedoelde geschenkjes voor elkaar gaan kopen (mango-geurkaarsen, bioscoopbonnen, wellnessarrangementen, snoezige 'minivarkentjes' die na een paar maanden tóch uitgroeien tot bovenmaatse, wroetende en hitsig krijsende zeugen), maar ik moet toegeven dat het niet meezat die ochtend: de melk was zuur, het brood oud, en toen ik nét aan het werk wou gaan belde mijn zoontje hoestend uit school dat hij ziek was. Of ik hem kwam halen.

Daar zat ik al op de fiets en kachelde door de Van Breestraat, zo'n rijke-mensenenclave waar iedereen een bakfiets én een hippe oude Citroën DS (de zogeheten 'snoek') voor de deur heeft staan. Tegen een glasbak hing een kleine kerstboom. Hij zag er opvallend goed uit, voor de tijd van het jaar, met al zijn naalden nog, en diverse versierselen bovendien. Zag ik daar niet een jofel engeltje bungelen? Even kijken.

Terwijl ik het engeltje betastte (het viel tegen; een gezichtje als een dode dwerg) kwam er een blond meisje aanrennen van een jaar of 4, met bedaardere passen gevolgd door haar moeder. Het kind was gekleed zoals in die buurt gebruikelijk: een ratjetoe van kleurige, niet bij elkaar passende kleertjes, wantjes, muts en maillot, ('kijk ons eens bohémiens zijn') met luxe bontlaarsjes aan de voeten. 'Een kerstboom!', riep het meisje verheugd.

'Ja, een kerstboom', sprak de moeder, op haar hoede. Ze was zelf ook blond, slank en droeg een mooie jas van chocoladebruine lamsvacht. 'Die nemen we mee naar huis, hè mama!', juichte het meisje. De moeder haalde diep adem en zei: 'Nee, Jikkie, we hebben onze eigen boom net weggedaan hè? Weet je nog? Het ís geen Kerstmis meer...' Het kind stampvoette. Dat staat heel schattig als je 4 bent. Over tien jaar zou ze het nóg doen en dan werd het een ander verhaal. 'Maar hij is zo móói!', kermde ze. De moeder schudde haar hoofd. 'Nee schatje, echt niet. Wéér die naalden door het hele huis... Kom we gaan naar de bakker. Wil je een krentenbolletje?'

'Stomme... gemene... rotmama', hikte het kind. Met al haar kracht greep ze de kerstboom bij de stam en begon hem weg te slepen. Ik zag de moeder aarzelen en wierp haar een bemoedigende blik toe. Het hielp. 'Jikkie. Nee', zei ze ferm. Ze wrong het kind de boom uit het knuistje en trok haar mee. Terwijl ik wegfietste begon een loeiend gehuil de stille Van Breestraat te vullen.

Blue Monday. Dus tóch.

s.witteman@volkskrant.nl

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden