Column Arthur van Amerongen

Blijf met je rotpoten van mijn rot-Tel Aviv af, enge zionfoben!

Vijftien jaar geleden was ik voor het laatst in Tel Aviv. Met Margriet van der Linden maakte ik voor de VPRO een radiodocumentaire die door onze vrolijke slemperijen een zekere curiositeitswaarde kreeg.

Na die reis begon mijn queeste naar zielenrust en die vond ik na veel omzwervingen uiteindelijk in de Algarve (al blijft mijn gemoedstoestand grillig). Het zal geen toeval zijn dat ik vlak bij Olhão en Faro woon, steden die in bepaalde opzichten op Tel Aviv lijken maar dan goedkoop en godzijdank zonder hedonistische lichaamscultuur.

Tel Aviv was een van mijn grote liefdes. 

Ik woonde er  begin jaren tachtig, na een kortstondig kibboetsavontuur in de woestijn. 

De stad was een vervallen en verpauperde oostblokdump zonder fatsoenlijke horeca en met een torenhoge inflatie. De koffie was nog het ergst: slappe filtertroep of bots (Hebreeuws voor modder), een mislukte imitatie van Turkse koffie.

Ik huurde een knus huisje in de wijk Neve Tzedek, vlak bij de Shalom Meir-toren en de Carmel-markt. Mensen stonden daar in de rij bij Roemeens-joodse slagers, die varken verkochten als witte steak of bakar namoech (lage koe).

’s Nachts krioelde het er van het ongedierte. Tsjachtjsachim, patsers van oriëntaalse origine, scheurden dan over de markt met de bedoeling zoveel mogelijk ratten te pletten.

De enige uitgaansgelegenheid voor Mijn Soort Mensen was The Penguin, een punkesque club. De Amsterdams-Israëlische cultband Minimal Compact trad er vaak op. 

Ik was arm maar gelukkig.

Eind jaren negentig werd ik correspondent in Israël. Ik herkende Tel Aviv niet meer terug.

De stad was bezet door natuurlijke bondgenoten van GroenLinks: blowers, veganisten, bomenknuffelaars en Vrede Nu-aanhangers. Steekwoorden: bietsen, trommelen op het strand, piercings, tatoeages en een wollen rastamuts op de kop. 

Alles kon in de Stad die Nooit Slaapt en Alles Heeft. De gay pride deed het gedoe in Amsterdam verbleken tot een Tupperware-party. 

Mijn morsige ouwe vlam was opgepimpt tot een hippe bitch.  De hoer van Babylon. 

Genoeg reden dus voor een warme stedenband tussen Amsterdam en Tel Aviv, temeer omdat Mokum best wat joodse invloeden heeft.

Kent u de mop van de stedenband tussen Tel Aviv en Amsterdam? Juist, die ging niet door. Een gotspe. 

Blijf met je rotpoten van mijn rot-Tel Aviv af, enge zionfoben!

Enfin, ik ben benieuwd hoe met mijn ouwe sloerie is gesteld.  

Dit keer ga ik niet met M maar met Pieter Waterdrinker. 

Pietje komt uit Zandvoort, voor de Shoah het Tel Aviv aan de Noordzee. 

Ik hoop dat we het droog houden. 

Zionfobie Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden