Column Nadia Ezzeroili

Binnen het Montfoortse carnaval vechten vrouwen zich niet in

Daniëlle Huisman en Nienke van Kortenhof van Les Femmes Des Coeurs. Beeld rv

De vrouwenemancipatie binnen de behoudende Nederlandse carnavalswereld – waarover de Volkskrant vorig jaar schreef – heeft dit jaar ook Montfoort bereikt.

Sinds november vorig jaar bestaat daar een officiële vrouwelijke carnavalsvereniging: Les Femmes Des Coeurs. Niks geen invechten om Prinses Carnaval of lid van de Raad van Elf te mogen worden, maar lekker een eigen carnavalsvereniging beginnen. Dus reis ik aan de vooravond van carnaval af naar provincie Utrecht om de vrouwenraad te spreken over hun emancipatiestrijd.

We spreken af in de Leutbunker, thuishonk van de Montfoortse mannelijke carnavalsvereniging Les Boutonniers. Van hieruit zal later op de avond een stoet van carnavalsvierders vertrekken om te zien hoe de burgemeester, vanaf het stadhuisbordes, het carnaval officieel opent met de overhandiging van de stadssleutel aan Prins Carnaval. Op drie muren van de Leutbunker hangen fiere portretfoto’s van alle Montfoortse Prinsen Carnaval sinds 1965. De leden van de Raad van Elf lopen statig rond in uniformen en hoge veren uit hun hoed.

De locatie is een opvallende keuze. Waren het niet de mannen van Les Boutonniers die de vrouwen van Les Femmes Des Coeurs enkele jaren ‘nee’ verkochten toen ze vroegen of ze ook mochten toetreden tot de enige carnavalsvereniging in Montfoort? Tradities zijn nu eenmaal tradities, was het antwoord. Een beetje feminist zou er op zijn minst geïrriteerd door raken.

Maar Nienke van Kortenhof, een van de oprichters en raadsvrouwen van Les Femmes Des Coeurs, koestert geen wrok. Er is zelfs geen sprake van concurrentie. ‘We werken nauw samen’, zegt Nienke. ‘We hebben Les Boutonniers geholpen de Ladies Night van afgelopen donderdag te organiseren, een feestje waar je alleen binnen mocht komen als je vrouw bent of als vrouw gekleed ging. Ook de Prins van Les Boutonniers was erbij, verkleed met pruik en neptieten onder zijn topje.’

Behalve saamhorigheid, is er nog een reden om in de Leutbunker af te spreken: Daniëlle Huisman, Prinses Carnaval van de vrouwelijke carnavalsvereniging, mag straks de officiële Prins Carnaval in een koets vergezellen naar het stadshuis als hij de stadssleutel krijgt overhandigd van de burgemeester. Daar, op het bordes, mag Daniëlle ook haar proclamatie voorlezen. Ze mag alleen geen stadssleutel aannemen. Voor Montfoortse carnavalsvierders is dat onderdeel van de ceremonie misschien nog te vroeg om aan te passen, denkt Daniëlle. ‘Het hoeft ook niet allemaal snel te gaan. We kiezen voor de geleidelijke aanpassing.’

Daniëlle Huisman, prinses Carnaval van Montfoort.

Nienke knikt. ‘Je kunt tegen dingen aanschoppen, maar wij geloven niet dat dat werkt. We pakken het liever pragmatisch aan.’

‘Juist. We komen niets halen, maar iets brengen’, zegt een ander lid van de vrouwenraad die even in het gesprek breekt.

Is er dan nooit weerstand geweest van Les Boutonniers? Nienke: ‘Toen we enkele jaren geleden te horen kregen dat we geen lid mochten worden, kwamen we bij wijze van protest in onze eigen kleuren en uniformen naar de Leutbunker. De mannen schrokken wel even toen ze ons zagen, maar ze hadden snel door dat we het niet kwaad bedoelden. Ze vonden het uiteindelijk zelfs leuk. Sinds de mannen van Les Boutonniers met ons samenwerken zijn ze wat toegankelijker geworden. Ze dansen ook meer.’

Niet de weg van de strijd of de minste weerstand dus, maar de weg van ludieke acties om je plek in het carnavalsfeest te claimen.

In de keuken van de Leutbunker zegt André Brugmans, voorzitter van Les Boutonniers, Les Femmes Des Coeurs te zien als een verrijking. ‘We willen juist dat carnaval breed wordt gevierd. We hebben ze aangemoedigd om zich in te schrijven bij de Kamer van Koophandel. Zij helpen ons met het organiseren van festiviteiten zoals Ladies Night, en wij helpen hen om op eigen benen te staan als vereniging.’

Dat klopt, zegt Nienke later. ‘Ik voer veel adviesgesprekken met André. Wat ons nu vooral ontbreekt, zijn financiële middelen. André kan goed uitleggen hoe je sponsoren aantrekt om een eigen praalwagen op te zetten.’

Maar als de samenwerking zo goed verloopt, waarom vloeien de mannelijke en vrouwelijke carnavalsvereniging dan niet alsnog samen in één inclusieve vereniging?

‘Omdat we dit eigenlijk wel prima vinden’, zegt Nienke. ‘Nu kunnen we onze eigen identiteit bepalen en zelf een stempel drukken op de carnavalsviering in Montfoort. Ik voel ook niet meer de behoefte om lid te worden van de bestaande mannenvereniging. Zie het als een meisjes- en jongenshockeyclub: we sporten apart, maar daarna drinken we samen gezellig een drankje.’

Prins en Prinses Carnaval op het bordes van het stadhuis in Montfoort
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden