Column Max Pam

Bin Salman toont op dit staatsieportret de lach van de schurk die overal mee wegkomt

Het staatsieportret dat gemaakt is tijdens de top van de G20-leiders in Osaka, behoort tot de schokkendste foto’s die ik de laatste jaren heb gezien. Het wordt vast een iconische foto, zoals de foto van dat aangespoelde jongetje en de foto van dat naakte meisje in Vietnam dat wegholt voor een napalmaanval.

Ik zal het portret van Osaka in mijn eigen woorden beschrijven.

Staatsieportret van de G20-leiders in Osaka, Japan, 28 juni 2019. Beeld EPA

Praktisch in het midden, naast de premier van Japan, staat met zo’n rood-wit geblokte hoofddoek om de kop, een moordenaar. Zijn naam is Bin Salman en zelfs in een officieel VN-rapport wordt hij aangewezen als de opdrachtgever van de moord op journalist Jamal Khashoggi. Die is op gruwelijke wijze om het leven gebracht – in stukken gezaagd en vermoedelijk in zoutzuur opgelost – in het Saoedische consulaat te Istanbul. Specialisten zeggen dat het, gezien de hiërarchische structuur van Saoedi-Arabië, onmogelijk is dat Bin Salman hier niet van heeft geweten en dat hij ook degene geweest moet zijn die de opdracht heeft gegeven voor een cover-up en het terecht stellen van schijndaders.

Bin Salman is dus een pure misdadiger en een moordenaar van het allerergste soort. Dat hij breedlachend tussen de andere regeringsleiders staat, is vanuit zijn perspectief volkomen begrijpelijk, want dit is de lach van een schurk die overal mee weg komt. Hij is die moordenaar die voor zijn misdaad niet wordt gestraft, maar gedoogd. Sterker nog: de machtigen op deze aardkloot hebben hem beloond met een podiumplek in het centrum.

Uiteraard hebben verschillende van die regeringsleiders boter op hun hoofd als het gaat om het respecteren van andermans have, goed en lichaam, maar zelden heeft iemand zo openlijk een moord gepleegd en kon hij daarna voor het oog van wereld zo openlijk zijn kont afvegen met alle fatsoen en moraal. De regeringsleiders hebben dit toegestaan en zijn daardoor zelf medeplichtig geworden aan de moord op Khashoggi en het verdonkeremanen daarvan.

Wat is nu de betekenis van dit staatsieportret?

We weten dat politiek en moraal vaak niet samengaan en dat de moraaltheoloog het altijd zal verliezen van de koopman. Maar wellicht zijn er toch ergens nog grenzen. Als ik naar de foto kijk en word geconfronteerd met de criminele stank die daaruit opstijgt, begin ik een aantal zaken beter te begrijpen. Ik begin beter te begrijpen waarom er zoveel moorden worden gepleegd, zonder dat ooit de daders worden gepakt. Ik begin beter te begrijpen waarom, ondanks de Rechten van de Mens, toch regelmatig genocides plaatsvinden. Ik begin beter te begrijpen waarom een miljoen Armeniërs over de kling zijn gejaagd. Ik begin beter te begrijpen waarom de slavernij zo lang is doorgegaan. Ik begin beter te begrijpen waarom de Indianen praktisch zijn uitgeroeid. Ik begin beter te begrijpen waarom er zes miljoen Joden zijn vergast, zonder dat iemand ingreep. Ook begin ik beter te begrijpen waarom de Apartheid en de Goelag Archipel zo lang hebben bestaan. Ik begin beter te begrijpen waarom minister Sigrid Kaag van Buitenlandse Handel zo veel lulkoek heeft mogen verkopen in haar Abel Herzberglezing, zonder dat je daarvan iets terugziet in haar beleid. En ik begin beter te begrijpen waarom de Nederlandse premier Mark Rutte en zijn buitenlandminister Stef Blok er een moraal op na houden, die je moet benoemen als de moraal van de schurftige hond.

De schurftige hond scharrelt al zijn eten bij elkaar. Hoe hij eraan komt, maakt hem niets uit. Als het moet, vreet hij de smerigste rotzooi. Hij probeert iedereen voor zijn karretje met aardappelschillen en andere troep te spannen. De schurftige hond heeft maar één doel: zijn buik volvreten. Raakt hij in gevecht met een andere hond, bijvoorbeeld om een drol, dan bijt de schurftige hond de andere hond dood, scheurt hem in stukken en begraaft de botten.

‘Is Máxima niet een beetje dom?’, vroeg de verslaggever van het Journaal aan Rutte, nadat de premier onze koningin voor een gezellig onderonsje naar Bin Salman, de moordenaar, had gestuurd. Ach, een geinige vraag, moet de verslaggever hebben gedacht – totaal geen besef dat hierachter geen onbenullige kwestie schuilging, maar een zeer gemene moord op een journalist, waarbij de hele wereldgemeenschap zojuist had weggekeken. De ongelooflijke domoor was de vragensteller zelf.

Máxima kreeg in Osaka klodders van bloedspatten op haar keurig omlaag getrokken jurkje. Eigen schuld, want zelfs een Nederlandse koningin kan – zoals ieder mens – weigeren als haar wordt gevraagd iets immoreels te doen. Moordenaar Bin Salman ging tegenover haar zitten, keek haar eens aan en lachte de brede grijns van het staatsieportret. Intussen beloofde de schurftige hond op zoek te gaan naar de botten, maar hij wist nu al dat hij ze niet zou vinden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden