Bericht uitBeiroet

Bijna vijf jaar in Libanon en nooit opgepakt door Hezbollah – tot nu

Correspondent Ana van Es ging – niet vrijwillig – op de koffie in het Hezbollah-hoofdkwartier in Beiroet.

De boodschap van Hezbollah: ga je verhaal over de lockdown in Beiroet maar ergens anders maken.Beeld AFP

De politieauto die ons klemrijdt tijdens een interview op een pleintje in Zuid-Beiroet lijkt net echt. Strepen op de zijkant. Een sirene op het dak. Alleen de nummerborden ontbreken. Twee vierkante mannen met baarden stappen uit.

‘Geen zorgen’, zegt de kleerkast in een olijfgroen jack die de telefoon afneemt waarmee ik alarm probeer te slaan.

Collega-journalisten plaagden deze correspondent soms. Bijna vijf jaar in Libanon en nooit opgepakt door Hezbollah, de sjiitische militie die hier als schaduwmacht fungeert. Dat is bijna alsof je je ontgroening bent misgelopen.

Nu heeft Hezbollah mij en mijn vertaler dan toch te pakken. We doen straatinterviewtjes in een volkswijk in Zuid-Beiroet die toevallig ook geldt als Hezbollah-hoofdkwartier. Mijn vertaler, een sjiiet, groeide hier op. Meestal helpt dat. Deze keer niet.

Journalisten zijn bij Hezbollah van harte welkom op propagandatripjes, denk aan Hezbollahstrijders die in verplegerskostuums staan opgelijnd voor het gevecht tegen corona. Maar wie zich buiten dit keurslijf waagt, vraagt om problemen.

De Libanese minister van Informatie noemde de opstelling van Hezbollah tegen de pers onlangs ‘verwerpelijk’, nadat een Libanees tv-team door de militie was gemolesteerd. Buitenlandse journalisten worden regelmatig van de straat geplukt. Hezbollah heeft lak aan officiële persvergunningen van de overheid.

‘We gaan even samen koffiedrinken’, krijgen wij te horen. Of we de krant mogen inseinen over deze ongeplande koffiedate? ‘Nee, bellen is niet veilig.’

De politieauto zonder nummerborden levert ons af bij een kantoortje achter de Al Qaim-moskee. Vraag hier of ze voor de Libanese overheid werken en er klinkt ongemakkelijk gelach. De Libanese overheid, stel je voor. ‘Nee, alleen voor Hezbollah.’

Aan de muur hangt een klok met een afbeelding van Hezbollahleider Hassan Nasrallah, een foto van de geliquideerde Iraanse generaal Qassem Soleimani, ‘martelaar der martelaren, pijler van het verzet’ en een stafkaart. De stafkaart suggereert meerdere Hezbollahsteunpunten in alleen al de omliggende straten.

Onze ondervrager betwijfelt niet dat we journalisten zijn, maar journalisten zijn hier alleen welkom met toestemming van het Hezbollahmediakantoor. Trouwens: ‘Waarom maak jij een verhaal over de lockdown in Libanon? Heeft Nederland zelf geen corona ofzo?’

De aangeboden espresso is uitstekend. We zijn, zo moeten wij begrijpen, geen gevangenen; we zijn te gast bij Hezbollah.

Hezbollah maakt het deze gasten nog best lastig om de buitenwereld te informeren. Dat gebeurt noodgedwongen vanaf de wc, een bewaker voor de deur, met een telefoon die verborgen is gebleven.

In een blauwe Mercedes, twee afgetrainde kerels voorin, dalen we een niveau verder af in de verborgen staat: een loods, strategisch omgeven door hoge flats. Een garagedeur met het opschrift ‘2’ ratelt open. De loods is met metershoge gordijnen in vakken verdeeld. De koffie staat klaar.

De ondervrager in de loods klaagt over het gedoe dat het stelselmatig oppakken van journalisten met zich meebrengt. ‘We nemen iedereen mee die zonder toestemming in deze wijk komt. Laatst hadden we hier vijf journalisten van twee televisiestations. Ik moest ze allemaal verhoren. Ze pasten niet in één auto.’

Maar hij ziet niets in de suggestie om de pers voortaan met rust te laten. ‘Dat is hier niet veilig.’

Weer instappen, nu in een zwarte SUV, de achterruiten dichtgeplakt, een zwart gordijn dat de bestuurder aan het zicht onttrekt. We zitten in het donker op de achterbank. Op een kruispunt mogen we uitstappen. De boodschap is duidelijk: ‘Je moet je verhaal ergens anders maken.’

Na drie uur op de koffie bij Hezbollah zie ik Beiroet met een frisse blik. De zuidelijke stadswijken wemelen van de SUV’s met dichtgeplakte achterruiten. Je gaat de verborgen staat pas zien als je het doorhebt.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden