Column Aaf Brandt Corstius

Bijna alles aan Howick en Lili kunnen mijn zoon en dochter begrijpen

De zaak Howick en Lili is de eerste echte nieuwszaak die mijn kinderen nauwgezet volgen, net zoals ik zelf de Bijlmerramp als eerste echte grote nieuwszaak tot me nam. (Ik was toen al 17, dus dat is vrij alarmerend, en ik weet wel dat de Golfoorlog daarvoor al speelde, maar ik kende geen kinderen die in dat gebied in flats woonden, en in de Bijlmer wel. Dit even ter loze verdediging.)

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

‘Wat bijzonder eigenlijk dat wij het in ons leven meemaken dat Howick en Lili op het toppunt van hun carrière zijn, of hoe noem je dat,’ zei mijn zoon zaterdag. Ik zag aan hem dat hij ook wel snapte dat het niet om een carrière ging, maar ik begreep wat hij bedoelde. Hij was stomverbaasd dat dit nieuwsverhaal zich precies tijdens zijn leven afspeelde, en hij had gelukkig nog geen idee dat dit soort verdriet zich de hele tijd afspeelt, en overal, dat dat altijd zo geweest is, en dat het altijd zo zal blijven.

Bijna alles aan Howick en Lili kunnen mijn zoon en dochter begrijpen: een broer en een zus, ze spreken Nederlands, ze gaan hier naar school, ze hebben het hier naar hun zin, ze willen niet naar een weeshuis in een land waar ze niemand kennen. Veel overeenkomsten. Ze begrijpen niet hoe het is om een kind alleen te zijn in een land, zonder moeder, in constante onzekerheid en bekeken door en beoordeeld door iedereen, maar gelukkig zijn er maar weinig mensen die dat kunnen begrijpen omdat maar weinig mensen dat hebben meegemaakt.

Toch kan ik constateren dat mijn kinderen, en veel andere kinderen, meer begrip en empathie voor deze situatie hebben dan de duizenden volwassenen die op internet op deze zaak reageerden.

Het Jeugdjournaal, dat het verhaal de afgelopen tijd bijna dagelijks behandelde, ging zaterdag na Howick en Lili door naar de rubriek Dwars, waarin een kind mag vertellen over iets wat hem of haar ernstig dwarszit in het leven. Een meisje, Fleur, ergerde zich er ontzettend aan dat de haakjes van de kapstok bij haar op school te dicht op elkaar hingen, waardoor de jassen en tassen er steeds afvielen. Er kwam een gesprek tussen Fleur, de schooldirecteur en Youssef van het Jeugdjournaal en er werd beterschap beloofd.

Ik hoop dat Howick en Lili zich ook nog eens flink kunnen ergeren aan een kapstok op school waarvan de haakjes te dicht op elkaar hangen. Maar ik weet ook wel dat dat type fijne kleine ergernis ze nooit meer gegund zal zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.