Column Iwan Tol

Bij Tom Dumoulin is de knop omgegaan

Het was in café Kanne en Kruike, net over de grens bij Maastricht, dat ik Tom Dumoulin voorjaar 2015 voor de eerste keer interviewde. Toen hij binnenkwam, keek niemand naar hem om. Een vriendelijke, ietwat bleue, intelligente jongen leek hij me, die zich oprecht afvroeg waarom mensen zo geïnteresseerd waren in wat hij deed. Hij kon hard trappen. Was dat nou zo bijzonder?

Drie jaar later is het mediacircus rondom Dumoulin compleet. Op persdagen in de Tour zit hij achter een tafel, tegenover hem een batterij aan camera’s en kladblokken. De voertaal is Engels, want zijn ster reikt al lang verder dan Nederland alleen.

Na etappes staan drommen journalisten achter een lintje bij de bus. Dumoulin stapt op de rollers. Verslaggevers kijken in eerbiedige stilte toe. Hij heft het hoofd op. Dan het knikje: kom maar op, jongens. Met eenzelfde knikje bepaalt hij wie aan de beurt is. Hij is kopman en perschef ineen.

Lang heeft hij zich ertegen verzet, al die media-aandacht. Vooral vanwege het bijeffect: bekendheid. Toen hij vorig jaar de Giro won en journalisten voor zijn huis stonden te wachten, stuurde hij via social media een boodschap de wereld in: Fuck off! Hij mocht dan de roze trui hebben gewonnen, iets anders was hij kwijtgeraakt: privacy.

Veel mensen dromen van beroemdheid. Sommigen kiezen ervoor. Dumoulin niet. Hij is gaan fietsen omdat hij het leuk vindt. Niet om te worden aangestaard bij het bestellen van een halfje pompoenbrood bij de bakker.

Maar beroemdheid is iets onomkeerbaars; ook over veertig jaar moet hij nog op de foto met mensen als hij op het terras een kopje koffie drinkt. Dumoulin is publiek bezit geworden. Er is geen weg terug. Hoe graag hij het als controlfreak ook zou willen, hij heeft er geen invloed op.

Woensdag, na zijn rit naar de Col de la Rosière, vertelde hij over zijn overleden oom en tante, aan wie hij zo graag de zege had willen opdragen. Eerst in de microfoon van de Belgische zender Sporza, daarna tegen L’Equipe en vervolgens aan RTL. Een vierde verslaggever had pech, want bleu, zoals in het voorjaar van 2015 is hij al lang niet meer. ‘Ik ben helemaal naar de klote, jongens. Mijn verhaal is wel duidelijk. Ik ga naar de bus.’

Het was misschien wel het opzienbarendste moment deze Tour: Dumoulin, de man die vroeger boos werd als een verslaggever naar de naam van zijn hond informeerde, deelde iets van zijn persoonlijk leven met het grote publiek.

Ergens moet het knopje zijn omgegaan. Op beroemdheid mag hij dan geen invloed hebben, wél op de manier waarop hij die benadert. Dat is gelukt. Niet alleen in de koers, ook daarbuiten verkeert Tom Dumoulin in topvorm.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.