COLUMNIONICA SMEETS

Bij striptekenaar Randall Munroe vond ik het meest hoopgevende perspectief op de crisis

Hier op mijn zolderkamer denk ik vaak na over hoe de coronacrisis is voor anderen. We maken dit alles als mensheid tamelijk collectief mee, maar vanuit zulke verschillende perspectieven. De Groene Amsterdammer zette deze maand bijvoorbeeld ‘Het voorbeeldige niksen’ op de voorkant en schreef over hoe we in quarantaine de filosofie van het nietsdoen in de praktijk kunnen brengen.

Helaas had ik geen tijd om dat stuk te lezen, want wij zijn thuis met twee jonge kinderen en proberen tussendoor min of meer ons werk te doen. Maar goed, er zijn natuurlijk óók mensen die al weken alleen thuis zitten, zich hopeloos vervelen en behoorlijk opknappen van een artikel over nietsdoen. Ik geloof niet dat ik graag met hen zou willen ruilen.

Want hoewel ik hier op mijn zolderkamer geregeld zit te huilen, besef ik goed dat ik dit alles meemaak vanuit één van de best mogelijke perspectieven. Onder mijn vrienden en familie zijn alleen nog een aantal milde coronabesmettingen voorgekomen en iedereen is oké. Mijn baan bij de Universiteit Leiden is vast en mijn loon wordt gestort – ook als ik nu minder kan werken dan normaal. Sterker nog, het universiteitsbestuur mailt steeds dat welzijn boven alles gaat en dat onder deze omstandigheden een 7 een 10 is.

Och, hoe anders is het voor al die zelfstandigen die opdrachten zien verdampen. Daar denk ik dus vaak aan. Om je eigen situatie in perspectief te plaatsen, helpt het om in de krant te lezen over de ervaringen van anderen: over zorgmedewerkers en zieken, over kunstenaars en kwetsbare groepen en over verhalen uit verre landen waar alles anders is dan hier.

Het verrassendste perspectief vond ik bij striptekenaar Randall Munroe van xkcd. Hij beschreef de huidige situatie vanuit een groepje ziektekiemen. Zij maken zich zorgen dat mensen resistentie tegen hen opbouwen. Ze noemen het menselijk immuunsysteem een nachtmerrie – het engste dat er bestaat in het hele universum. Een ziektekiem vertelt hoe hard ze moeten werken om de mens te slim af te zijn. Er volgt een (voor ziektekiemen) deprimerende opsomming: ‘Wij verspreidden ons via water, zij bouwden leidingen. We gebruikten muggen. Zij kwamen met netten en gif overal. Wij verspreidden ons via seks en ineens hadden ze van die plastic dingen.’ Je krijgt als lezer bijna te doen met die ziektekiemen. 

Maar nu was er hun nieuwste truc: een virus dat zich verspreidt via gewone, dagelijkse contacten. En wat doen mensen? Ze stoppen met alles. Ze werken niet meer. Ze spreken niet meer af met vrienden. Ze zitten thuis en wassen de hele tijd hun handen. Daar zit je dan als virus, alleen in een kamer met dat vreselijke menselijke immuunsysteem en je kunt nergens heen. Allemaal omdat die vervloekte mensen met hun hersenen een manier verzonnen om ziektekiemen te slim af te zijn. Munroe eindigt met een verborgen verwijzing naar een citaat uit Watchmen: ‘Wij zitten hier niet opgesloten met het coronavirus. Het coronavirus zit hier opgesloten met ons.’

En dat is het meest hoopgevende perspectief dat ik hier op mijn zolderkamer de afgelopen weken las.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden