column MIJN LAATSTE TIJD

Bij Sinterklaas vloeiden er tranen, maar Tweede Kerstdag was fijn

Chris Oostdam (62), rechter in Assen, schrijft elke woensdag over haar leven sinds ze terminaal longkankerpatiënt is.

Ik vond december lastig. Elke bijzondere dag, en dat zijn er veel deze maand, is extra ­beladen door mijn ziekte en de onzekerheid die daarmee ­samenhangt. Een dubbel gevoel ook: enerzijds blijdschap dat ik er nog ben, dat ik het ‘gehaald’ heb, anderzijds de vraag of dit de laatste Sinterklaas is, de laatste Kerst, het laatste oud en nieuw.

Sinterklaas was fijn. Ronald en ik vieren het zoals we al jaren doen: kleine, vaak praktische ­cadeautjes met een gedicht erbij. Toen de verkoopster in de parfumeriewinkel Ronald veel plezier toewenste bij het geven, sprongen hem spontaan de tranen in zijn ogen. Ook bij mij zitten de tranen hoog deze maand.

Een week later is er de traditionele kerstlunch op het werk, de gezamenlijke traktatie van iedereen die in december of januari ­jarig is. Er wordt chinees gehaald, de vergaderzaal wordt opgeleukt en de hele afdeling, zo’n 35 personen, schuift aan. Het is, zoals elk jaar, een groot succes. Weer eens wat anders dan vlaai.

Met Kerst heb ik niet zoveel. Vroeger, toen ik klein was, vond ik het bijzonder. Midden in de nacht werd je wakker gemaakt om naar de nachtmis te gaan, en dan bij thuiskomst een uit­gebreid ontbijt met allerlei ­lekkers. Maar tegenwoordig is het zo overdreven allemaal dat het me een beetje tegenstaat. Ik heb ook niks met cadeautjes ­geven met Kerst. Een speelgoedgeweertje voor je zoontje? Met Kerst? Ik ben al lang niet meer ­gelovig, maar voor mij is dat ­vloeken in de kerk.

Het is wel leuk om het huis een beetje te versieren. Ik heb al jaren geen echte kerstboom meer maar een kleine, witte kunstboom met lichtjes en vogeltjes. Verder wat ballen en lichtjes in een grote hoge vaas en hier en daar nog wat extra lichtjes en kaarsen. Voorheen deed ik dat op een zaterdagmiddag, niet zelden pas de zaterdag voor Kerst omdat ik eerder geen tijd had. Nu doe ik het meteen na sinterklaas, en ik doe er drie dagen over.

De Eerste Kerstdag vieren we samen, met een simpele kaas­fondue bij de tv. Tweede Kerstdag gaan we naar mijn broer. Mijn zus is er ook, en de kinderen van mijn broer en zijn vriendin. Het is een fijne, maar slopende dag. Dan helpt het niet mee dat ik ’s morgens al vroeg wakker ben en ­verder slapen niet meer lukt ­omdat ik steeds denk: ‘Ik moet ­slapen, want een drukke dag ­vandaag.’

De jaarwisseling is al geweest als u dit leest, maar nog niet als ik dit schrijf. We hebben geen bijzondere plannen. We wonen in een gehucht, dus qua vuurwerk valt er niet veel te beleven.

’s Middags is er traditioneel carbid schieten in het naastgelegen dorp. Ik ben niet zo dol op die harde knallen, maar misschien gaan we er toch even kijken. En verder houden we het rustig, met zijn tweetjes, de hond en de kat.

Dat, en onze gedachten over de eindigheid van alles, daar hebben we genoeg aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden