Column Ibtihal Jadib

Bij meerdere kantoorgenoten bekroop me het gevoel dat ik de eerste Marokkaan was met wie ze een gesprek voerden

Ibtihal Jadib. Beeld Valentina Vos

Onbestaanbaar, dat vindt Kamerlid Maarten Groothuizen van het feit dat maar 2 procent van de rechters een migratieachtergrond heeft. Hij is niet de eerste die zich dat aantrekt. Ook rechters zelf pleiten voor meer etnische diversiteit. Zo sprak de voorzitter van de landelijke selectiecommissie voor rechters eerder over het veranderen van de 'zienswijze' in de rechterlijke organisatie, zodat 'biculturele collega's' zich niet meer buitengesloten voelen.

Ik weet nooit zo goed wat ik van dit soort discussies moet vinden. Op zich lijkt het goedbedoeld, begrijpelijk zelfs. We ervaren allemaal weleens ongemak of onzekerheid als we uitsluitend worden omringd door mensen met een andere achtergrond. Ik voelde mij erg verloren toen ik begon in de advocatuur. Met mijn 22 jaar had ik nog geen benul wie ik was, laat staan dat ik wist hoe ik me tot anderen moest verhouden. Het kantoor waar ik begon was overweldigend in alle opzichten, van het aantal mensen dat er werkte tot de verschillende vestigingen wereldwijd en de fenomenale zaken die er werden behandeld. Ik zie mezelf nog zitten bij het sollicitatiegesprek: in een slechtzittend, geleend pak tegenover drie blanke heren deed ik mijn uiterste best om wijs over te komen. Ze moeten me aandoenlijk hebben gevonden, dat kan niet anders, want veel zinnigs kwam er natuurlijk niet uit en op mijn cv stond niets vermeldenswaardigs. Toch werd ik aangenomen, waardoor die corporale wereld ineens mijn dagelijkse leefomgeving werd.

Nou, dat was wennen. Bij meerdere kantoorgenoten bekroop me het gevoel dat ik de eerste Marokkaan was met wie ze een gesprek voerden. Een buitengewone prestatie leek me, aangezien we middenin het stadscentrum waren gehuisvest en je flink je best moest doen niet over de 'minderheden' te struikelen zodra je voet buiten de deur zette. Maar ja, dat laatste deden de meesten ook te weinig, aangezien er altijd declarabele uren gemaakt moesten worden. Hoe dan ook, het kwam allemaal langs: irritante vragen over alcohol, stomme opmerkingen over hoofddoekjes en onbegrip over de ramadan. Omgekeerd was ik ook een volslagen idioot. In mijn studententijd had ik nooit begrepen waarom iedereen zo nodig samen moest zingen. Op kantoor viel mijn oog op het woord 'corps' waardoor ik tóén pas begreep dat er van een koor nooit sprake was geweest. Ja echt, zo dom was ik dus. Gelukkig was ik mij daarvan bewust, waardoor er nog iets te redden viel. Ik vroeg een opleidingsgenootje over de etiquette aan tafel, mijn kamergenoot over de omgang met De Partners en de secretaresses hielden mij op de hoogte van alle verhoudingen op kantoor (in de meerduidige betekenis van het woord). Zo vond ik langzaam mijn plek in een wereld waarin mijn collega's weliswaar blanker, rijker en beter ontwikkeld waren dan ik, maar uiteindelijk gewoon mensen bleken te zijn met ongeveer dezelfde sores als ieder ander.

Een gemengde organisatie, zowel qua man/vrouw, leeftijd, discipline als etniciteit, is altijd beter. Ook is het gezond om een overheidsapparaat te hebben waarin burgers zich herkennen. Maar om nou te zeggen dat het onbestaanbaar is dat we zo veel blanke rechters hebben. Nee, dat woord reserveer ik liever voor andere zaken waaronder de rechterlijke macht te lijden heeft. De digitalisering van de rechtspraak bijvoorbeeld. Op zich een puik plan, alleen blijkt de uitvoering ervan een stuk lastiger dan begroot: 200 miljoen euro lastiger, om precies te zijn. Ondanks die ongehoorde budgetoverschrijding is het plan dit jaar én mislukt én zit de rechtspraak met een nijpend begrotingstekort. Gelukkig kan er altijd bezuinigd worden op ondersteunend personeel. Toevallig nét de organisatielaag waar diversiteit geen probleem is.

ibtihal.jadib@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden