Column Aaf Brandt Corstius

Bij McDonald’s binnenlopen is in Amerika gewoon nog een beschamende activiteit

De meeste mensen zien McDonald’s als het ultieme symbool van massaconsumptie en eenvormigheid (en enge clowns), maar nu ik weer eens in Amerika ben geweest, zie ik dat anders. McDonald’s heeft vele gezichten.

Of in ieder geval twee gezichten. Je hebt, merkte ik, de Europese McDonald’s en de Amerikaanse McDonald’s. En dat zijn twee zeer verschillende werelden.

Ik was gewend aan de Europese McDonald’s. Die hebben, alweer een decennium geleden, een uiterlijke verandering doorgemaakt. Ze kregen ineens houten gevels, en ook werd er veel groen verwerkt in het interieur. Dit waarschijnlijk om uit te stralen dat je er in een heel leuke ecologische eteria zit.

In Frankrijk gaan ze nog dertig stappen verder, zoals ze in Frankrijk altijd dertig stappen verder gaan; daar heb je in de McDonald’s vaak een soort Frans café. Dat heet McCafé en daar kun je ook macarons eten.

Ander verschil (ik blijk veel van McDonald’s te weten, trek zelf uw conclusies): in Europa kun je al lange tijd bestellen via grote iPads die in de zaak staan; in Amerika moet je nog steeds contact zien te krijgen met een contactluw persoon achter de balie.

Het allerbelangrijkste is dat het iconische bord met de gele M in Europa een groene achtergrond heeft gekregen. In Amerika is het nog steeds een gele M tegen een rode achtergrond.

In Amerika is er sowieso niets veranderd. Alles is rood met geel bij de McDonald’s, er is geen hout of groene lambrisering te bekennen, de hele omgeving straalt uit: hier kun je goedkoop, goor eten eten. Bij McDonald’s binnenlopen is in Amerika gewoon nog een beschamende activiteit. Van het hoogopgeleide gezin dat wij in New York bezochten, had geen van de kinderen ooit een stap in een McDonald’s gezet. Dat dééd je gewoon niet.

Ik denk dat ik snap waarom McDonald’s daar zo anders is dan hier: in Amerika is ongezond fastfood veel meer geaccepteerd, dus je hoeft er niet te doen alsof je een biologische natuurwinkel bent die toevallig ook hamburgers verkoopt. En McDonald’s – in de oude rood-gele stijl – is in Amerika zo diep in de cultuur verankerd dat het bijna belachelijk zou zijn om ineens alle rode borden groen te verven. Alsof je het dollarbiljet gaat veranderen. Wat ook nooit gaat gebeuren.

Je kunt je afvragen: wat is eerlijker? Moet je als verkoper van shit uitstralen dat je shit verkoopt, met bijbehorende goedkope aankleding, of moet je uitstralen dat je hoogwaardig luxevoedsel aan de man brengt? Nee, je moet uitstralen dat je shit verkoopt.

En dat lukt de Amerikaanse McDonald’s heel goed. Het helpt als er om half negen ’s ochtends, in het volle zicht voor het raam, een obees echtpaar met twee kinderen vreugdeloos vier Big Macs naar binnen aan het werken is. En ook aan die voorwaarde wordt meestal voldaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden