Bij Hamas

'Het lijkt me verstandig dat je even met Ihaab al-Hoessein, de woordvoerder van Hamas, praat.'

'Jij komt uit Marokko, Kadir heeft een soefi naam. Dat vindt Al-Hoessein helemaal te gek', zegt Zinobia, een goede vriendin van Kadir. Soefisme is een spirituele stroming in de islam.

'Waarom zouden we hem moeten bezoeken', vraag ik.

'Stel nou dat je in de problemen kom, dan is hij een goed contact. Dit is Gaza, weet je wel.' We spreken met hem af.

'Bel maar wanneer je in de buurt bent.' De volgende dag, bij onze aankomst in Gaza, bellen we weer.

'Komt u maar.'

Beethoven

We rijden ernaartoe. Om de zoveel straten zien we bouwval en destructie als vervelende herinneringen. Ik neurie de negende van Beethoven. Alle Menschen werden Bruder. Een kantoor met verschillende media-vertegenwoordigers. Derde verdieping. We gaan zitten. Een oud tijdschrift dat rept over toenadering tussen Hamas en de PLO. Een jongen in een geel pak komt op ons afgelopen. Zijn assistent wellicht.

'Aangenaam, Ihaab al-Hoessein. Komt u mee.' Ik heb het gevoel bij de tandarts te zijn. Eenmaal gezeten trekt hij zijn mobiele telefoon tevoorschijn. We vertellen waar we vandaan komen. Hij vraagt niets over Kadirs soefi-achtergrond en hij vraagt ook niet of ik uit Marokko kom en wat ik in Nederland doe. We leggen uit dat we hem hebben willen ontmoeten.

'Wat komt u eigenlijk doen', vraagt hij. Hij trekt zijn mobiele telefoon weer tevoorschijn. Kijkt erop.

Vooroordeel

'We willen uw mening weten op deze oorlog.' De televisie staat aan op een Jordaanse zender. Alsof er iets te zien valt.

'De wereld is bevooroordeeld over Hamas. Al dat gepraat van de Westerse wereld over mensenrechten. Waar zijn ze nu? Ze hebben nu met hun eigen ogen gezien wat er hier is gebeurd. Het kan niet dat de hele wereld de hele tijd maar Israël steunt. Het wordt tijd voor een gelijkwaardige benadering.'

De deur gaat open. Een donkere jongen, de jongen die ons heeft ontvangen komt erbij staan. Hij houdt zijn handen voor zijn schaamstreek, alsof er onder dat jasje iets wordt verborgen. Gewoon security, denk ik. Overal hetzelfde. Ook bij Hamas.
'Hoe gaat u de crisis te lijf?'

'We hebben niets. De grensovergangen moeten zo snel mogelijk open gaan zodat humanitaire goederen kunnen binnenkomen.'

Hulp

'Kan Europese hulp hier wel aankomen gezien het feit dat contacten met Hamas verboden zijn?' Het verhaal gaat dat Hamas een deel van de hulp herverdeelt onder eigen aanhang.
'We zijn bereid om op alle mogelijke manieren samen te werken. Ze kunnen het via de hulporganisaties doen, of met ons of via de VN.' Er komen nu drie mannen binnen die vragen of alles goed gaat. Het wordt steeds drukker.

'Beschikt u zelf over middelen om de nood van de mensen te verlichten?'

'We hebben niets.'

'Nee?'

Budget

'Luister, we hebben een budget van 40 miljoen euro tot onze beschikking. We geven 4.000 euro aan elk gezin dat haar huis kwijt is. 2.000 euro aan een gezin dat een deel van het huis kwijt is. Mensen die gewond of gehandicapt zijn geraakt krijgen 500 euro.”

Later die avond zit ik Jabalija, aan de grens met Israel, dat zwaar is gebombardeerd rond een vuurtje met een man wiens huis is weggevaagd.

'Heeft u 4.000 euro van Hamas gekregen?'

'Nee. Daar weet ik niets van.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden