column Willem Vissers

Bij goals is de VAR verworden tot doelpunteninquisitie

Nadat de grijzende voetbalsupporter in het stadion van Manchester City zijn lied over de videoarbiter had gezongen, een combinatie met heel veel fuck en heel veel VAR, keek hij even om naar ons, vastelanders. Vooral naar mijn zoon van 13 jaar. Zo van: sorry jongen voor mijn taalgebruik, maar het moest even. Het hele stadion zong hartstochtelijk mee.

Het gaat in het voetbal veel over de videoarbiter. Terecht. Dat is broodnodig, om het voetbal voor dwalingen te behoeden. Om zo lang te blijven discussiëren totdat het systeem goed is. Als het al goed wordt, nu de verkwanseling van de autoriteit van scheidsrechters aan lijnentrekkers in een hok met beeldschermen in volle gang is.

Nu de eredivisie trainde in Qatar, Spanje of gewoon in Nederland, om de lenteachtige winter door te komen, was de aandacht vol gericht op het altijd doordenderende Engelse voetbal en zijn VAR-strapatsen. Lachwekkende taferelen. Of eigenlijk: om te huilen.

Heerlijke samenzang trouwens, als de onderzoekspolitie weer eens een doelpunt afkeurt omdat iemand drie millimeter buitenspel schijnt te staan. En nee mensen die houden van strakke regels, het is geen kwestie van buitenspel is buitenspel. De regel van buitenspel is nooit bedoeld geweest voor haarkloverij over een centimeter. Schitterende doelpunten worden nu afgekeurd door geneuzel over millimeters.

Afgelopen week bleek nota bene dat de KNVB het Engelse systeem met buitenspelsoftware en zestienmetercamera’s wil overnemen. De videoarbiter kan dan dankzij een ingenieus lijnenspel zien of een voetballer buitenspel staat, bij wijze van spreken tot de pukkel op het puntje van een lange neus toe. En een ander had misschien naar de kapper moeten gaan, want ja, dat kroeshaar.

Ze beloofden ons dat de VAR alleen zou ingrijpen bij duidelijke fouten. Daar was vrijwel niemand op tegen, hoewel ikzelf een zwak heb voor de feilbare mens en het voor mij niet zo had gehoeven. Maar zelfs de belofte van redelijkheid is loos gebleken. Bij goals, toch het belangrijkst in voetbal, is de VAR verworden tot doelpunteninquisitie.

Ze kijken de treffer tot in den treure na, in Engeland dus nog nauwgezetter dan bij ons. Mensen op en rond het veld houden intussen de adem in. In het hok van de VAR bungelen spelers aan lijntjes, om buitenspel te kunnen vaststellen. Voetballers zijn verworden tot marionetten van muggenzifterij. Waarbij nog steeds een foutmarge bestaat. Ik geloof persoonlijk ook niet dat de meetkundigen het voor buitenspel cruciale, precieze moment van spelen, op de duizendste van een seconde kunnen vaststellen.

Het is schijneerlijkheid, als afspiegeling van een tijd waarin we het liefst alles willen meten, waarin binnen de lijntjes kleuren tot norm is verheven. Het voetbal sluit naadloos aan in de lijn van vertrutting, die op meer plaatsen in de maatschappij valt te ontwaren. Terwijl vrijwel niemand dit soort doelpunten zal betwisten, want bij twijfel was het voorheen een kwestie van doorspelen.

In Engeland hebben ze al heel cynisch leren juichen, op het moment dat de VAR een keer klaar is met zijn studie. Het is een bizarre afgeleide van de werkelijke spontaniteit in het stadion, die wordt gedood om het pleziertje van mierenneukers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden