Column Loes Reijmer

Beyoncé laat écht zien wat kinderen krijgen doet met je lijf

Coachella is, het moet gezegd, een vreselijk festival. Twee weekenden in april verandert de Californische Coloradowoestijn in een natuurreservaat voor influencers. Kosten noch moeite worden gespaard om er zo goed en avant-gardistisch mogelijk uit te zien en dat avant-gardistische ziet er, heel on-avant-gardistisch, bij iedereen hetzelfde uit. Het is steevast een mix van Khaleesi, My Little Pony en stripclub, waarbij het accent elk jaar wat verschuift. Zo lopen dit weekend, zag ik op Instagram, veel vrouwen met een doorschijnend lapje over hun string  onbewust een heerlijke metafoor voor de creatieve pretentie, de nieuwe kleren van de keizer. 

Vorig jaar gebeurde er wél iets bijzonders op het belangrijkste popfestival van de Verenigde Staten. Iets geweldigs, iets creatiefs, iets groter dan groots. Beyoncé trad op en was daarmee de eerste zwarte vrouw die de hoofdact verzorgde. Gelukkig is de artiest een type dat een beetje vooruitziet en dus liet ze het hele optreden, evenals de maandenlange repetities, goed documenteren. Deze week verscheen de ruim twee uur durende concertregistratie op Netflix. Homecoming kreeg vier sterren in de Volkskrant

Beyoncé had, zo zei ze zelf ook, een bloemenkransje op haar hoofd kunnen zetten om zich qua stijl te voegen bij het overwegend witte festivalpubliek. Maar nee. Haar optreden moest een hommage worden aan het zwarte studentenleven, aan de orkestwedstrijden die daarbij horen, aan de geweldige dansers. In een hoodie en kort spijkerbroekje, het tenue van een dispuutmeisje, vestigde ze de aandacht op een onderdeel van de Amerikaanse cultuur dat vrij onbekend is – helemaal bij het publiek van Coachella. ‘Laten we wel wezen’, schreef The New York Times een dag later, ‘er zal in de nabije toekomst geen optreden zijn dat betekenisvoller, boeiender, krachtiger en radicaler is.’ 

De ode aan zwarte cultuur is het belangrijkste aan de concertregistratie. Maar er zit nog iets indrukwekkends in de film. Tien maanden voor Coachella beviel de zangeres van een tweeling. We kennen het principe van negen maanden op, negen maanden af: de tijd die een lijf nodig heeft om een baby te laten volgroeien en er weer van te herstellen. Bij bekende mensen, wonderen der natuur, is het vaak negen maanden op, vijfenhalve week af. De afgelopen jaren is daar een smaak bijgekomen, dankzij influencers die eerlijk laten zien dat een zwangerschap een aanslag is op het lichaam. Irritant daaraan is wel dat ze er heel optimistisch over moeten zijn, want chagrijn is slecht voor hun marktwaarde. Dus houden ze van hun striae (‘tijgerstrepen’) en kopen ze fluitend een drie maten grotere spijkerbroek. 

Beyoncé laat in Homecoming zien hoe het echt is. Twee maanden na een spoedkeizersnede staat ze in de repetitieruimte, het gezicht opgeblazen van de kilo’s en slaaptekort. De choreograaf doet pasjes voor, maar ze houdt hem niet bij. Dansen draait om gevoel, legt ze uit op de voice-over, en dus is het lastig als je je niet jezelf voelt. ‘Soms dacht ik dat ik nooit meer hetzelfde zou worden.’ 

We zien ze weinig, vrouwen die uit elkaar knallen van de hormonen, die zich afvragen wie ze in godsnaam zijn, of ze ooit weer hun oude lijf terugkrijgen. Ik moest denken aan Eva Jinek die een maand na haar bevalling de Sonja Barend Award kreeg uitgereikt in De Wereld Draait Door. Ze had zich voorgenomen niet te gaan huilen, maar de tranen sprongen direct in haar ogen. ‘Het is de borstvoeding!’, riep ze. ‘Ik kan geen talkshow presenteren als ik zo blijf.’ 

Louterend herkenbaar. Wie nu met verlof thuiszit, doet er goed aan Homecoming eens op te zetten. Beyoncé bewijst dat het goedkomt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.