ColumnSylvia Witteman

Best gezellig zo’n kassa met caissière, maar na drie keer weet je het wel

De bemande kassa in de supermarkt gaat verdwijnen, las ik zaterdag in de krant. Op maandag verschenen, geheel naar verwachting, de klachten in de brievenrubriek. ‘Veel mensen zullen het niet meer kunnen aanleren, al dat automatische gedoe van zelf scannen’, las ik, en ‘een persoon achter de kassa’ betekent ‘warmte, menselijkheid, aandacht en respect’.

De facto blijft die warmte, menselijkheid, et cetera, over het algemeen beperkt tot een ongeïnspireerd ‘pinnen?’ en ‘bon mee?’ Meer dan genoeg wat mij betreft, want aandacht en respect hoop ik toch vooral in besloten familiekring te betrekken, meestal vergeefs, maar zeg nu zelf: wat je bloedeigen kinderen niet eens kunnen opbrengen, hoef je toch niet te verwachten van een wildvreemde caissière?

Nu zijn er heus kassadames bij die graag een praatje maken. Ik ken er een die bij elke, aan haar lopendebandhorizon voorbijtrekkende boodschap commentaar levert, als David Attenborough die een leeuw een antilope ziet besluipen. ‘Ha, die pizza neem ik zelf vaak ook, maar alleen als-ie in de bonus is, want kom op zeg 6 euro is vies duur voor een pizza. Hé, kersenflappen, is er iemand jarig? Nee? Groot gelijk hoor, je moet jezelf verwennen, een ander doet het niet. Karnemelk! Ieder zijn meug, maar ik begrijp niet hoe mensen dat door hun keel krijgen... pinnen? Bon mee?’

Best gezellig, maar na drie keer weet je het wel. Zo’n bemande kassa is bovendien tijdrovend en omslachtig. Je doet al die boodschappen eerst in een karretje, dan haal je ze er weer uit om ze op de band te leggen en daarna kunnen ze pas in je tas. Zelf scannen, daarentegen, is snel en makkelijk. Je scant alles onderweg, stopt het meteen in je tas, en dan hoef je bij zo’n heerlijk zwijgzame betaalpaal alleen nog even met je pasje te zwaaien. Het is zo simpel, je kunt het een aap nog leren.

Toch snapt niet iedereen het. Gisteren zag ik een man, een jonge kerel van amper 30, het weer eens helemaal verkeerd doen. Hij had geen karretje of tas, maar zeulde een overladen mandje naar zo’n betaalpaal en begon daar balend zijn spullen te scannen, waarbij hij smartelijk met zijn ogen rolde als onze Verlosser aan het kruis.

Toen hij eindelijk klaar was en betaald had, moest hij ook nog een plastic tas kopen voor hij zijn boodschappen kon meenemen. Terwijl hij foeterend inpakte, zei ik: ‘Als je volgende keer zo’n scanner meeneemt, en een tas, dan kun je je boodschappen meteen inpakken! Superhandig!’ (Warmte! Menselijkheid! Aandacht! Respect!)

Hij liet zijn ogen nog eens door hun kassen rollen en sprak: ‘Bemoei je met je eigen zaken.’

Hij had gelijk ook. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden