Column Bericht uit

Bericht uit Saba: waar je kunt blijven dromen. Voor altijd en altijd en altijd

Begraafplaats op het eiland Saba, met uitzicht op zee. Beeld Kees Broere

Je moet het durven, jezelf ‘de onbedorven koningin’ noemen. Op Saba durven ze het. In hun eigen taal dan natuurlijk, zodat elke verdenking van majesteitsschennis verdwijnt: The Unspoiled Queen. De zelfverleende eretitel staat ook op de nummerplaten van de auto’s. Een terechte keuze.

Die auto’s zijn er trouwens nog niet zo lang, daar op dat Bovenwindse eiland. Pas zo’n tachtig jaar geleden kwamen er de eerste echte wegen. De honderden jaren ervoor deden de inwoners vrijwel alles via stenen trappen. En klimmen kunnen ze er. Ze hebben niet voor niets met Mount Scenery van 877 meter de hoogste ‘berg’  van het Nederlands koninkrijk.

Je kunt erheen zwemmen (onverstandig), erheen zeilen (zoals met een van de schoeners, de meermastige zeilschepen die er al eeuwen de kust versieren), of zoals de meeste mensen: erheen vliegen. Dan doe je jezelf meteen een ‘wereldrecord’ cadeau, zoals een passagier opmerkte, want de landings- en vertrekbaan van Saba is, net als die in Lesotho in zuidelijk Afrika, slechts 400 meter lang.

Europees Nederland

Ze zijn voor het grootste deel onze broers en zussen, de pakweg tweeduizend Sabanen; zij hebben hetzelfde paspoort als u en ik. Sinds de staatkundige hervorming van 2010 is het eiland officieel een ‘bijzondere Nederlandse gemeente’. Een gemeente ook met opvallend veel hoogopgeleiden, die nu al toont hoe de toekomst van Europees Nederland eruit kan zien, met zijn even vanzelfsprekende als fraaie vermenging van mensen wier voorouders uit veel verschillende delen van de wereld afkomstig zijn.

Zo ver te reizen, om zo thuis te komen; het kan, voor de Nederlander die Saba bezoekt (en die Engels spreekt, een van de drie officiële talen binnen het koninkrijk). Wie toevallig Johnson of Hassell heet, komt op het eiland mogelijk zelfs een echt familielid tegen. Naar schatting een kwart van de bevolking draagt een van beide achternamen.

Wie dan aan het gevaar van incest denkt, denkt dat terecht. Niet voor niets zijn op Saba ooit vrouwen uit Colombia nadrukkelijk uitgenodigd naar het eiland te komen. Zij kregen een nummertje, zo luidt de legende, waarna Sabaanse mannen mochten kiezen. Sommige van de vrouwen kwamen trouwens gewoon met hun eigen Colombiaanse mannen, van wie op hun beurt een aantal kwam met cocaïne. Want helemaal ‘onbedorven’ is de koningin nu ook weer niet.

Altijd wat te doen

Er is geen stoplicht te bekennen, maar ondanks dat is op Saba altijd wat te doen, tenminste voor wie van de natuur houdt. ‘Nature trails’ zijn er meer dan voldoende. Gewoon zelf een stuk gaan lopen over The Road, zoals het overzichtelijke wegennet heet, is al evenzeer aan te raden.

Bordje bij een uitrustbankje op het eiland Saba. Beeld Kees Broere

Al was het slechts vanwege dat mini-miniparkje dat dan plots kan opduiken. Op het oog een ding van bijna niks, met een houten overkapping boven een houten vlonder onder een houten bankje. Wat het zo bijzonder en zelfs ontroerend maakt, is de tekst op het bordje dat erbij is gezet. Een tekst in het Nederlands.

‘Voor vermoeide vreemdelingen.’

Drie weldadige woorden, van een haast nieuwtestamentische schoonheid. ‘VVV’ – uitnodigender dan dit zal het in een mensenleven niet snel worden.

Wie al te moe is, wie in het leven echt niet verder meer weet te gaan, kan op Saba ook kiezen voor de eeuwige rust. Een van de kerkhofjes biedt de graven uitzicht op de eindeloos ruisende zee. Om te blijven dromen. Voor altijd en altijd en altijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.