Bericht uit Casablanca: wat is een goede leeftijd om te trouwen?

Glazen melk en dadels staan klaar voor een Marokkaans huwelijksfeest. Beeld Joost van den Broek

‘Zou je in Marokko willen wonen?’ Een van mijn vertalers, laten we hem Ayoub noemen, kijkt me aan.

‘Nee’, zeg ik, na een aarzeling. We zitten in een koffietent in een buitenwijk van Casablanca. Het ziet er op het oog modern uit. Maar behalve wij zitten er alleen mannen aan de tafeltjes. ‘Ik houd er niet van om als vrouw steeds op te vallen’, zeg ik.

Het komt omdat het ochtend is, legt Ayoub (22) uit. ‘Op dit moment kunnen vrouwen maar op drie plaatsen zijn: op hun werk, in de keuken, of in de souk.’

Kan wel zijn, zeg ik, maar het gaat niet alleen om hier en nu. In Marokko moet je als vrouw voortdurend opletten of je niet iets ongehoords doet. ‘En wat als ik hand in hand wil lopen met mijn vriend? Dat zou niet zomaar kunnen.’

Daar vergis ik me in, antwoordt Ayoub. Hij zegt dat hij met zijn vriendin gewoon hand in hand over straat gaat. ‘Ik kan zelfs mijn arm om haar heen slaan. Alleen omhelzen, dat gaat niet. Zeker niet in het zicht van oudere mannen in een café als dit.’

Dat is nieuw voor me. Ik denk aan een anekdote van Joris Luyendijk in zijn boek Een goede man slaat soms zijn vrouw. Hij vertelde dat het in Egypte al als reuze opwindend werd beschouwd om de hand van je vriendin aan te raken. Volgens Ayoub is Egypte – hij is er geweest – een ander verhaal. Marokko is veel vrijer, zegt hij.

Ik herinner me een eerder voorval. Toen ik eens bij Ayoubs familie op bezoek kwam, werd me verteld dat er op het dak een kamertje is waarin stelletjes zich kunnen terugtrekken. Als zijn ouders het niet zagen, verdween Ayoubs broer met zijn vriendin naar boven voor wat privacy. Inmiddels hoeft die geheimzinnigheid niet meer: ze zijn getrouwd.

Toch blijf ik sceptisch. Ik heb ook verhalen gehoord over vrouwen die ineens niets meer mochten van hun man zodra ze getrouwd waren. Met een andere man afspreken, bijvoorbeeld, was voortaan niet meer toegestaan.

Ayoub, op zijn beurt, bezweert dat 60 of 70 procent van de jonge Marokkanen net zo denkt als hij. Er is heel veel geoorloofd, zo lang je één gouden regel in acht neemt: ‘Je moet erop letten dat je anderen niet voor het hoofd stoot.’

Vlak voordat we elkaar gedag zeggen, heeft Ayoub nog een vraag. ‘Wat vind jij een goede leeftijd om te trouwen?’ Ik (32) denk even na. Mijn vriend en ik hebben al een tijdje trouwplannen, maar de organisatie van de bruiloft wil nog niet van de grond komen. ‘Misschien 30 jaar. Ik vind het goed om te trouwen voordat er kinderen komen.’

Dan bedenk ik dat mijn uitstelgedrag nou niet het goede voorbeeld geeft. ‘Een paar jaar nadat je begint met werken’, verbeter ik mezelf.

Het probleem, zegt Ayoub met een lach, is dat er ‘iemand is die aandringt’. Wie? ‘Mijn vriendin.’ Zelf heeft hij geen haast. Na even denken: ‘Ik denk dat 25 of 26 jaar de beste leeftijd is om te trouwen.’ Met zijn huidige vriendin? ‘Misschien.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.