column beri shalmashi

Beri Shalmashi: 'Mijn moeder werd mijn moeder op mijn dertiende'

Prikkelende opinie op een dag dat u er tijd voor heeft: de Volkskrant presenteert elke zondag twee bijdragen van een vaste club van acht auteurs. Later vanmiddag historicus Arnout Brouwers, nu eerst Beri Shalmashi.

Luchtfoto van de Amsterdamse grachten. Beeld anp

Mijn moeder blijft bij mij logeren in Amsterdam. Al is dat vanaf Almere niet zo ver, het is altijd hoog bezoek. Ze is drie uur later dan aangekondigd, want haar huis was nog niet schoon genoeg. Het is een ziekte die ze mij heeft aangeleerd. Soms maakt het mijn gasten ontzettend ongelukkig, wanneer ik onder hun glas de tafel schoonveeg of lege borden meteen naar de keuken breng om met volle borden terug te komen. Sommige mensen worden daar panisch van. Niet mijn moeder. Ze is trots op de invloed die zij op mij heeft.

Mijn moeder werd mijn moeder op mijn dertiende, een paar jaar nadat mijn eigen moeder overleed. Op een gegeven moment is de erenaam 'mama' erin geslopen. Ik weet nog de eerste keer dat ik het zei. Ik had een beugel en dacht dat de wereld zou ontploffen als het jaar 2000 kwam. We zaten met het hele gezin in mijn vaders Volvo en reden over de Erasmusbrug tijdens een dagje uit. Ik zei 'mama, kijk, de kabels dansen niet meer.' Echter, mijn hart danste wel, want ik hield van haar als van bloedeigen familie.

De eerste keer dat zij bij mij thuis kwam, woonde ik in een grachtenpand, we hadden het jaar 2000 al lang en breed overleefd. Mijn huis rook naar rottend hout en knabbelende muizen. Daar is ze nooit blijven slapen. Ondanks dat ik eens een avondlang huilde aan de telefoon omdat ik niet zeker wist of het wel leuk was om in zo'n oud grachtenpand te wonen. Het hielp niet. En als dat huis niet vlakbij het centrum was, had mijn moeder het misschien wel nooit gezien. Amsterdam is voor haar synoniem voor shoppen, anders komt ze niet.

Ook deze keer gaan we winkel in, winkel uit. We kopen keukenspullen bij het duurste warenhuis, identieke spijkerjacks in de Kalverstraat. We struinen door de Negen Straatjes, waar ze een ring afdingt bij een Afghaanse juwelier die haar vraagt hoe ik in hemelsnaam haar dochter kan zijn.

Wanneer we gaan lunchen in een hipsterhotel, kijk ik naar mijn moeder terwijl ze tegenover me zit. Volgende maand wordt ze vijftig. Ze heeft zoveel verhalen als een vrouw van twee keer haar leeftijd. En er zullen er zijn die nooit zo veel met zich mee zullen dragen als zij. Ze geeft me ongevraagde adviezen over het leven, dieettips, sporttips en relatieadvies. Dan bestelt ze een egg benedict met zalm en appt de foto naar haar zussen. Ze schudt peper over de zalm tot het zwart ziet en bedankt in het Engels voor haar jus. Terwijl we in de tram naar huis zitten, zet ze een foto online waar ze met haar zonnebril op tegen een brugleuning aan staat te poseren. Haar outfits zijn veel meer up to date dan die van mij. Ze is mooier dan alle meisjes die op dat soort bruggen met dat soort brillen dat soort foto's posten. Niet omdat het mijn moeder is, maar Amsterdam staat haar fantastisch.

Beri Shalmashi (1983) is scenarist, regisseur en publicist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden