Column Arthur van Amerongen

Ben ik wel alt-right genoeg?

Arthur van Amerongen

Ik was teleurgesteld toen ik zag dat ik niet werd genoemd in de coverstory van de laatste Groene Amsterdammer, getiteld ‘Hoe alt-right en ‘alt-light’ het Nederlandse Twitter domineren’.

Ook mijn gabber Rob Hoogland met wie ik het succesvolle Grote foute jongens boek schreef (deel 2 verschijnt in oktober), kwam niet voor in het doorwrochte stuk.

Mister Telegraaf belde mij in paniek op : ‘We doen iets grondig fout, Tuurtje. Door Bert Vuijsje, Joshua Livestro, Sybren Kooistra (de gevallen spindoctor van Jesse Klaver, AvA) en jouw Volkskrant-collega Dirk-Jan van Baar worden we systematisch kaltgestellt als fascisten, maar echte journalisten van De Groene Amsterdammer negeren ons terwijl we samen verdorie 50K volgers op Twitter hebben!’

‘Kop op, ouwe’, antwoordde ik diplomatiek, ‘Bert Wagendorp noemde jou in Vrij Nederland de beste columnist van Nederland dus jij kunt met een gerust hart het graf of de urn in. Mijn terugkeer naar de Hemelse Pottenbakker zal aanzienlijk minder glorieus zijn.’

De totale loochening van mijn bestaan als influencer deed vooral pijn omdat ik ooit de sterverslaggever van De Groene Amsterdammer was. 

Mijn grote voorbeeld was destijds Jan Blokker. 

In de bundel Ben ik eigenlijk wel links genoeg? predikte hij bedaagde standpunten van NRC  Handelsblad (in het stenen tijdperk een deftige meneer) en sarde hij met zijn reactionaire columns de progressieve Volkskrant-lezers.  

Preken voor eigen parochie vind ik een doodzonde. Dat doet alleen een slijmbal die een wit voetje wil halen bij zijn superieuren (ik noem geen namen).  

Blokker schold zijn lezers gewoon uit voor geitenwollensokkendragers, baardapen, vieze hippies en werkschuw langharig tuig. 

In een vlaag van zelfreflectie ben ik mijn ruim 350 columns voor de Volkskrant gaan closereaden. 

Die bevatten veel geouwehoer waar Allahs zegen op rust, zoals poep-, pies en verslavingshumor, prostaatperikelen, veel hondjesavonturen (daar zijn oude lezeressen dol op) en eigenlijk zelden of nooit onfris-rechtse borrelpraatjes. 

De Groene had dus gelijk door mij volstrekt te negeren.

Om toch een vredelievend gebaar naar de kersverse hoofdredacteur te maken, wilde ik een links cursiefje schrijven over de massale bomenkap in Nederland.  Die krankzinnige kaalslag is een oekaze van de EU en heet Natura 2000. 

Mijn groene hart begon sneller te kloppen maar toen dacht ik: natuur is toch hartstikke rechts? Denk maar aan de Wandervogel .

Als ik mij uitspreek tegen ontbossing voor biomassa,  ben ik meteen ecofascist.  Tegen de Schreibtischtäter in Brussel? Alt-right!

Ik liet een knerpende wind en besloot maar weer over mijn stoelgang te gaan schrijven, een lekker veilig onderwerp.

Ben ik wel alt-right genoeg? Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden