Lezersbrieven donderdag 29 augustus

Bekijk Enid Blyton niet door hypercorrecte bril

De ingezonden lezersbrieven voor donderdag 29 augustus.

Brief van de dag

Kinderboekenschrijver Enid Blyton krijgt geen erepenning van de Royal Mint, omdat die haar racistisch, homofoob en seksistisch en ook nog eens tweederangs vindt, schrijft Patrick van IJzendoorn (Ten eerste, 28 augustus). IJzingwekkend, zoiets. Ik denk aan Apeldoorn 1967. Aan het heerlijkste moment van de schoolweek: vrijdag rond drie uur. Tussen de middag had mijnheer Swierenga de bibliotheekboeken op de tafels langs het raam naar de gang klaargelegd. Vanaf half twee staarde ik naar het gele gebonden boek: een nieuw avontuur van De Vijf. Enid Blyton was immens populair, dus of ik het boek te pakken zou krijgen was nog niet zeker.

‘Ienit Blaiten’, zo sprak je haar naam uit, wij zeiden ‘Enit Blieton’. Dat de verhalen in een andere tijd en omgeving speelden, de karakters onze ouders hadden kunnen zijn, dat ze misschien rare kleren aanhadden of anders praatten, dat gaf niet; net als wij waren het kinderen. De meisjesachtige Annie, de stoere tegenhanger Georgina − George genoemd − de knappe Dick en Julian en de lieve hond Timmy: het waren je vrienden.

Raar-denkend ben ik door deze ‘tweederangs’ boeken niet geworden. Ze hebben mij rijkdom gegeven, me geleerd mij over te geven aan andere werelden, verbeelding in mij wakker geroepen, het pad geëffend voor volwassen lectuur en zelfstandig kritisch nadenken. Waarom moet een schrijfster die miljoenen kinderen gelukkig heeft gemaakt door een hypercorrecte designbril worden bekeken? Zonder ‘mevrouw Blieton’ zouden misschien een heleboel hedendaagse ‘eersterangs’ schrijvers brodeloos zijn.

Heleen den Beer Poortugael, Soest

Heidehijgers

Jean-Pierre Geelen haalt mij met zijn column ‘Heidehijgers’ de woorden uit de mond (Ten eerste, 28 augustus). Media en journalistiek zijn bepaald geen synoniemen. Bravo de Volkskrant.

Irene Bieszke, Montgaudon, Frankrijk

Jehova’s boodschap?

Dacht ik afgelopen dinsdag tot mijn stomme verbazing verdiept te zijn in De Wachttoren van de Jehova’s getuigen (Opinie & Debat, 27 augustus). Maar nee, het was toch echt de Volkskrant-column van de doorgaans zo goede Erdal Balci.

Rob Stuchels, Doetinchem

Bolsonaro

Ik hoor steeds vaker instemming met het argument van Jair Bolsonaro, dat Europa niet moet zeuren over het afbranden van de Amazone. Wij hebben het kappen van ónze oerbossen immers zelf ook gedaan, ten behoeve van onze éigen economische ontwikkeling (Ten eerste, 28 augustus).

Dat wordt nog flink lipbijten als Bolsonaro de slavernij gaat invoeren.

Fred Kleinveld, Batenburg

Rust en regelmaat

Het bestuur van de beroepsvereniging voor Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland (V&VN), treedt af (Online vk, 27 augustus). Een wijs besluit gezien de ernstige inschattingsfout in de kwestie BIG II: de ­poging om het verschil in opleidingsniveaus van verpleegkundigen in de wet vast te leggen. Onderliggend aan de enorme pleuris die vervolgens uitbrak, is de tweespalt tussen praktijk en theorie.

Men heeft onvoldoende beseft dat verpleging op de eerste plaats een praktijkvak is met een compleet ­andere traditie en historie dan een hoop andere disciplines in de zorg. Daarnaast leidt de wens tot academisering van een kleine groep aan de top, zich uitend in onder andere onderwijsprogramma’s die steeds meer op afstand staan van de praktijk, tot onbegrip en fricties met de meerderheid op de werkvloer.

Een nieuw bestuur zal zich moeten laten leiden door de wijze woorden van de Belgische schrijver Willem ­Elsschot over droom en daad en kiezen voor rust en regelmaat.

Peter Bakens, Den Haag

Stiekeme brieven

Als fervent brievenschrijfster (het meest nog naar de krant), las ik met veel plezier en instemming de inleiding en aflevering 1 van Jet Steinz’ serie over De Brief (V, 28 augustus). Over ‘postje’ spelen (inclusief het versturen van ingevulde bank- en girokaarten naar mezelf), het toevertrouwen van wat me bezighield aan het briefpapier tot ver in mijn studententijd, puzzelen op formuleringen en de ontvangst van het langverwachte antwoord, kan ik meepraten.

En ach, lag daar een envelop gericht aan mijn jeugdidool en destijds stadgenoot Henny Vrienten van Doe Maar? Die stuurde ik begin jaren tachtig regelmatig een briefje. Kostte me gelukkig geen postzegels: mijn vader reed langs zijn huis zodat ik snel mijn post in de brievenbus afleverde en hup weer in auto sprong, als de dood dat Henny een glimp van de afzender zou zien in levende lijve.

Nanette Haze, Nijmegen

Ode aan de dood

De Volkskrant noemt het nieuwe Naturalis een ‘ode aan het leven’ (Ten eerste, 28 augustus). Maar het is een ode aan de dood.

Cor Dera, Rotterdam

Recept lokaas?

‘Het moet met het juiste lokaas toch mogelijk zijn mensen te verleiden iets meer uren en jaren voor de klas te blijven staan’, staat in het artikel ‘Op lerarenjacht’ (Ten eerste, 26 augustus).

Graag het recept voor dat lokaas!

Pierre Daanen, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden