ColumnEva Posthuma de Boer

Behalve dik, is Woody ook vaak woedend als ik terug kom van vakantie

Beeld .

Woody is mee op vakantie. Ik wilde dat. De rest van ons gezin niet. Die vonden het zielig. Hij zou zeker verdwalen, in de onherbergzame middle of nowhere waar ons vakantiehuis zich bevindt. En dan zou ik de hele vakantie Woody-roepend door de bossen struinen, huilend en boos omdat alle anderen het zoeken eerder hadden opgegeven dan ik. En acht uur met ‘die kat’ in de auto, daar hadden ze al helemaal geen zin in. Geen punt, ik reisde de gezinsleden maar liefst twee weken vooruit en nam Woody dus zelf mee. Hoe gezellig! Ik verkneukelde me bij het idee. Maar ik deed het heus niet alleen voor mijn eigen gewin. Na elke zomervakantie, waarin Woody door buren wordt verzorgd, is hij compleet van de leg. Sowieso moddervet van alles wat hij in de buurt bij elkaar heeft gebietst - op de een of andere manier weet hij altijd de weg naar horecakeukens te vinden, om met zijn snoezige Garfieldhoofd de harten van chefs, hulpkoks en afwassers te veroveren en zich te laten overladen met lekkers. Behalve dik is hij woedend, als ik terugkom. Wekenlang ben ik geen blik waardig en geeft hij me rug zaal omdat ik hem heb achtergelaten. Mee op vakantie dus, ook voor zijn bestwil!

Beeld Eddy Posthuma de Boer

Adviezen over het verhuizen van katten liepen tamelijk sterk uiteen - zes weken binnenshuis houden, vijf dagen, meteen de tuin in met dat beest. ‘De kat geeft het wel aan’, zei de dierenarts, en gaf slaappilletjes om Woody de lange reis door te helpen – een halve zou genoeg zijn voor de hele rit. Perfect!

Op de ochtend van vertrek gaf ik Woody een lepeltje zalmsalade met slaapmiddel en zette hem in zijn kattenreismand. En daar gingen we, uitgezwaaid door ons sceptisch gezin. Nog voor de hoek van de straat begon hij te miauwen. Luid en getergd. Dat hield hij vol tot in Noord-Frankrijk, waar hij een wanhopiger kermen inzette. Pas voorbij Parijs deed hij er het zwijgen toe, en legde zijn kin op zijn voorpoten, de ogen wel wijd opengesperd, voor je weet maar nooit.

Ik meldde het thuisfront dat de reis uitmuntend was verlopen, en leidde Woody rond – dicht tegen mijn been aan liep hij nieuwsgierig snuffelend mee. Zo breidde hij in de dagen die volgden zijn territorium uit, aan mijn zijde, steeds een stukje verder. We zijn hier nu een week, en wandelen eindeloos door het bos, Woody als een hondje dat wordt uitgelaten. In de tuin hapt hij naar insecten en huppelt hij door het hoge gras. Spinnend zit hij in de vensterbank terwijl ik werk. Of hij toch nog de kolder in de kop krijgt en zijn weg terug naar Amsterdam gaat zoeken – ik kan het niet voorspellen. Maar vooralsnog komt een ieder die had gehoopt dat de sceptici gelijk kregen, bedrogen uit. Woody en ik zijn volmaakt gelukkig. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden