ColumnAaf Brandt Corstius

Begrijpen deed ik Tenet niet. Dat kon me ook niets schelen

‘Waar wilt u zitten?’, vroeg de jongen van de bioscoop. ‘Zo ver mogelijk van de andere mensen af’, zei ik. Een zin die ik altijd al had willen uitspreken bij de bioscoopkassa, maar vroeger durfde ik dat niet.

Nu kijkt niemand van zo’n verzoek op. Ik kreeg het allereenzaamste, heerlijkste plekje van de zaal en nestelde me in mijn stoel voor mijn eerste bioscoopervaring sinds een halfjaar.

Ik ging naar Tenet, de nieuwe film van Christopher Nolan, die bekendstaat om zijn intellectuele actiethrillers. Ik ben niet per se bezeten van intellectuele actiethrillers, maar ik wilde inmiddels elke film wel zien, en er draait verder niets behalve Trolls, Lassie en André Rieu magisch Maastricht.

Ik wilde gewoon iets met beeld en geluid en kleuren en acterende mensen en ach, een intellectuele explosie hier en daar, kon mij het schelen.

Dat was er allemaal. Heel veel geluid! Meteen al in het begin van de film! Allemaal acteerwerk! Rennen enzo! Mensen! Muziek! Knallen! Hele lage bastonen! Ik schaam me ervoor, maar ik geloof dat ik al na een halve minuut ‘Vet...’ mompelde. Gelukkig zat er niemand naast, voor of achter me.

Begrijpen deed ik de film niet. Dat kon me ook niets schelen. Er was iets – en dit is geen spoiler, want ik begreep het verhaal dus niet – met een temporele tangbeweging. Nou ja, dat dus. Een temporele tangbeweging. En nou niet zeuren dat dat een spoiler is, want u weet heus niet wat een temporele tangbeweging is.

Het was in elk geval allemaal heel raar, de wereld was raar, en gebeurden rare dingen. (Prachtige recensie, Aaf, bedankt.) Maar het rare was (hierna houd ik op met het woord raar) dat ik voor het eerst in mijn film kijkende leven hardop tegen de mensen op het scherm wilde zeggen: ‘Oké, jullie maken gekke dingen mee, maar weet je wat? Wij maken hier ook behoorlijk gekke dingen mee!’

Voor het eerst voelde ik me er vrij zeker van dat mijn leven, of de wereld, de realiteit waarin iedereen nu leeft, ongeveer net zo buitenissig was als wat ik in de film zag. Ik heb het vaak als ik over straat fiets, op weg naar mijn kantoortje of naar iets anders gewoons. Dan rijdt er een bus voorbij, en in die bus zitten, onbewogen, voor zich uit starend, allemaal mensen met een mondkap op. Elke keer als ik dat zie, heb ik het gevoel dat ik in een vreemde, onaangename speelfilm zit.

Film kijken wordt dus een andere ervaring, nu. Een beetje competitief. ‘Jij dacht dat je iets heftigs bedacht had? Nóú...’

Het is trouwens een heerlijke film. Echt waar. En aan alle malligheid zit een eind in films. Dat is er ook zo prettig aan.

Lees meer over Tenet

John David Washington zou absoluut niet in de voetsporen van vader Denzel treden
John David Washington (36) speelt na Ballers en BlacKkKlansman nu in Tenet, de nieuwste film van Christopher Nolan.

Nolans nieuwe film ‘Tenet’ moet je niet begrijpen, maar vóélen ★★★★☆
Nu moet maar blijken of het kan: een bonafide bioscoophit scoren als er een pandemie heerst. Tijdgoochelaar Nolan leverde in elk geval de juiste film op het juiste moment voor verbluffend entertainment.

Christopher Nolan: ‘De gedachte dat objecten terug in de tijd kunnen reizen speelde al decennia door mijn hoofd’
In de nieuwe film van spektakelregisseur Christopher Nolan - woensdag in première - spelen sommige gebeurtenissen zich in omgekeerde volgorde af. De chronologie is ondergeschikt aan opwindende actiescènes. Hij legt uit hoe hij zijn spel met tijd en ruimte verenigt met het genre van de spionagethriller.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden