ColumnBert Wagendorp

Begint Barbara Visser over een fabriek voor losse flodders? Eerst vragen om een compensatie-adviseur

Donderdagmiddag was het Kamerdebat over Zeeland en de mariniers. Voor wie dat even heeft gemist – kan gebeuren: de mariniers zouden van een oude kazerne in Doorn naar een nieuwe in Vlissingen verkassen. Maar omdat ze daar helemaal geen zin in hadden dreigden ze ontslag te nemen als de verhuizing doorging. Daarop besloot staatssecretaris van Defensie Barbara Visser alle afspraken met Zeeland door de papierversnipperaar te halen en de verhuizing af te blazen. Dat gebeurde zonder overleg met de Zeeuwen, en ook zonder de Kamer in te lichten.

Toenmalig minister van Defensie Hans Hillen, ook een brokkenpiloot die je nog geen waterpistool zou toevertrouwen, beloofde Vlissingen in 2012 het Korps Mariniers. Daarna duurde het acht jaar voor duidelijk werd dat de belofte zou worden gebroken. Er zijn landen die in acht weken honderdduizend soldaten naar het verre buitenland verplaatsen, wij doen er acht jaar over om een paar zeesoldaten niet 180 kilometer verderop te verhuizen.

Grootste hinderpaal vormden de partners van de mariniers, die hun sociale leven in Doorn niet wilden missen. Brigade-generaal Mac Mootry zei destijds in het clubblad Qua Patet Orbis (Waar Ook ter Wereld, door mariniers altijd aangevuld met Semper Penis) daar wel begrip voor te hebben. Het is te hopen dat de Rus een en ander is ontgaan, want tegen zo’n afgang valt niet op te oefenen.

De Zeeuwse Commissaris van de Koning Polman zei dat Zeeland door Visser was ‘besodemieterd’. Dat was feitelijk juist, Visser loog de Zeeuwen maandenlang voor over haar plannen. Intussen gingen ze in Vlissingen door met de voorbereidingen op de komst van 1.800 nieuwe burgers en hun familieleden. Er werd zelfs een camping verplaatst: veel meer kan een recreatieparadijs niet doen.

Vicepremier De Jonge verklaarde dat de ‘mondiale veiligheidssituatie’ Visser tot haar besluit had gedwongen. Waarmee hij vermoedelijk doelde op het ontslagdreigement van de mariniers en de fatale gevolgen voor de wereldvrede. ‘Bronnen rond het Binnenhof’ zeiden in NRC dat de Zeeuwen niet zo moesten vasthouden aan ‘hun slachtofferrol’. Zo heet het voortaan, als je verontwaardigd constateert dat je door het kabinet bent genaaid.

Barbara Visser beloofde vorige week een ‘adviseur compensatiepakket’ te benoemen’, en niet zomaar een adviseur compensatiepakket met een willekeurige achtergrond, maar ‘iemand met kennis van Zeeland’.

‘Er zijn vast tal van opties’, voegde ze er hoopvol aan toe. Alle moties van de Kamerleden drongen donderdag aan op een ‘ruimhartig compensatiepakket’. Er zal binnenkort wel iemand opduiken die voorstelt Lelystad Airport te verplaatsen naar Goes.

Visser ging donderdag diep door het stof. Zo diep, dat het genant werd en ik naar het beeldscherm begon te roepen dat het zo wel mooi was geweest. Wat moeten ze ermee, in Zeeland? Van de grote bek die Visser zo’n snelle Haagse carrière heeft bezorgd was niets meer over, dat was wel prettig. En toen moest haar timide slotconclusie nog komen. ‘Ik begrijp dat de Zeeuwen geen vertrouwen meer in mij hebben.’

Nee, en de andere provinciebewoners ook niet meer. Zodra Barbara Visser over een kazerne begint, over een schietbaan of een fabriek voor losse flodders: altijd éérst vragen of er al een compensatie-adviseur is aangesteld.

De mariniers gaan nu naar Nieuw-Millingen bij Apeldoorn. Kunnen ze gezellig oefenen op het Uddelermeer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden