ColumnPeter Buwalda

Bedenk: de Amerikaanse verkiezingen zijn voor cowboys en indianen belangrijker dan voor ons

Vlak voor election night ontvangen we tegenstrijdige apps. ‘Ik kom Trump bij jou kijken, Gringo’, stuurde onze vriend Arendsoog aka Bob Stanhope, ‘#makemyprairiegreatagain #donaldforsheriff.

Even later: ‘Pssst. Hier Witte, wie ik zelf zijn, Veder dus, Witte Veder, hij komen overwinning Sleepy Joe vieren bij bleekscheet en squaw, lieve ughjes, niks tegen Bobbie zeggen.’

Gezellig. Zuchtend haal ik een gierennek uit de vriezer. Jet gaat een dipsausje van apachezaad en oorsmeer maken. Drie uur later horen we schoten. Daar zul je ze hebben.

Normaal parkeren ze eerst de horses, waarna ze hand in hand aanbellen. Krijg je een ingepakte cactus en drie zoenen, corona of niet. Maar de verkiezingen, kun je merken, hebben de twee tot op het bot verdeeld. Witte Veder, een hoffelijke, kalme krijger die onder gewone omstandigheden bij binnenkomst netjes zijn mocassins veegt, maakt vanavond zijn entree door de woonkamerruit. Hij zit nog gewoon bovenop zijn paard. Het gerinkel is niet van de lucht.

‘Goeie ugh’, zegt Jet.

Als zware tabaksrook uit zijn vredespijp zakt de Apache van zijn viervoeter en glijdt soepel over de salontafel, achter de chesterfield. ‘Ik en Bobbie discussie, geen ruzie’, fluistert hij ter geruststelling, ‘hij moet dood, hij landverrader.’ Hij spant de haan van zijn winchester en legt aan. Bedenk wel dat de Amerikaanse verkiezingen voor cowboys en indianen belangrijker zijn dan voor ons. Al genieten onze vrienden inmiddels van hun aow-tje, op papier, dat wil zeggen in hun katholieke jeugdboeken (vergelijk Arendsoog grijpt in, p38, en zeker ook Het spookt op de spoorbaan!, p113) hebben ze jarenlang in swingstate Arizona gewoond, Witte in een wegrottende wigwam, Stanhope op zijn ranch, al zat hij vaker in de saloon, waar ze boven een ‘heel leuk bordellootje hadden, gringo’, blablabla, hij zaagt je er zo uren over door, maar nu even niet.

Tijgerend over het asfalt breng ik Stanhope een glaasje alcoholvrij vuurwater uit de kraan. Daar zit hij achter de Nissan van de buren zijn argumenten op Witte Veder af te vuren, herladend en schietend, een prachtig gezicht.

‘Hij denkt dat Trump hem wil uitroeien’, roept Stanhope boven fluitend lood uit, ‘maar Potus is pro life. Jij zelf ook oen, zeg ik steeds, je scalpeert toch? Ja, Bobbie, klopt, onverdoofd en ambachtelijk, met garantie, zus en zo. Dus? Kijkt-ie me dom aan. Dus dat is? Ook? Pro? Nog dommer aankijken. Dus? Pro? Pro? Scalperen is? Pro? Zegt-ie: totempaal.’

Stanhope smijt een fikkende fles mijn huis in. ‘Sla ik hem toch maar weer keihard op zijn smoel’, vervolgt hij, ‘altijd geduldig blijven. Bloedspugen, tandjes, uche-uche, zegt-ie: pro… wigwam?’

Binnen is Jet met een bakje gefrituurde coyotekloten naast Witte Veder gekropen, lepeltje-lepeltje onder de bank, voor de veiligheid, maar ook om bij te praten. Wat is er allemaal aan de hand?

‘Grootste fraude wie de prairie heeft gezien sinds General Lee hij komen aangewandeld in kralenjurkje met twee doorgeladen revolvers in kousenband’, zegt Witte, die zijn pijl en boog erbij heeft gepakt. ‘Heeft Stanhope tegen mij gediscussieerd.’ De indiaan moet huilen. ‘Bobbie mij van balkon af gediscussieerd, hij heel ontevreden als ik hebben gestemd met signaal van rook.’

‘Rook?’

De Apache slaat bovenlip om en knikt. Bedremmeld schiet hij een pijl weg. Het ding landt na een gonzende boog, poing, in Arendsoogs voorhoofd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden