Auditie doen om op een middelbare school te komen

Bericht uit New York

De New Voices School for Academic and Creative Arts in Brooklyn, New York.

Wat we niet zagen aankomen toen we twee jaar geleden naar New York verhuisden, is dat onze zoon op 10-jarige leeftijd auditie zou moeten doen om op een middelbare school te komen. Maar hier zit hij, in de aula van de New Voices School for Academic and Creative Arts in Brooklyn, zijn saxofoon in elkaar te schroeven.

Amerika ziet zichzelf graag als meritocratie. Mensen komen vooruit omdat ze iets goed kunnen. Dat is de theorie. In de praktijk komen mensen vooral vooruit omdat ze op een goede school hebben gezeten. Het begint bij de crèche en het eindigt bij de universiteit: elke fase is een springplank naar de volgende. Niet alleen schoolresultaten zijn belangrijk, maar alles waarmee een kind zich kan onderscheiden. 'Daar moet je wat mee doen', zei een bevriende moeder toen ze onze dochter (toen 5) een keer hard naar school zag rennen. 'Collegegeld is duur.'

Voor onze zoon zijn wij nu bij junior high aanbeland, de middelbare school. Die begint voor kinderen een jaar eerder dan in Nederland. In onze wijk staan een stuk of twaalf openbare middelbare scholen, die we in een voorkeursvolgorde op een verlanglijst hebben gezet. Omdat de ouders van een paar duizend andere kinderen de scholen in dezelfde volgorde op hun verlanglijst hebben gezet, moet er nu geselecteerd worden uit de kinderen. De meritocratie begint hier.

Daar sta je dan, met honderden andere ouders in een rij voor de deur van een populaire school, te hopen dat jouw kind straks naar deze mag en niet naar die andere hoeft, die met die metaaldetectors.

Bij de Math and Science Exploratory School krijgen de kinderen een assessment voorgeschoteld, een begrip dat ik zelf pas leerde kennen tegen het einde van mijn studietijd, toen iedereen bij McKinsey aan het solliciteren was. Bij de School for Innovation krijgen de kinderen een paar papiertjes en paperclips, waarmee ze een constructie moeten bouwen die een boek kan ondersteunen - een opdracht die ik me meen te herinneren uit een practicum bij de TU Delft. Mijn zoon maakt er een kaartenhuis van, dat als enige instort. De school lag ook eigenlijk wel een heel eind weg, bedenk ik.

New Voices staat ook hoog op onze verlanglijst. Van de leerlingen haalt wel 63 procent een voldoende voor het wiskunde-examen; gemiddeld is dat in New York maar 31 procent. Daarvoor moet onze zoon dus auditie doen, met driehonderd anderen van zijn school - er zullen er maar een stuk of twaalf worden uitverkoren. Hij speelt sinds anderhalf jaar saxofoon in een schoolorkest en daar spelen ze leuke liedjes. Terwijl hij wat dolt met vriendjes, begint een jongen achter hem ineens een ingewikkelde jazz standard op zijn saxofoon te spelen. De andere kinderen vallen stil, de ouders ook, op één vrouw na, die met haar telefoon een filmpje van haar wonderkind maakt. Ik zie blikken van afgunst. Ik herinner me dat de school ook grote minpunten heeft, zoals het ontbreken van een gymzaal.

De kinderen gaan met de directeur mee voor de auditie. Na een half uurtje komt mijn zoon terug. Hij hoefde maar een half liedje te spelen, zegt hij. Ze hebben natuurlijk meteen gehoord hoe goed het was, zeg ik, en begin over het grote gemis van een gymzaal.

Die zondag rent mijn dochter haar eerste race in Central Park.

Michael Persson is Volkskrant-correspondent in de Verenigde Staten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.