ColumnDanka Stuijver

Arts die twijfel uitspreekt over covid-vaccin is direct een ‘anti-wetenschappelijke, geestelijkbeperkte anti-vaxxer’

Er is stront aan de knikker in de medische wereld. Nu is dat op zich geen nieuws. In de medische sector is er altijd wel érgens bonje. In een vakgroep, maatschap, onder arts-assistenten of doktersassistenten, of binnen dan wel mét een raad van bestuur. Maar ditmaal is het grootser. En wordt het, heel chic, en plein public uitgevochten. Op de sociale media.

Mocht u de discussie hebben gemist, kort door de bocht gaat het om het volgende: een groep artsen schreef een brandbrief waarin ze, zonder verwijten of beschuldigingen, hun bezorgdheid uitten over de coronamaatregelen en de nadelige gevolgen op de reguliere zorg. Omdat ze hierin ook spraken over de proportionaliteit en het gebrek aan wetenschappelijk bewijs voor de maatregelen, zagen bepaalde groepen hun kans en gingen aan de haal met de brief. Toen ook enkele van de ondertekenende (para)medici van de ‘linkse’ kant binnen de geneeskunde bleken te zijn, waren de rapen gaar. 

Links en rechts

Voor uw beeldvorming, van rechts naar links binnen de geneeskunde gaat grofweg als volgt: reguliere geneeskunde – leefstijl geneeskunde – orthomoleculaire geneeskunde – integrale geneeskunde – natuurgeneeskunde – therapeutische dans/klankschaaltherapie. Overigens is het verwarrende dat het juist de meest rechtse politieke partijen zijn die zich aangetrokken voelen tot deze brandbrief. Maar dat terzijde. Vervolgens klonk het op Twitter lollig dat iedereen de brief kon ondertekenen met een vals dan wel verlopen BIG-nummer. In de lijst stond onder andere ‘grote smurf’ en een ‘Dr. Schnuckiputzi, Frauen-artzt’.

Als reactie op de brandbrief kwam een ‘blusbrief’ geschreven door reguliere dokters. Zij steunen het Outbreak Management Team (OMT) en de maatregelen en spreken in de brief hun bezorgdheid uit over de groeiende laksheid met betrekking tot het navolgen van de maatregelen. Én enkele van hen gaan op de vuist met de brandbriefaanhangers. Niet letterlijk natuurlijk, de handjes zijn tenslotte verzekerd, maar de witten jassen werden ingeruild voor gele hesjes en medici werden via de sociale media aangevallen en uitgescholden. Dan moet je niet denken aan grove grote-mensentaal maar aan medische schuttingtaal: jij verwerpelijke volslagen idiote kwakzalver, jij! Dat niveau. Een arts die zijn twijfel uitspreekt over een covid-vaccin is direct een ‘anti-wetenschappelijke, geestelijkbeperkte anti-vaxxer en behandelt kanker dan vast ook met een maretak’. Een collega vraagt zich openlijk af hoe het mogelijk is dat een ander zonder klaarblijkelijk fatsoenlijk functionerende frontaal kwab toch arts kon worden. Als het niet zo intens triest was zou het vermakelijk zijn.

Zo leidt de brandbrief tot een discussie in de openbaarheid, op een niveau van lik m’n gele vestje. Wat jammer is, maar precies past in de huidige tijdgeest van polarisatie. Het gaat niet meer over de inhoud maar over de persoon. En dan vooral over wie superieur is. En een kleine groep roeptoeters die onder het mom van de volksgezondheid en ‘de patiënt’ vooral zichzelf centraal stelt.

Plaatsvervangende schaamte

Ik kijk met de grote genuanceerde medische massa met gezonde twijfel en plaatsvervangende schaamte toe. Ja, ik twijfel ook wel eens. Als een patiënt door de maatregelen tegen het coronavirus veel te laat wordt gediagnosticeerd met en behandeld aan een ernstige aandoening. Niet omdat de patiënt niet aan de bel trok, maar omdat wij te druk waren met deurklinken poetsen en het leeg houden van wachtkamers. Tegelijk zie ik hoe het virus wereldwijd slachtoffers maakt en vrees ik voor een tweede golf in Nederland.

Maar stiekem heb ik ook een beetje heimwee. Niet naar de doodzieke en doodsbange patiënten, maar naar de samenhorigheid en betrokkenheid onder collega’s. Naar de tijd waarin we diensten voor elkaar deden als de ander ziek was. Waarin we elkaar steunden en hielpen. Waarin neurochirurgen en dermatologen zich door basisartsen lieten commanderen om patiënten te draaien op de ic. Een tijd waarin niemand te beroerd was om een extra klusje te doen ook al was dat beneden zijn of haar niveau. Het gezamenlijk kwaad maakte ons liever dan lief. En bovendien efficiënt. Samenwerking ging boven marktwerking. Om samen de klus te klaren. En daar kregen we een applausje voor. Een uiting van dankbaarheid en respect. Toen wel.

Dus mochten er collega’s zijn die zich beklagen over patiënten die hen niet meer met hetzelfde respect bejegenen zoals vroeger, dan moeten we wellicht eerst laten zien dat we elkaar respectvol kunnen bejegenen. Ook als we het niet met elkaar eens zijn. Ook op publieke fora. En laten we ons vooral niet gaan gedragen als de clowns van de medische mallemolen.

Danka Stuijver is huisarts.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden