Column Arthur van Amerongen

Arthur van Amerongen zag het opruimfilmpje van Marie Kondo en nu is de geest uit de fles

Arthur van Amerongen.

De sloof in mij krijst: tijd voor de lenteschoonmaak. 

Ik heb net een opruimfilmpje van Marie Kondo gezien en de geest is uit de fles.

Uitmesten. Minimaliseren. Dood aan de zooikoorts!

Alleen hebbedingetjes die mij een harde tokimeku geven, mogen blijven. Gelukkig heb ik amper bezittingen. Die kunnen toch niet mee naar de hel.

De bibliotheek - eufemisme voor een zooitje bij elkaar geraapte boeken - is een afgrijselijk stofnest. Daar moet de beuk in.

Ik heb reisgidsen over Portugal en de Algarve in alle talen en uit alle tijden. De enige die mijn schoonmaakwoedeaanval overleven,  zijn de Michelin 2019 en die van brombeer José Rentes de Carvalho: Portugal - een gids voor vrienden.

Hoeveel reisgidsen zou Floortje Dessing hebben?

In mijn lijfblad Televizier las ik dat ze dolgraag met reisbureau NPO naar Tristan da Cunha wil. 

Dat Britse eilandje ligt in de Atlantische Oceaan, bijna 3000 kilometer ten zuidwesten van Kaapstad.

Echter: het duurt een eeuwigheid om daar te komen, de eilandbewoners haten vertegenwoordigers van de treurbuis en het is een begrotelijk tripje, al kan volksheldin Floortje haar bucketlistexpeditie natuurlijk crowdfunden.

Vreemd genoeg was eilandgek Boudewijn Büch nooit op Tristan da Cunha. 

Historicus en schaatsanalist Marnix Koolhaas was er wel en maakte er in 1996 een prachtige documentaire voor VPRO-radio. Die kunnen de fans van Floortje gratis beluisteren op internet.

De oude Confucius zei eens dat het beter is een mijl te reizen dan om duizend boeken te lezen. Ik vind dat gelul want het is een misverstand dat reizen verrijkt. 

Dwangmatige globetrotters zijn meestal onuitstaanbare betweters, stompzinnige kilometervreters die ditjes & datjes uitbraken over een spotgoedkoop stinkpension op de zoutvlakte van Uyuni.

Met lichte tegenzin ruim ik een versleten exemplaar van In Patagonia. Dat monumentale boek van Bruce Chatwin was voor mij de enige aanleiding om naar de aars van de wereld te reizen. Uiteindelijk zat ik vanwege een vulkaanuitbraak een maand vast in Ushuaia op Vuurland. Het droevige vreten daar is mijn enige herinnering. Reizen maakt dom.

Van tante Marie mag ik maar dertig boeken overhouden. Oude, vergeten exemplaren moet ik van haar wakker maken door heel hard in mijn handen te klappen. De boeken die flauw en zielloos reageren, gaan mee met de vuilnisman. 

Hupsakee, daar gaat De Metsiers van Hugo Claus. 

Doei, Vrouwenzand van Robert Anker. 

Ciao, Allerzielen van Cees Nooteboom. 

De Gouden Doerian van Marja Pruis reageert helemaal niet op mijn geklap. 

Opzouten, ondankbare rotboeken. 

Laat licht en lucht mijn bibliotheek binnentreden. Banzai!

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden