column Arnon Grunberg

Arnon Grunberg nam afscheid van het ‘centraal station van de begeerte’: restaurant Panini

Een week of wat geleden noemde ik het inmiddels gesloten restaurant Panini in Amsterdam op deze plaats het ‘centraal station van de begeerte’. Daarop kreeg ik een mailtje van de eigenaar, Veronique Landshoff, dat ik welkom was om het station een laatste keer te bezichtigen. Er was een ‘sterrenrooster’ gemaakt van ‘Panini’s’ – mensen die in de loop der tijd voor Panini hadden gewerkt – die even zouden terugkeren om in naam van het ‘dierbare, zoete, goddelijke verleden’ (Giorgio Bassani) cappuccino’s te maken. Misschien viel er op het nippertje wat te begeren.

Er bleken Panini-baby’s te bestaan, personeel dat met elkaar een baby had gemaakt, en halve Panini-baby’s, personeel dat met een klant een baby had gemaakt. Enkele van die baby’s, inmiddels kinderen, waren aanwezig.

De man van Veronique zat weemoedig in een hoek. Hij had het goddelijke verleden permanent geïnternaliseerd.

Een tijdperk liep ten einde. Overal lopen natuurlijk steeds weer tijdperken ten einde, zelden wordt dat gemarkeerd met cappuccino’s. Wat ik nog zou schrijven en produceren, een Panini-baby zou ik niet maken. Om te weten wat je mogelijkheden zijn, moet je het onmogelijke herkennen. Ik schrijf omdat ik al het andere minder goed of helemaal niet kan. Liever was ik geniaal wiskundige geweest.

Mijn logeetje arriveerde gestrest, ze was een week van de alcohol af en ze was geheel in het wit gekleed, maar dat stond los van de stress. Ik geloof dat ze wachtte op een teken. Niet van mij, maar van het universum.

Het universum had via Panini tot ons gesproken, nu zou ik mezelf maar weer opwerpen als tolk, de schrijver is weinig meer dan tolk.

In bed luisterde ik naar White Rabbit van Jefferson Airplane: ‘And the white knight is talking backwards/ And the red queen’s off with her head.’

Overal tekens, alleen onze interpretatie deugt zelden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden