ColumnIbtihal Jadib

Aretha Franklin met een gospelkoor, dat noem ik nou effectieve communicatie

Soms zie ik mezelf terug in de spiegel en ben ik zo teleurgesteld. Het overkwam me vandaag weer: ik zweefde de bioscoop uit waar ik net de film Amazing Grace had gezien over Aretha Franklin en terwijl ik nog helemaal in de gloria was doemde ineens mijn weerspiegeling op in een etalageruit. Gedurende een halve seconde vroeg ik me verbaasd af wie dat magere scharminkel moest voorstellen voor ik me realiseerde dat ik geen grote donkere vrouw ben die in gospelkoor schuddend en stampend loepzuivere noten kan brullen. Wat een deceptie.

Ik heb dat wel vaker, misschien is het zorgelijk. Maar het lukt me eenvoudigweg niet om mezelf te blijven als ik naar Aretha luister. Ik was een jaar of 15 toen ik bij de Free Record Shop voor 20 gulden een cd kocht met haar grootste hits. Uit dat album zou mijn alter ego ontstaan. Doordeweeks was ik een vriendelijk schoolgaand meisje, niks aan de hand. Maar dan kwam zaterdag: de dag waarop mijn ouders boodschappen gingen doen en mijn zusjes meenamen waardoor ik het huis voor mezelf had. Hun auto was de straat nog niet uit of de stereo ging aan en vanuit m’n tenen brulde ik mee over een huis dat ene Jack voor me zou hebben gebouwd. Later kon ik de queen of soul niet alleen horen maar ook zien dankzij de komst van YouTube. Mijn favoriet blijft een optreden uit 1964 waarin ze het lied Won’t be long zingt, ze was toen 22 en strooide met een glimlach haar stem uit over het publiek met zo’n vanzelfsprekendheid dat iedereen voortaan wist: zó moet je zingen.

In Amazing Grace staat Aretha voor een gospelkoor. Lieve mensen zeg, wat een geweldige lawine aan muziekgeluk komt daar uit geknald. Dat noem ik nou effectieve communicatie. Als een gospelkoor iets roept, heb je geen andere keus dan dat onmiddellijk te aanvaarden. Misschien zouden we het in Nederland eens op die manier moeten proberen, in plaats van dat eindeloze discussiëren. Naast een schrijver en dichter des vaderlands, benoemen we ook een gospelkoor des vaderlands. Dat koor gaat overal in den lande op zoek naar mensen die een duwtje in de goede richting kunnen gebruiken. Een voorbeeld: premier Rutte zit midden in een Kamerdebat en moet een belangrijke vraag beantwoorden. Als hij dan begint met: ‘Dat durf ik niet met zekerheid te zeggen’ of: ‘Dat kan ik me niet herinneren’, zwiepen op dat moment de deuren van de Tweede Kamer open. Het koor des vaderlands schrijdt plechtig binnen, gaat met vijftig man vlak voor de neus staan van onze nationale geheugenstoornis en zingt: ‘You’re no good! You’re a liar, and a cheat. And I don’t know why-haaaayyyyy I let you do these things to me’. Dan valt het koor stil en schrijdt het weer even zo plechtig de zaal uit. Het koor zal vermoedelijk veel werk hebben aan politici maar er zijn ook genoeg mogelijkheden voor de gewone mens. Een verkeersruzie die op het punt staat uit de hand te lopen? Het koor des vaderlands dendert voorbij met Try a little tenderness. Loop je onzeker naar een sollicitatiegesprek? Het koor zingt je toe met Rock steady. Voor elke gelegenheid is er wel een lied te vinden, de enige vraag is wie er in dat koor willen plaatsnemen. Ik stel me bij deze beschikbaar. O nee sorry, ik bén helemaal geen Aretha Franklin. Wat een deceptie. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden