Column Nico Dijkshoorn

Apart is het dodelijkste woord ooit

Als je iemand mode-technisch helemaal kapot wilt maken dan moet je voor hem gaan staan, aan zijn overhemd voelen en zeggen: apart. Het is het dodelijkste woord ooit. Ik merkte dat voor het eerst toen ik decennia geleden met een paar nieuwe schoenen op mijn werk kwam.

Ik liep de keuken binnen, alle vrouwen zaten zwijgend om een tafel, ik schonk koffie voor mijzelf in, draaide me om en zag dat ze allemaal naar mijn schoenen keken. Els, mijn leidinggevende, keek mij aan, keek nog eens naar de schoenen en zei: apart.

Nooit meer gedragen.

Het woord apart betekent altijd slecht nieuws. Je hebt een voorstelling gespeeld. Drie uur lang heb je met een kussen voor je buik een zwangere vrouw uit de 15de eeuw gespeeld, alles met een knipoog naar het heden, je hebt in de laatste scène minutenlang door een mengsel van modder en varkensstront gerold, je loopt naar de foyer, er gaat een bezoeker vlak voor je staan en ze zegt: ik vond het heel apart. Weet je meteen dat je 2 sterren in de Volkskrant krijgt. Voor de moeite.

Het is wel een duidelijk woord. Recensenten schrijven: ‘Theaterdier Kuup Dadens vertilt zich aan toneelbewerking Pippi Langkous. De scene waarin Pippi haar vriendje Tommy bevredigt wordt helaas nergens ongemakkelijk. Mooi decor.’ Dan is apart veel duidelijker.

Het woord apart maakt binnen een seconde een wrak van zelfverzekerde mensen. Ik las dit weekend een interview met modeontwerpster Fong Leng. Kort samengevat: Jezus is terug op aarde, maar dan met een vulva. Ik wil op haar af lopen, aan een van haar jurken voelen – gemaakt van eendendons vermengd met eierschalen op Japanse rijstvellen – mij omdraaien en zeggen: heel apart. Het woord heel maakt het nog iets erger.

Ik ben het de laatste tijd ook zelf gaan gebruiken. Ik heb het eerst thuis op Tanja geprobeerd. Twee uur laten kloten met een Portugese visschotel, gewacht tot ze het op tafel zette, hap genomen en daarna: ja, apart.

Twee dagen ruzie.

Daarna heb ik het woord een week lang op verschillende plekken geprobeerd, steeds met hetzelfde vernietigende effect. Eerst naar een delicatessenwinkel in Oegstgeest. Ik vroeg wat ze zoal hadden. Er volgde een opsomming en na iedere zin zei ik: apart. ‘Een frisse salade met zelfgedroogde chorizoworst.’ ‘Apart’. ‘Appeltaart met de appeltjes van Boer Ben.’ ‘Apart.’ De volgende dag ben ik gaan kijken: alle gerechten van de kaart gehaald.

Een week later ben ik naar een muziekwinkel gereden in Scheveningen. Ik wees naar een gitaar en vroeg waar we naar keken. ‘Dit is een rosewood SG met P90 pick-ups. Alles handgewonden en in de hals zit wat as van de overleden gitarist Chuck Leverage. Mickey Latouche speelt ook op deze gitaar.’

Apart. Dag gitaar.

Het kan overal, in iedere situatie en steeds met hetzelfde effect: een ontwricht leven. Ik heb willekeurige voorbijgangers staande gehouden en gevraagd: wat is uw lievelingsfilm? Lekker laten ratelen en dan aan het eind: apart. Weg film. Gisteren sprak ik een Ajax-supporter. Hij vertelde me dat hij zijn zoon Frenkie Onana had genoemd. Ik vroeg hem naar zijn achternaam. Schuitmeukels. Apart, zei ik. Spijt voor het leven.

Doe het zelf ook. Het maakt uw eigen leven lichter en dat van een ander zwaarder. Zeg tegen een schilder: ‘Paarse wolken en oranje koeien. Apart.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.