Lezersbrieven Donderdag 25 juli

Antipsychotica worden niet gegeven om iemand ‘plat te spuiten’

De forensisch psychiatrische kliniek Roosenburg in Den Dolder waar Michael P. verbleef. Beeld Raymond Rutting Photography/ de Volkskrant / ANP

Brief van de dag

Goed en dapper dat collega-­psychiater Schipper zich na alle kritiek op het beleid van Den Dolder in de openbaarheid ­begeeft en over haar werk vertelt (Ten eerste, 23 juli). Het is wel heel jammer dat halverwege het artikel het maken van contact met patiënten tegenover het ‘platspuiten’ en separeren wordt gesteld:

‘Het is zo veel gemakkelijker (dan contact leggen) om iemand in crisis plat te spuiten of op te sluiten in een separeercel.’

Elke psychiater weet hoe ­belangrijk het contact met patiënten is, maar elke psychiater die met psychotische patiënten werkt, weet ook hoe noodzakelijk antipsychotische medicatie is. Door met de juiste medicatie (soms tegen de zin van de patiënt in) de psychose te behandelen, voelt de patiënt zich ­beter, is het gemakkelijker om contact met hem te leggen en vermindert het gevaar, waardoor separatie juist kan worden vermeden.

Dat weet Schipper natuurlijk ook en het citaat is ongetwijfeld genuanceerder bedoeld. Het geeft echter precies het vooroordeel weer dat veel leken nog steeds hebben over antipsychotica.

Steeds is uitleg aan patiënten nodig, dat antipsychotica niet worden gegeven om ­iemand ‘plat te spuiten’, maar juist om iemand te helpen om beter te functioneren.
Yolande de Kok, psychiater,  Den Haag

Dropping

Hopelijk heeft Aleid Truijens (O&D, 24 juli) achteraf wel het euforische gevoel gehad wat onze leerlingen elk jaar op Texel beleven. Al twintig jaar ga ik mee als begeleider en droppen we groep 8 in het holst van de nacht. Zonder begeleiding, telefoon of gps. Natuurlijk nemen we gepaste voorzorgsmaatregelen en het blijft een eiland. Maar er is altijd een risico dat ze verdwalen. En dat maakt het nou net zo spannend. De euforie na afloop maakt het elk jaar weer het hoogtepunt van het kamp.
Bastiaan Goedhart, Uitgeest

Vrijheid van meningsuiting

Het commentaar van Peter Giesen over de kwestie over Allah’s Afbakbar (O&D, 24 juli) vraagt om een kanttekening. Zijn relaas doet me denken aan: ‘Lange tenen zijn om op te dansen’ (Charlie Hebdo). Het lijkt me mooi als de vrijheid van meningsuiting meer wordt ingezet om de kwaliteit van de eigen levensbeschouwing te laten zien in woord en gedrag. En minder om andermans ‘religie te bespotten of te bekritiseren’.

Heeft in Nederland elke burger de vrijheid daartoe, zoals de kop suggereert? Art. 7 van de grondwet gaat hier niet expliciet over, maar eerder over het censuurverbod van overheden. We hebben ook de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Art. 1 stelt.: ‘Alle mensen...behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen’. Vaak mis ik die geest van broederschap, als er een beroep wordt gedaan op de vrijheid van meningsuiting.
Winfried Wüstefeld, Leusden

Rooskleurig

Wederom wordt ons een te rooskleurig beeld van de energietransitie ­geschetst, ditmaal door Diederik Samsom (O&D, 24 juli). Die ene dag waarop hij zicht zo verheugt, zou wel eens veel verder in het verschiet kunnen liggen dan hij denkt. Wederom hebben we hier een verhaal dat niet door getallen wordt onderbouwd. Zo heeft het Internationaal Energieagentschap becijferd dat de productie van groene stroom moet worden vervijfvoudigd om aan de toekomstige behoefte te voldoen. Met de geringe opbrengst van de huidige methoden als zonne-en windenergie gaat dat zeker niet lukken. Wat zeker ook niet helpt is het veel te laag inschatten van de energiebehoefte van de Nederlandse huishoudens.

Onlangs stond in een artikel over nieuw te bouwen windmolenparken dat één van die parken met een vermogen van 750 megawatt een miljoen huishoudens van stroom zou kunnen voorzien, dat komt neer op 750 watt per huishouden. Daar kun je net een stofzuiger op laten draaien. Het zou goed zijn als beleids- en opiniemakers zich eens in de cijfers zouden verdiepen in plaats van ons te trakteren op verhalen die met een (te) groene bril op zijn geschreven.
Jos Onderdelinden, Rotterdam

Paaien

Ik heb geen biologie gestudeerd, maar op school ­voldoende opgelet om te weten dat vissen niet paren, zoals werd gesteld in het bericht over de Canadese zalm (Ten eerste, 23 juli). De voortplanting van vissen geschiedt door het afzetten van de eitjes door de vrouwtjes en de bevruchting daarvan door de mannetjes. Die handeling heeft in het Nederlands een mooie naam: paaien.
Hans Koenen, Amsterdam

Marktwerking

Een terechte vraag van een Utrechtenaar in de brief van de dag (O&D, 23 juli) over wie nou die vastgoedcowboys aan een goed investeringsklimaat hielp. Onze eigen overheid! Een overheid die de belangen van álle burgers zou moeten behartigen. Ik vind het verbijsterend hoe wordt omgegaan met een van de primaire levensbehoeften. Een melkkoe is het geworden. Waar is het maatschappelijk verantwoord ondernemen gebleven? Tenslotte hebben we het hier over voormalig publieke middelen. Verkwanseld aan grote graaiers. O nee, dat heet marktwerking. En daar hebben we ook nog de energiemarkt en de zorgmarkt bij, ook primaire levensbehoeften in onze samenleving. Het mag wat kosten voor de gewone burger, die marktwerking.
A. van Schoonderwalt, Oirschot

Bezemwagen

Om milieuvervuiling door Tourrenners en volgkaravaan – maar ook de reclamewagens vooraf – tegen te gaan, zou de bezemwagen letterlijk kunnen worden ingezet. Deze oplossing ligt voor het oprapen. Toch?
Ger Lugtenberg, Capelle a/d IJssel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden