ColumnAaf Brandt Corstius

Anne Frank als vlogger. Het werkt beter dan verwacht

Ik denk de laatste tijd, zoals waarschijnlijk iedereen, vaker aan de oorlog. Laatst kwam ik tot het inzicht: ‘In het midden van de oorlog wisten ze niet dat ze halverwege waren.’

Ik geef toe, heel intelligent is het niet, maar het drong ineens tot me door. Dat oorlog an sich al erg is, maar niet weten hoe ver je onderweg bent met die oorlog, een kwelling die er nog bovenop komt.

Zoals iedereen die nogal simpel is, denk ik als ik aan de oorlog denk, altijd aan Anne Frank. Er is in mijn leven geen 4 mei voorbijgegaan waarbij ik níét aan Anne Frank dacht. Vroeger gaf ik mezelf daarvoor, nog tijdens de twee minuten stilte, op mijn kop. ‘Denk nou ook eens aan al die andere mensen!’ (Ja, wat je al niet allemaal kunt denken in twee minuten tijd.)

Later kreeg ik er vrede mee. Als ik aan Anne Frank dacht, was dat toch prima? En de laatste jaren begon het tot me door te dringen dat steeds meer mensen überhaupt nooit aan Anne Frank denken. Of stil zijn op 4 mei.

Dit is een lange inleiding om te vertellen dat ik de nieuwe YouTubeserie van het Anne Frank Huis ging bekijken waarin Anne wordt gepresenteerd, had ik gelezen, als vlogger. Ze schrijft niet in haar dagboek, ze praat tegen de camera. Dit concept is genoeg om een uur over in een diepcynische lachstuip te schieten. Nadat ik dat een uur gedaan had, ging ik de serie bekijken.

Het viel me mee. Tuurlijk, sommige dingen zijn potsierlijk. Niemand kreeg in de jaren veertig een cameraatje met selfiestand voor haar verjaardag. Niemand praatte met een 2020-Amsterdam-Zuid-accent. ‘Ja maarrr jeetjuh Annuh’, zegt haar vriendinnetje. Niemand had diep in de oorlog en onderduik zulk goed haar als YouTube-Peter.

Maar gelukkig blijken de filmpjes niet gepresenteerd als vlogs – ‘Hey guys, vandaag doe ik een tour van... het Achterhuis!’ – maar videodagboeken. Nog steeds ondenkbaar in de oorlog, maar ietsje minder gênant anachronistisch.

En misschien ben ik milder dan ik dacht, of heb ik de afgelopen weken zo veel thuisonderwijs gegeven dat ik wel wat zie in moderne manieren om kinderen met hun kop bij de les te houden. Ik snap het idee wel.

Het meisje dat Anne speelt, acteert ook nog eens heel goed. Dat helpt. Bovendien is ze een meisje en niet een 32-jarige actrice met kniekousen en een zorgelijk blikje, zoals in veel Anne Frank-verfilmingen. Het geheel is mooi in beeld gebracht. De teksten zijn nogal letterlijk, maar ik moet dit ook niet zien als de kunstfilm die mij door de quarantaine heen gaat trekken, maar als lesmateriaal.

En wie weet lezen die kinderen daarna het dagboek ook. Want het dagboek is toch beter dan de YouTube-serie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden