Opinie Lezersbrieven

Alsof mijn baby een trofee was

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 14 september.

Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag:  alsof mijn baby een trofee was

Ik ben heel blij dat er een rechtszaak wordt aangespannen tegen de Nederlandse staat (Ten eerste, 11 september). Ook ik kreeg mijn kind in de Paula Stichting, in hetzelfde jaar: op 22 juli 1968. Ik kreeg de keus tussen vrijwillig en gedwongen, waarbij ik op tijd moest beslissen.

Het hele verhaal zal ik niet vertellen.

Bij de bevalling was ik te uitgeput vanwege de verwikkelingen rond de zwangerschap. Hierdoor kon ik mij niet verzetten tegen de blinddoek en de armen die mij vastgrepen om te voorkomen dat na de bevalling mijn handen zich automatisch zouden uitstrekken naar de baby.

Wat ik mij herinner zijn deze woorden: ‘Het is een meisje en zo te zien gezond… Het kan zo mee.’

De reden waarom ik mij deze woorden herinner is dat ze triomfantelijk klonken, alsof ik zojuist een trofee had gebaard. Deze rechtszaak moet er komen, ook al doe ik niet mee. Desnoods tot het Hof van de Rechten van de Mens.

Merapi Obermayer, Amsterdam

Ongemak

In de Volkskrant van vrijdag 13 september lees ik dat het Amsterdam Museum de Gouden Eeuw niet langer Goud noemt vanwege de uitbuiting, moord en slavernij die heeft plaatsgevonden in dit tijdperk. Dit in navolging van het Rijksmuseum dat eerder ‘kwetsende etnische aanduidingen’ (neger, hottentot, kaffer) van titelbordjes heeft geschrapt vanwege een ‘groeiend gevoel van ongemak over termen die vaak nog uit de ­koloniale tijd komen of vanuit een witte achtergrond zijn bedacht’.

De geschiedenis is doorgaans pijnlijk op meerdere vlakken, maar er moeten belangrijke lessen uit worden getrokken. Het is noodzakelijk ervan te leren. Het wegpoetsen draagt daar niet aan bij en dat geeft mij een gelijkwaardig groeiend gevoel van ongemak.

Peter JansenHengelo

DCG senioren 14

Amsterdam Museum neemt afscheid van Gouden Eeuw. Wat een getuttel toch weer. De volgende stap in de creatie van een politiek correcte, alles verhullende droomwereld waarin we moeten geloven dat het leven, de geschiedenis, zo neutraal mogelijk kan worden weer­gegeven. Hoofd- en bijzaken worden van elkaar gescheiden en plat­gewalst tot grijs en neutraal.

Wat waren de gouden jaren van het Nederlandse voetbal? ’70-’78? Ze hebben nooit bestaan, want er waren duizenden goedwillende amateurs, zoals ikzelf, die er niks van bakten en het niet verder schopten dan DCG senioren 14.

Frans GuitAmsterdam

Stikstofprobleem

Er is een stikstofprobleem, tenminste als we de berichtgeving hierover moeten geloven. Bouwprojecten worden stil­gelegd (met een onwaarschijnlijke kapitaalvernietiging tot gevolg), D66 komt met een lumineus idee om de veestapel te halveren (hetgeen weinig stemmen zal opleveren ben ik bang). Tegelijkertijd komen er berichten dat er stikstoffabrieken worden gebouwd, met als doel om buitenlands gas geschikt te maken voor ons gasnet. Niemand begrijpt er nog iets van.

Met het stikstofprobleem worden een paar stikstofverbindingen bedoeld, ­zoals ammoniak en stikstofoxiden. Met behulp van stikstoffabrieken wordt het element stikstof aan het aardgas toegevoegd om het laagcalorisch te maken.

Aangezien 99 procent van de Tweede Kamerleden, bewindslieden en andere beleidsmakers het vak scheikunde na de 3de klas van het middelbaar onderwijs heeft laten vallen, zal niemand van deze bevolkingsgroep kunnen uitleggen hoe het zit; terwijl ze wel op de posities zitten waar besluiten worden genomen.

ir. A.F.A. Houtepen (oud-docent Stedelijk Gymnasium), Breda

Kippen of beton

Volgens D66 moet het aantal varkens en kippen gehalveerd worden zodat er gebouwd kan worden. Als ik de keuze heb tussen varkens en kippen of beton en asfalt, geef mij dan maar het eerste.

Hans van NoordUtrecht

Rillingen

De gaskraan in Groningen gaat over drie jaar dicht (Voorpagina, 11 september). Maar de zin daarna dat in een strenge winter nog gas uit de bodem kan worden gehaald, veroorzaakt rillingen bij mij. Want wat verstaat men onder een strenge winter? Stel dat in 2022 de economie, die nu met gratis geld overeind wordt gehouden, in elkaar stort. Dan krijg je ook een koude winter.

De mensen (en zeker de aandeelhouders) zullen wel hun comfortabele leven willen voortzetten. En waar ligt de ­oplossing? Juist, in de bodem van ­Groningen. Immers in barre tijden...

Bovendien zijn de mensen die nu die ferme beslissingen nemen in 2022 wel weg. Die zijn commissaris bij een bedrijf en hebben ook recht op een riante bonus. Ten slotte is de opmerking van minister Wiebes dat door de sluiting van het gasveld het slopen en versterken van woningen wordt verminderd kletskoek.

De aarde onder Groningen zal nog lang onrustig blijven, of minister Wiebes dat nu wil of niet. Heel interessant wordt wat de prijs van Noors of Russisch gas is in 2020. Een gedachte om ­rillingen van te krijgen.

Jan PijpkerUithuizermeeden

Beeld Bas van der Schot

Trypofobie

Mensen met trypofobie (angst voor kleine gaatjes) walgen van de nieuwste iPhone van Apple, omdat daar drie fotolensjes in een driehoek op zitten (Ten eerste, 13 september). Wat hebben die mensen überhaupt te zoeken bij ­producten van een fabrikant met een logo dat bestaat uit een appel met een gat aan de zijkant?

Bob van DijkOosterwold

Mensen deugen

Het is natuurlijk een prikkelende uitspraak dat de meeste mensen deugen. Critici als Max Pam zien het als een uitdaging om voorbeelden te vinden die het tegendeel bewijzen (O&D, 11 september). Het boek van Rutger Bergman is sowieso de moeite waard, omdat de auteur eens niet uitgaat van het eeuwenoude adagium ‘de mens is slecht met een beschaafd vernislaagje’. Max Pam verwijst mede daarom naar onder andere de laatste aanslagen van de Taliban. Echter, de titel van het boek heeft het niet voor niets over de ‘meeste mensen’, dus niet over ons allemaal.

Jos BoninkTilburg

Bravo

Bij het lezen van het 150-stukje van ­Paulien Cornelisse over de alfavrouw (Voorpagina, 11 september) schoot mij een vergelijkbaar fenomeen te binnen: het bravo-mannetje. Dat is degene die in de schouwburg, vooral bij opera’s, als eerste net vóór het losbarsten van de ovatie ‘Bravo!’ weet te roepen, zijn concurrenten aldus trots overtroevend. Want dat mag maar één keer. Een vrouwelijke nevenvorm is dan het móóóói-vrouwtje. Die is veel zeldzamer, en hoor je alleen als er na een gevoelig stuk een korte preovationele stilte valt. Dan grijpt ze haar kans.

Wim van der KraanEindhoven

Salafisme

Buiten haar eigen kerkelijk milieu deugde er eigenlijk niemand, zo begrijp ik uit Elma Drayers column (O&D, 13 september). Ik herken dat van mijn eigen jeugd. Ons soort gereformeerden was het nauwst verwant aan dat van Elma Drayer. Ook daar heerste, om het maar in hedendaags jargon te zeggen, een nogal salafistische mentaliteit.

Niemand buiten de eigen kring, of er viel het nodige op aan te merken. Maar wat bij anderen niet deugde en op weinig respect kon rekenen, werd daarom nog wel tot op grote hoogte geaccepteerd. Immers het wantrouwen waarmee wij ons bekeken voelden, zouden we anders alleen maar gevoed hebben.

Dus zou ik zeggen: Mevrouw Drayer, doe evenzo en laat licht kieren tussen wat je respecteert en accepteert. Grondwettelijk licht.

Fokke van der Heide, Zwolle

Irrelevante zaken

Meerdere lezers is het opgevallen dat er totaal irrelevante zaken in artikelen worden opgenomen. Is het om een typetje neer te zetten of iemand te kleineren? In Na tien jaar ruzie komt de pastor die vloekt (Ten eerste, 11 september) is het weer raak. De pastor wordt beschreven als ‘een mager manneke van 55 kilo in een spijkerbroek, 43 jaar oud’. Waarom toch? Het is zelden of nooit flatterend, eerder een waardeoordeel. Laat een beschrijving achterwege, een foto is genoeg.

Leon RodenburgScheveningen

Vloeken in de kerk

Heel Brabant vloekt, maar als kapelaan Van Dijk uit het Brabantse Reusel in zijn vrije tijd vloekt, is dat groot landelijk nieuws (Ten eerste, 11 september). Zelfs het argument ‘Als je vloekt is dat juist een goed teken, want je suggereert dat je gelovig bent’ is helaas voor veel gelovigen onvoldoende om vloeken dan maar oké te vinden.

Ik geloof dat deze gelovige katholieken en protestanten vroeger niet zo goed hebben opgelet bij godsdienstles of ze hadden een slecht geïnformeerde godsdienstleraar. Al sinds de jaren dertig van de vorige eeuw hebben christelijke kerken uitgelegd dat als je ‘vloekt’ je juist heel gelovig bent. Vloeken zijn helemaal geen verwensingen, maar zelfverwensingen of wensen aan god.

De landelijk bekendste en ergste vloek, die eigenlijk een zelfverwensing is, is ‘godverdomme’, dat ‘god verdoem mij’, betekent. De waarschijnlijk langste Brabantse nepvloek en hartstochtelijkste wens is: ‘godvergimmenisnogaontoetoch’. Oftewel: god vergeef me nu eens, nog aan toe toch.

Dus ‘vloeken in de kerk’ mag en echte gelovigen en geestelijken kunnen zonder probleem deze zelfverwensingen en wensen aan god blijven gebruiken en stimuleren, want in de praktijk is ‘vloeken in de kerk’ meestal gewoon bidden.

Peter de Kort (atheïst, dus vloekt nooit), Nijmegen

Negatieve rente

Beste grootbank, Ik heb een goede deal voor u. Het wordt voor u steeds duurder om mijn spaargeld te stallen bij de Europese Centrale Bank. De negatieve rente loopt op naar -0,5 procent. Wat dacht u ervan om uw geld op mijn rekening te stallen voor een negatieve rente van 0,3 procent? Typisch gevalletje win-win.

Johan de BoerGouda

Gelijkwaardigheid

Wat een rare interpretatie van het gelijkheidsbeginsel op een school in het Engelse Sussex, waar het meisjes verboden werd in een rok naar school te komen, met als motivatie dat daarmee de transgender leerlingen zich beter op hun gemak zouden voelen (Ten eerste, 11 september). Uniformiteit is natuurlijk een vorm van gelijkheid, maar waar we tegenwoordig met zijn allen naar streven is gelijkwaardigheid.

De school had kunnen besluiten om jongens toe te staan een rok te dragen, daar hadden ze die gelijkwaardigheid mee gediend. Maar het persen van iedereen in één eenheidsworst, zonder keuzevrijheid, dat noemen we totalitair. En het is terecht dat de leerlingen daartegen in opstand komen.

Marlies JansenOegstgeest

Vluchtelingenmoe

In haar column vraagt Marjon Bolwijn, in een bericht aan haar 18-jarige dochter die op Lesbos werkt in een vluchtelingenkamp, zich af of we vluchtelingenmoe worden (Ten eerste, 13 september). Ik voel me niet aangesproken. Zelf ben ik een beetje moe als het gaat over ­berichtgeving over het persoonlijk wel en wee van de hulpverleners en hun verwanten. Doet niets af aan mijn respect voor mensen die anderen helpen op welk gebied ook.

Als het gaat over de vluchtelingenkampen gaat mijn belangstelling toch uit naar het wel en wee van de vluchtelingen zelf. Wat voor leven hadden ze vroeger? En zijn ze zelf niet in staat activiteiten te organiseren en elkaar hulp te verlenen wanneer ze daarvoor de middelen ter beschikking krijgen?

Tielke EngelsTilburg

Luikje

Hanny Zimmerman neemt het op voor de arts die werd vervolgd voor euthanasie op een demente vrouw (O&D, 13 september). Ten onrechte koppelt zij die zaak echter aan de euthanasie van haar demente vader. Die had naar haar ­zeggen namelijk een wagenwijd openstaand luikje in zijn hoofd, waar zich zijn euthanasiewens bevond. Ondanks zijn dementie kon hij blijkbaar nog zijn verzoek aan de arts overbrengen.

In het geval van de vervolgde arts kon de bewuste demente vrouw dat echter niet meer. Zij verklaarde zelfs dat zij, in weerwil van haar wilsverklaring en mondelinge bevestigingen, niet dood wilde. De rechter heeft nu beslist dat een demente die niet meer zelf om de dood kan verzoeken, zonder die toestemming in slaap mag worden ­gebracht en gedood.

Ook mijn demente moeder had een luikje in haar hoofd, een dat met enige ondersteuning een opening verschafte tot een nog helder deel van haar hersenen, daar waar haar euthanasiewens huisde. Haar tragedie en de onze was dat geen van de ingeschakelde artsen (zelfs niet die van de Levenseinde­kliniek) wilden meewerken om dat luikje te openen.

Walter JansenAmsterdam

Verontrustend

Procureur-generaal Otte wil nadere informatie over euthanasie bij wilsonbekwamen. Daartoe plukt hij een integere, zorgvuldige verpleeghuisarts van straat en beschuldigt haar van moord, het zwaarste vergrijp uit het strafrecht: het doden na kalm overleg met voorbedachten rade.

Juist omdat een arts gehouden is het leven te beschermen, zorgt deze aantijging voor angst, twijfel en ontreddering. De mythe dat een verdachte onschuldig is totdat de schuld is bewezen, heeft de maatschappelijke vertaling van ‘waar rook is, is vuur’. Maar Otte wil zijn antwoorden: Niets persoonlijks, maar je gaat wel voor de bijl. Een pathologisch gebrek aan inlevingsvermogen. Verontrustend.

In iedere organisatie lopen er wel aparte figuren rond. Formele en informele controlemechanismen zorgen ervoor dat er meestentijds geen ongelukken gebeuren. In de Justitie en Veiligheid-keten hebben collega’s, hulpofficieren van justitie, verhoorleiders, rechter-commissarissen, deurwaarders en griffiers de zaak gezien. Niemand heeft geroepen: ‘Is hij nou helemaal be…..’ Dat is nog verontrustender.

Simon VeenisLisse

Bahama’s

Als iedereen die geld via de Bahama’s heeft weggesluisd dit nu wil besteden aan de hulpverlening en de wederopbouw van dit paradijs, zou het leed snel zijn geleden.

Ap ZwinkelsLeiden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden