ColumnElma Drayer

Als zelfs de knapste koppen geen idee hebben hoe we uit de virusellende geraken, zal klagen zeker niet helpen

null Beeld

Nog vervelender dan de avondklok, de gesloten winkels, de dichte horeca en andere cornonamaatregelen is inmiddels het gekláág over de avondklok, de gesloten winkels, de dichte horeca en andere coronamaatregelen. Terugkerend zinnetje: de rek is er nu ‘echt wel’ uit.

Precies om die reden behoor ik al een tijdje tot de talkshowmijders, dus wat zich daar afspeelt weet ik niet. Maar ook als dagbladlezer ontkom je niet aan de klagers. Eén week lang turfde ik wat ik zoal aantrof in deze krant. Een kleine greep.

Op vrijdag klaagde de KLM-baas onder veel meer over de geëiste coronatesten voor overstapreizigers, een columnist over de zelfisolatie die ze ‘bijna ondraaglijk’ noemde, een musicus over de geestelijke gezondheid die ‘achteruitgaat’ als gevolg van de dichte zalen, een scholiere over de ‘leefachterstand’ die ze oploopt, haar ‘depressieve gevoelens en paniekaanvallen’.

Zaterdag hekelde een docent dat onderwijspersoneel geen voorrang krijgt bij vaccinaties en klaagde een tatoeageshophouder over omzetverlies (‘Alleen de leningen van familie en vrienden houden me nog op de been’).

Op maandag zei een cabaretier het maar niks te vinden dat de Ziggo Dome al een jaar dicht is, terwijl we straks wel het stemhokje in mogen en deelde een Museumpleindemonstrant nog maar eens mee dat hij ‘helemaal klaar’ was met de lockdown.

Dinsdag klaagde de horeca over de staat die een ‘onrechtmatige daad’ zou hebben ‘verricht’, monkelde het hoofdredactioneel commentaar over de onvoorspelbaarheid van het coronabeleid, schetste een schooldirecteur hoe leerlingen leden onder schermonderwijs, betoogden een ggz-hoogleraar en een psychiater dat het OMT per ommegaande opgeheven moet worden, omdat het zou lijden aan ‘tunnelvisie’.

Woensdag zeiden inwoners van Nieuwegein de lockdown ‘echt wel zat’ te zijn, vroeg het hoofdredactioneel commentaar het kabinet om ‘perspectief en houvast’ teneinde ‘rechtszaken en verdere maatschappelijke onvrede te voorkomen’, vroeg ook een lezer zich af waar ‘perspectief’ blijft (‘Wanneer wordt ons incasseringsvermogen beloond?’), terwijl een andere vond dat we geen ‘valse’ vergelijkingen mogen trekken met kamp Moria of de Tweede Wereldoorlog, omdat jongeren alle reden hebben tot klagen.

In de krant van gisteren ten slotte noemde een belangenvereniging het ‘onbegrijpelijk’ dat mensen met chronische aandoeningen in het vaccinatieschema ‘geruisloos naar achter zijn geschoven’ en klaagden middenstanders over het nieuwe winkelen op afspraak. Een boekhandelaar achtte de maatregel ‘onpraktisch’, een andere uitbater het tijdslot van 10 minuten ‘veel te kort’.

Mijn turfwerkzaamheden stemden me weinig vrolijk. Ik weet het, klagers krijgen in de pers per definitie meer aandacht dan braveriken die zich schikken. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat we het vermogen om tegenslagen recht in het gelaat te zien lelijk zijn kwijtgeraakt. Ergens in de naoorlogse jaren moet zich in onze hoofden het idee hebben genesteld dat van alle wereldbewoners uitgerekend wij recht hebben op een pechvrij bestaan. Zit dat er even niet in, dan wijzen we als dreinende kleuters naar onze overheid. Die blijkbaar a) alles had moeten voorzien, en b) meteen het juiste antwoord moet weten. Absurde eisen, met alle respect.

Ja ja, hoor ik u denken. Jij hebt makkelijk praten. Daarin heeft u groot gelijk. Ik heb een dak boven mijn geprivilegieerde hoofd, werk, een goede gezondheid (althans, voor zover bekend), een huisgenoot, geen zorg meer voor oude ouders of jonge kinderen.

Onvergelijkbaar natuurlijk met podiumkunstenaars zonder optredens, met winkeliers zonder omzet, met restauranthouders die hun personeel nauwelijks kunnen betalen, met ouders die maandenlang thuisonderwijs moesten geven, met singles die geen nieuwe contacten opdoen, met eerstejaars die hun medestudenten alleen virtueel leren kennen, met zorgpersoneel, handhavers en politiemensen die dagelijks de klappen van deze crisis mogen opvangen.

Toch denk ik dat we moeten ophouden elkaar gedurig de put in te praten. Als zelfs de knapste koppen ter aarde vooralsnog geen idee hebben hoe we uit deze virusellende kunnen geraken, dan zal klagen zeker niet helpen.

Met excuus voor de vrome tegeltjeswijsheid: gisteren laat zich niet veranderen, wat morgen brengt is ongewis. Vandaag proberen er het beste van maken, dat kan goddank wel.

Elma Drayer is neerlandicus en journalist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden